Gas oen e ología
y
Hepa ología
47
(2024)
522---552
www.else ie .es/gas oen e ologia
Gas oen e ología
y
Hepa ología
DOCUMENTO
DE
CONSENSO
Moni o ización
e apéu ica
de
los
á macos
biológicos
en
la
en e medad
inflama o ia
in es inal.
Documen o
de
Posicionamien o
del
G upo
Espa˜
nol
de
T abajo
en
En e medad
de
C ohn
y
Coli is
Ulce osa
(GETECCU)
F ancisco
Rod íguez-Mo an aa,∗,
Fede ico
A güelles-A iasb,c,
Joaquín
Hinojosa
del
Vald,
Ma isa
Ibo a
Colominoe,
M.
Dolo es
Ma ín-A anz ,
Luis
Menchén
Visog,h,
Fe nando
Mu˜
noz
Nú˜
nezi,
Elena
Rica
Gómezj,
José
Ge mán
Sánchez-He nándezk,
Te esa
Valdés-Delgadob,
Jo di
Gua diola
Capónl,
Manuel
Ba ei o-de
Acos am,n,
Mí iam
Ma˜
nosa
Ci iao,p,
Yamile
Zabana
Abdoo,qy
Ana
Gu ié ez
Casbaso,
aSe icio
de
Apa a o
Diges i o,
Hospi al
Uni e si a io
de
Bell i ge,
IDIBELL,
L’Hospi ale
de
Llob ega ,
Ba celona,
Espa˜
na
bSe icio
de
Apa a o
Diges i o,
Hospi al
Uni e si a io
Vi gen
Maca ena,
Se illa,
Espa˜
na
cFacul ad
de
Medicina,
Uni e sidad
de
Se illa,
Se illa,
Espa˜
na
dSe icio
de
Apa a o
Diges i o,
Hospi al
Vi has
Vi gen
del
Consuelo,
Valéncia,
Espa˜
na
eSe icio
de
Apa a o
Diges i o,
Hospi al
Uni e si a io
y
Poli écnico
de
La
Fe,
Valencia,
Espa˜
na
Se icio
de
Apa a o
Diges i o,
Hospi al
Uni e si a io
La
Paz,
Facul ad
de
Medicina
de
la
UAM,
Fundación
pa a
la
in es igación
del
Hospi al
Uni e si a io
la
Paz
(IDIPAZ),
Mad id,
Espa˜
na
gSe icio
de
Apa a o
Diges i o,
Hospi al
Gene al
Uni e si a io
G ego io
Ma a˜
nón-IiSGM,
Mad id,
Espa˜
na
hDepa amen o
de
Medicina,
Facul ad
de
Medicina,
Uni e sidad
Complu ense
de
Mad id,
Mad id,
Espa˜
na
iSe icio
de
Apa a o
Diges i o,
Hospi al
Uni e si a io
de
Salamanca,
Salamanca,
Espa˜
na
jCen o
de
In es igación
Biomédica
en
Red
de
En e medades
Hepá icas
y
Diges i as
(CIBERehd),
H.
Clínic
Ba celona,
Ba celona,
IDIBAPS,
Ba celona,
Espa˜
na
kSe icio
de
Fa macia,
Hospi al
Uni e si a io
de
Salamanca-IBSAL,
Salamanca,
Espa˜
na
lSe icio
de
Gas oen e ología,
Hospi al
Uni e si a io
de
Bell i ge,
IDIBELL,
L’Hospi ale
de
Llob ega ,
Ba celona,
Espa˜
na
mSe icio
de
Gas oen e ología,
Hospi al
Clínico
Uni e si a io
de
San iago,
A
Co u˜
na,
Espa˜
na
nFundación
Ins i u o
de
In es igación
Sani a ia
de
San iago
de
Compos ela
(IDIS),
A
Co u˜
na,
Espa˜
na
oCen o
de
In es igación
Biomédica
en
Red
de
En e medades
Hepá icas
y
Diges i as
(CIBERehd),
Mad id,
Espa˜
na
pUnidad
de
En e medad
Inflama o ia
In es inal,
Se icio
de
Gas oen e ología,
Hospi al
Uni e si a i
Ge mans
T ias
i
Pujol,
Badalona,
Ba celona,
Espa˜
na
qUnidad
de
En e medad
Inflama o ia
In es inal,
Se icio
de
Gas oen e ología,
Hospi al
Mú ua
de
Te assa
(HMT),
Te assa,
Ba celona,
Espa˜
na
Hospi al
Gene al
Uni e si a io
de
Alican e,
Ins i u o
de
In es igación
Sani a ia
y
Biomédica
de
Alican e
(ISABIAL),
Alican e,
Espa˜
na
∗Au o
pa a
co espondencia.
Co eo
elec ónico:
[email p o ec ed]
(F.
Rod íguez-Mo an a).
h ps://doi.o g/10.1016/j.gas ohep.2024.01.007
0210-5705/©
2024
El
Au o (s).
Publicado
po
Else ie
Espa˜
na,
S.L.U.
Es e
es
un
a ´
ıculo
Open
Access
bajo
la
licencia
CC
BY-NC-ND
(h p://
c ea i ecommons.o g/licenses/by-nc-nd/4.0/).
Gas oen e ología
y
Hepa ología
47
(2024)
522---552
PALABRAS
CLAVE
En e medad
inflama o ia
in es inal;
En e medad
de
C ohn;
Coli is
ulce osa;
Medicina
pe sonalizada;
Fa macociné ica;
Moni o ización
e apéu ica
de
medicamen os;
Modelo
a macociné ico
Resumen
El
a amien o
de
la
en e medad
inflama o ia
in es inal
(EII)
ha
su ido
una
g an
ans o mación
as
la
in oducción
de
los
á macos
biológicos.
G acias
a
ellos,
los
obje i os
del
a amien o
han
e olucionado
desde
la
espues a
y
emisión
clínica
a
obje i os
más
ambi-
ciosos,
como
la
emisión
endoscópica
o
adiológica.
Sin
emba go,
aunque
los
biológicos
son
muy
eficaces,
un
po cen aje
impo an e
de
pacien es
no
ob end á
una
espues a
inicial
o
la
pe de á
a
lo
la go
del
iempo.
Sabemos
que
exis e
una
elación
di ec a
en e
las
concen aciones
alle
del
biológico
y
su
eficacia
e apéu ica,
que
cuan o
más
exigen e
sea
el
obje i o
e apéu ico
se án
necesa ios
ni eles
supe io es
del
á maco
y
que
es
ecuen e
la
exposición
insuficien e
al
mismo.
La
moni o ización
e apéu ica
de
medicamen os
biológicos,
así
como
los
modelos
a macociné icos,
nos
b indan
la
posibilidad
de
o ece
un
en oque
pe sonalizado
del
abo daje
en
pacien es
con
EII.
Du an e
los
úl imos
a˜
nos
se
ha
acumulado
in o mación
ele an e
espec o
a
su
u ilidad
du an e
o
después
de
la
inducción,
así
como
en
el
man enimien o
del
a amien o
biológico,
en
es a egias
eac i as
o
p oac i as
y
an es
de
la
e i ada
o
desin ensificación
del
esquema.
El
obje i o
de
es e
documen o
es
es ablece
ecomendaciones
sob e
la
u ilidad
de
la
moni o i-
zación
e apéu ica
de
biológicos
en
pacien es
con
EII,
en
los
di e en es
escena ios
de
la
p ác ica
clínica
e
iden ifica
las
á eas
donde
su
u ilidad
es
e iden e,
p ome edo a
o
con o e ida.
©
2024
El
Au o (s).
Publicado
po
Else ie
Espa˜
na,
S.L.U.
Es e
es
un
a ´
ıculo
Open
Access
bajo
la
licencia
CC
BY-NC-ND
(h p://c ea i ecommons.o g/licenses/by-nc-nd/4.0/).
KEYWORDS
Inflamma o y
bowel
disease;
C ohn’s
disease;
Ulce a i e
coli is;
Pe sonalized
medicine;
Pha macokine ics;
The apeu ic
d ug
moni o ing;
Pha macokine ic
model
The apeu ic
d ug
moni o ing
in
inflamma o y
bowel
diseases.
Posi ion
s a emen
o
he
Spanish
Wo king
G oup
on
C ohn’s
Disease
and
Ulce a i e
Coli is
Abs ac
The
ea men
o
inflamma o y
bowel
disease
has
unde gone
a
significan
ans o -
ma ion
ollowing
he
in oduc ion
o
biologic
d ugs.
Thanks
o
hese
d ugs,
ea men
goals
ha e
e ol ed
om
clinical
esponse
and
emission
o
mo e
ambi ious
objec i es,
such
as
endosco-
pic
o
adiologic
emission.
Howe e ,
e en
hough
biologics
a e
highly
e ec i e,
a
significan
pe cen age
o
pa ien s
will
no
achie e
an
ini ial
esponse
o
may
lose
i
o e
ime.
We
know
ha
he e
is
a
di ec
ela ionship
be ween
he
ough
concen a ions
o
he
biologic
and
i s
he apeu ic
e ficacy,
wi h
mo e
demanding
he apeu ic
goals
equi ing
highe
d ug
le els,
and
inadequa e
exposu e
being
common.
The apeu ic
d ug
moni o ing
o
biologic
medica ions,
along
wi h
pha macokine ic
models,
p o ides
us
wi h
he
possibili y
o
o e ing
a
pe sonalized
app oach
o
ea men
o
pa ien s
wi h
IBD.
O e
he
pas
ew
yea s,
ele an
in o ma ion
has
accumula ed
ega ding
i s
u ili y
du ing
o
a e
induc ion,
as
well
as
in
he
main enance
o
biologic
ea men ,
in
eac i e
o
p oac i e
s a egies,
and
p io
o
wi hd awal
o
ea men
de-escala ion.
The
aim
o
his
documen
is
o
es ablish
ecommenda ions
ega ding
he
u ili y
o
he apeu ic
d ug
moni o ing
o
biologics
in
pa ien s
wi h
inflamma o y
bowel
disease,
in
di e en
clinical
p ac ice
scena ios,
and
o
iden i y
a eas
whe e
i s
u ili y
is
e iden ,
p omising,
o
con o e sial.
©
2024
The
Au ho (s).
Published
by
Else ie
Espa˜
na,
S.L.U.
This
is
an
open
access
a icle
unde
he
CC
BY-NC-ND
license
(h p://c ea i ecommons.o g/licenses/by-nc-nd/4.0/).
1.
Recomendamos
moni o iza
siemp e
con
la
misma
écnica
y
en
el
mismo
labo a o io.
2.
Ni eles
de
e e encia
en
inducción/posinducción:
Infliximab:
Recomendamos
medi
ni eles
en
la
semana
14
en
odos
los
pacien es.
La
concen ación
alle
mínima
pa a
la
emisión
clínica
es
>
5
g/mL
y
pa a
la
cu ación
endoscópica,
7-10
g/mL.
En
pacien es
con
una
mayo
ca ga
inflama o ia
basal,
como
en
la
CU
g a e
y
en
la
EC
pe ianal,
eco-
mendamos
medi
p ecozmen e
los
ni eles
du an e
la
inducción
con
el
obje i o
de
ob ene
concen acio-
nes
mayo es
de
á maco:
20---25
g/mL
en
semana
2
y
10---15
g/mL
en
la
semana
6.
Adalimumab:
Recomendamos
de e mina
los
ni e-
les
de
adalimumab
en
odos
los
pacien es
en
la
semana
4.
523
F.
Rod íguez-Mo an a,
F.
A güelles-A ias,
J.
Hinojosa
del
Val
e
al.
En
aquellos
con
EC,
la
concen ación
alle
suge ida
es
>
5
g/mL
y
en
la
CU
>
6,36
g/mL.
Conside ando
el
obje i o
de
cu ación
endoscópica,
los
ni eles
p opues os
son
>
10-12
g/mL.
Vedolizumab:
No
exis en
da os
suficien es
pa a
eco-
menda
ni eles
obje i o.
Us ekinumab:
Exis e
in o mación
limi ada
pa a
una
ecomendación
o mal.
A
al a
de
mejo
e idencia,
pod ía
ealiza se
una
de e minación
de
ni eles
en
la
semana
8.
En
EC,
los
ni eles
de
e e encia
en
la
semana
8
son
de
3,9
g/mL
( ango
de
2
a
7,3
g/mL)
pa a
la
emisión
clínica
y
>
11,1
g/mL
pa a
la
emisión
endoscópica.
En
pacien es
con
CU,
la
concen ación
alle
asociada
a
la
espues a
clínica
en
la
semana
8
es
de
≥
3,7
g/mL.
3.
Ni eles
du an e
el
man enimien o:
Infliximab:
Recomendamos
ni eles
>
5
-
7
g/mL
pa a
man ene
la
emisión
clínica.
En
caso
de
no
alcan-
za
la
cu ación
mucosa
in ensifica
con
un
ni el
obje i o
en
o no
a
10
g/mL.
Adalimumab:
Recomendamos
ni eles
>
10-12
g/mL
pa a
la
emisión
clínica
y
endoscópica.
Vedolizumab:
Conside amos
que
no
exis e
suficien e
e idencia
pa a
ecomenda
la
moni o ización
e apéu-
ica
de
ni eles
de
edolizumab
en
el
man enimien o.
Us ekinumab:
Recomendamos
ni eles
en e
1,5
a
3
g/mL
pa a
la
emisión
clínica
y
>
4,5
g/mL
pa a
la
espues a
endoscópica.
4.
Po ado es
del
alelo
HLA-DQA1*05.
En
espe a
de
ensayos
clínicos,
ecomendamos
a
pacien es
po ado es
del
alelo
HLADQA1*05
que
equie an
un
an i-TNF,
un
a amien o
combinado
inmunosup eso
y
alo a
u iliza
es a egias
que
mejo en
la
pe sis encia
del
á maco
(moni o ización
p oac i a)
o
u iliza
una
diana
al e na i a.
5.
Fallo
a macodinámico.
Se
debe
confi ma
la
p esencia
de
inflamación
y
desca a
complicaciones.
T as
ello,
se
ecomienda
cambia
a
un
á maco
con
un
mecanismo
de
acción
di e en e.
6.
Es a egia
p oac i a
Se
desaconseja
una
es a egia
de
moni o ización
p oac i a
gene alizada.
En
espe a
de
in o mación
adicional,
debe
alo a se
su
u ilización
al
finaliza
la
ase
de
inducción
o
du an e
la
misma,
sob e
odo
en
escena ios
clínicos
de
di ícil
manejo
(en e medad
pe ianal,
ele ada
ca ga
inflama-
o ia),
du an e
el
man enimien o
del
á maco
si
exis e
iesgo
de
pé dida
de
espues a
secunda ia
(mono e-
apia,
segundo
an i-TNF,
po ado
de
HLA-DQA1*05)
y
an e
es a egias
de
desescalada
o
ein oducción
as
una
suspensión
p olongada.
7.
Desescalada
de
á macos
an i-TNF
Recomendamos
una
adecuada
selección
de
pacien-
es
y
una
es echa
moni o ización.
La
moni o ización
e apéu ica
de
ni eles
es
obliga-
o ia
después
de
la
educción
de
la
dosis
de
infliximab
y
adalimumab.
8.
Re i ada
de
un
an i-TNF
Recomendamos,
p e ia
a
la
e i ada
de
un
an i-TNF,
una
de e minación
de
concen aciones
del
á maco
y
de
an icue pos
an i á maco.
9.
T as
« acaciones
del
á maco»
Recomendamos
de e mina
la
p esencia
de
an i-
cue pos
an i-TNF,
sob e
odo,
an es
de
la
segunda
dosis.
Si
se
de ec an
an icue pos
an es
o
después
de
la
p i-
me a
dosis
es
necesa io
el
cambio
de
an i-TNF
o
de
diana.
In oducción
La
e apia
biológica
ha
e olucionado
el
a amien o
de
la
en e medad
inflama o ia
in es inal
(EII).
Sin
emba go,
has a
un
e cio
de
los
pacien es
a ados
con
an i-TNF
no
p esen a
espues a
p ima ia
(NRP)
y,
has a
50%
de
los
suje-
os,
desa olla
una
pé dida
de
espues a
secunda ia
(PRS)1.
De
o ma
simplificada,
es o
puede
debe se
a
una
exposi-
ción
insuficien e
al
á maco
po
un
ápido
consumo
de
es e
( allo
a macociné ico)
p o ocado
po
una
ele ada
ca ga
inflama o ia,
una
a ec ación
in es inal
ex ensa,
la
p esen-
cia
de
hipoalbuminemia
o
de
an icue pos
an i á maco
(AAF)
( allo
inmunogénico);
o
bien,
debido
a
p ocesos
inflama o-
ios,
p obablemen e
elacionados
con
una
ía
inflama o ia
al e na i a
( allo
a macodinámico).
En
los
úl imos
a˜
nos,
se
ha
p oducido
un
cambio
en
los
obje i os
e apéu icos
en
la
EII.
Ac ualmen e,
se
eco-
mienda
a a
no
solo
pa a
ob ene
la
emisión
de
los
sín omas
sino
ambién
pa a
alcanza
la
emisión
endoscópica
de
los
pacien es
con
en e medad
de
C ohn
(EC)
y
coli is
ulce-
osa
(CU).
Es e
cambio
de
pa adigma
implica
la
u ilización
de
da os
biológicos
y
mo ológicos
que
condiciona án
el
uso
de
los
á macos
en
una
medicina
más
pe sonalizada.
En
es e
sen ido,
pa ece
exis i
una
co elación
cla a
en e
las
con-
cen aciones
de
los
á macos
biológicos
y
la
espues a
clínica
y
endoscópica
ob enida.
Es e
hecho
ha
mo i ado
explo a
la
u ilidad
de
di e en es
es a egias
de
moni o ización
del
a-
amien o
biológico
pa a
mejo a
su
e ec i idad
y
segu idad.
De
o ma
muy
esumida,
exis en
dos
abo dajes
posibles.
La
moni o ización
eac i a
implica
de e mina
ni eles
del
á maco
y
AAF
en
el
pacien e
que
p esen a
una
PRS
con
el
fin
de
o ien a
el
cambio
del
a amien o
(in ensificación
o
elección
de
un
nue o
á maco).
La
es a egia
p oac i a
p opone
moni o iza
los
ni eles
de
medicamen os,
con
inde-
pendencia
de
la
ac i idad
clínica
y/o
biológica
y
ealiza
ajus es
de
dosis
con
el
fin
de
alcanza
un
de e minado
ni el
p efijado.
La
finalidad
úl ima
de
la
es a egia
p oac i a
es
mejo a
la
asa
de
espues a
du an e
la
inducción,
p e eni
la
ecidi a
clínica
y/o
ealiza
una
e i ada
más
segu a
del
á maco
inmunosup eso
(IMS).
En
el
p esen e
documen o,
un
equipo
amplio
de
expe -
os
en
moni o ización
e apéu ica
de
biológicos,
o mado
po
especialis as
en
gas oen e ología
y
a macia,
ha
pa -
icipado
en
la
elabo ación
de
es as
ecomendaciones
del
G upo
de
T abajo
Espa˜
nol
de
En e medad
de
C ohn
y
Coli is
Ulce osa.
En
es e,
se
e isan
las
écnicas
ac ualmen e
dis-
ponibles
pa a
la
moni o ización
de
biológicos
y
an icue pos
(Ac),
así
como
sus
posibles
aplicaciones
en
los
di e en es
escena ios
de
p ác ica
clínica
en
la
EII.
524
Gas oen e ología
y
Hepa ología
47
(2024)
522---552
Técnicas
de
moni o ización
¿Qué
écnicas
es án
disponibles
pa a
la
de e minación
de
las
concen aciones
sé icas
de
á macos
biológicos?
La
moni o ización
e apéu ica
de
biológicos
en
la
EII
supone
un
desa ío,
en
g an
medida,
debido
a
la
al a
de
es anda i-
zación
de
los
mé odos
analí icos
pa a
la
de e minación
de
las
concen aciones
del
á maco
y
de
sus
AAF2,3.
El
desa o-
llo
y
alidación
de
las
écnicas
analí icas
se
ha
ealizado
p incipalmen e
pa a
infliximab
y
adalimumab2 --- 4 y,
pos e io -
men e,
se
ha
adap ado
pa a
edolizumab
y
us ekinumab2,5,6.
La
abla
1
esume
el
undamen o
écnico
y
las
p incipa-
les
ca ac e ís icas
ope a i as
pa a
cada
uno
de
los
mé odos
u ilizados.
¿Son
in e cambiables
las
di e en es
écnicas
de
labo a o io?
Las
écnicas
u ilizadas
pa a
de e mina
ni eles
de
an i-
TNF
( abla
1)
mues an
una
excelen e
co elación
lineal
en e
ellas
(R2=
0,97
a
0,99)7y,
al
compa a las
en e
sí,
se
han
in o mado
peque˜
nas
di e encias
(en e
0,48
y
1,55
g/mL)8---11.
Po
o o
lado,
exis en
a iaciones
signifi-
ca i as
en e
las
concen aciones
ob enidas
a
lo
la go
de
un
día,
en
días
dis in os
o
en e
indi iduos4.
Respec o
a
us ekinumab
y
edolizumab,
los
es udios
compa a i os
en e
écnicas
analí icas
son
escasos,
aunque,
con
los
da os
dis-
ponibles,
no
se
debe ían
conside a
in e cambiables12.
Recomendación:
ecomendamos
moni o iza
siemp e
con
la
misma
écnica
y
en
el
mismo
labo a o io.
¿Qué
son
los
an icue pos
an i á maco
neu alizan es
y
no
neu alizan es?
Los
á macos
biológicos
u ilizados
en
EII
son
Ac
monoclonales
con
una
es uc u a
de
inmunoglobulina
(Ig)
G1.
Es as
p o-
eínas
p esen an
inmunogenicidad
e
inducen
una
espues a
de
Ac
con a
ellas,
ya
que
el
o ganismo
las
de ec a
como
moléculas
ex a˜
nas1,2,4,5,13.
Las
consecuencias
clínicas
de
la
o mación
de
Ac
en e
a
los
á macos
biológicos
dependen
del
epí opo
del
AAF.
Los
Ac
neu alizan es
se
unen
al
si io
ac i o
del
á maco
inhi-
biendo
su
mecanismo
de
acción.
Po
el
con a io,
los
Ac
no
neu alizan es
son
aquellos
cuyo
epí opo
es
la
egión
cons-
an e
de
la
Ig
po
lo
que
se
unen
al
á maco
sin
neu aliza lo.
En
ambos
casos,
la
ciné ica
del
medicamen o
se
e
modifi-
cada,
ya
que
la
o mación
de
inmunocomplejos
á maco-AAF
acele a
su
eliminación
a ec ando
a
la
eficacia
e apéu ica14.
La
p e alencia
de
AAF
en e
a
los
di e en es
á macos
es
a iable
y
depende
de
la
écnica
analí ica
empleada.
Las
moléculas
con
es uc u a
quimé ica
(infliximab)
p esen an
asas
supe io es
(17-70%)
que
aquellas
con
es uc u a
huma-
nizada
o
humana:
12,7-25,0%
pa a
adalimumab,
2,8-21,8%
pa a
golimumab,
4,0-8,0%
pa a
edolizumab
y
2,3-5,7%
pa a
us ekinumab5,6,15.
O os
ac o es
que
aumen an
el
desa o-
llo
de
AAF
son
la
adminis ación
subcu ánea
(sc),
la
ele ada
masa
co po al
y
la
p esencia
de
concen aciones
plasmá icas
bajas
de
los
á macos16,17.
¿Qué
écnicas
se
u ilizan
pa a
de e mina
an icue po
an i á maco?
La
écnica
ideal
debe ía
se
sensible,
específica
y
capaz
de
de ec a
AAF
en
p esencia
de
á maco14 ( abla
1).
Exis-
en
dos
g upos
de
écnicas
en
unción
de
su
capacidad
pa a
de ec a
AAF
en
p esencia
de
concen aciones
de ec-
ables
del
medicamen o.
Las
écnicas
ole an es
a
á maco
cuan ifican
AAF
cuando
el
biológico
se
encuen a
en
con-
cen aciones
medibles
(p.
ej.,
écnicas
ELISA
que
usan
una
cadena
lambda
an ihumana)18.
Las
écnicas
sensibles
a
á maco
no
de ec an
AAF
en
p esencia
de
es e
debido
a
in e e encias
po
inhibición
compe i i a
o
po
o ma-
ción
de
inmunocomplejos2,11,14,19---21.
Las
p uebas
ole an es
al
á maco
pod ían
se
ú iles
du an e
la
inducción,
po
su
capacidad
de
de ec a
AAF
cuando
la
concen ación
de
an i-
TNF
es
ele ada22.
La
p esencia
de
AAF
en
es e
pe iodo
no
es
iden ificable
po
las
p uebas
sensibles
a
á maco
y,
sin
emba go,
p edicen
NRP
o
PRS.
En
cambio,
du an e
el
man-
enimien o,
el
uso
de
un
ensayo
sensible
a
á maco
se ía
suficien e,
ya
que
los
AAF
pod ían
se
no
neu alizan es
o
ansi o ios,
aunque
su
ele ancia
clínica
aún
es
incie a22.
¿Cómo
se
in e p e an
las
concen aciones
de
á macos
biológicos
y
an icue pos?
El
ensayo
po
ELISA
es
la
écnica
analí ica
más
u ilizada
y
ácil
de
implemen a
en
la
p ác ica
clínica
debido
a
su
al a
sensibilidad,
bajo
cos e
y
ca ac e ís icas
ope a i-
as.
Además,
es
la
écnica
empleada
en
la
mayo ía
de
los
es udios
que
ca ac e izan
el
ma gen
e apéu ico
de
es os
á macos2,5,12,13.
La
mayo ía
de
los
ki s
ELISA
come cializa-
dos
han
demos ado
una
acep able
p ecisión,
especificidad,
ep oducibilidad,
co elación
in e clase
y
conco dancia
con
los
alo es
obje i o23---25.
Como
limi aciones,
es
una
écnica
sensible
al
á maco
y
es
incapaz
de
de ec a
Ac
monomé i-
cos.
Po
ello,
la
écnica
ELISA
p esen a
un
al o
po cen aje
de
alsos
nega i os
de
AAF.
Es o
pod ía
no
ene
ele ancia
clínica
debido
a
que
es os
únicamen e
son
impo an es
(al
menos
en
el
man enimien o)
con
un
í ulo
ele ado
y
es os
alo es
al os
sí
son
de ec ables
median e
un
ensayo
sensible
al
á maco21.
Al
in e p e a
los
esul ados,
hay
que
conside a
que
no
se
dispone
de
es ánda es
uni e sales
y
los
hallazgos
de
las
concen aciones
de
AAF
no
son
compa ables
en e
los
di e-
en es
mé odos
analí icos2---6,12,13,26.
Además,
se
ecomienda
ealiza
múl iples
cuan ificaciones
pa a
iden ifica
los
Ac
ansi o ios
o
pe sis en es,
ya
que
solo
aquellos
pe sis en es
en
el
iempo
ienen
epe cusión
clínica14.
Una
es a egia
de
de ección
y
manejo
de
la
inmunoge-
nicidad
cuando
no
se
dispone
de
una
écnica
ole an e
a
á maco
pod ía
se
la
aplicación
de
modelos
a macociné-
icos
poblacionales
(MPk)
y
es imación
bayesiana
debido
a
que,
en
su
desa ollo,
se
ha
cuan ificado
la
influencia
de
los
AAF
en
el
acla amien o
plasmá ico27---32.
525
F.
Rod íguez-Mo an a,
F.
A güelles-A ias,
J.
Hinojosa
del
Val
e
al.
Tabla
1
Ca ac e ís icas
de
los
p incipales
mé odos
analí icos
pa a
de e mina
las
concen aciones
de
á macos
biológicos
y
Ac
con
indicación
en
en e medad
inflama o ia
in es inal
Mé odo
Desc ipción
Cuan ificación
de
AAF
Obse aciones
Radioinmunoensayo
(RIA)
El
an icue po
de
de ección
se
ma ca
con
una
adiación
que
emi e
un
adioisó opo
que
se
une
a
las
acciones
de
IgG
de
la
mues a
de
sue o
No
cuan ifica
AAF
en
p esencia
de
concen aciones
del
á maco
(d ug
sensi i e)
No
dis ingue
en e
AAF
neu alizan es
y
no
neu alizan es
Se
equie en
ins alaciones
de
labo a o io
especializadas
y
pe sonal
capaci ado
en
el
manejo
de
ma e ial
adiac i o
Ensayo
po
inmunoadso ción
ligado
a
enzimas
(ELISA)
ELISA
de
cap u a
pa a
cuan ifica
el
á maco
y
«b idging
ELISA»
pa a
AAF.
El
an icue po
es
unido
a
una
encima
que
gene a
una
eacción
colo imé ica
No
cuan ifica
AAF
en
p esencia
de
concen aciones
del
á maco
(d ug
sensi i e)
El
iso ipo
IgG4
no
se
puede
de e mina
( uncionalmen e
mono alen e)
No
dis ingue
en e
AAF
neu alizan es
y
no
neu alizan es
Sencillo
de
implemen a
en
los
labo a o ios
clínicos
Ensayo
con
gen
epo e o
(RGA)
La
can idad
de
ac i idad
del
á maco
en
una
mues a
de
sue o
se
cuan ifica
usando
un
gen
indicado
en
un
ensayo
de
cul i o
de
células
i as
No
es á
a ec ada
po
la
p esencia
de
á maco
(d ug
ole an )
Cos oso
Se
equie en
ins alaciones
de
labo a o io
especializadas
y
pe sonal
capaci ado
Enzimoinmunoanálisis
(EIA)
Cuan ificación
de
la
unión
del
á maco
a
IgG
del
pacien e
p e-abso bido
a
p o eína
G
y
an icue po
monoclonal
a
IgG4
humana
(AAF)
No
cuan ifica
AAF
en
p esencia
de
concen aciones
del
á maco
(d ug
sensi i e)
No
dis ingue
en e
AAF
neu alizan es
y
no
neu alizan es
Ensayo
po
mo ilidad
homogénea
(HMSA)
Fá maco
o
AAF
ma cado
con
fluo escencia
medido
po
c oma og a ía
líquida
de
al a
esolución
de
exclusión
po
ama˜
no
No
es á
a ec ada
po
la
p esencia
de
á maco
(d ug
ole an )
No
dis ingue
en e
AAF
neu alizan es
y
no
neu alizan es
Se
equie en
ins alaciones
de
labo a o io
especializadas
y
pe sonal
capaci ado
Paso
de
disociación
ácida
an es
de
la
de ección
de
AAF
526
Gas oen e ología
y
Hepa ología
47
(2024)
522---552
Tabla
1
(con inuación)
Mé odo
Desc ipción
Cuan ificación
de
AAF
Obse aciones
Inmuno-c oma og a ía
de
flujo
la e al
(ICFL)
Mig ación
del
á maco
o
AAF
a
a és
de
una
memb ana
de
ni ocelulosa
que
se
deposi a
en
un
pocillo
donde
se
une
a
un
conjugado
ma cado
que
gene a
una
eacción
colo imé ica
No
cuan ifica
AAF
en
p esencia
de
concen aciones
del
á maco
(d ug
sensi i e)
El
iso ipo
IgG4
no
se
puede
de e mina
( uncionalmen e
mono alen e)
No
dis ingue
en e
ADA
neu alizan es
y
no
neu alizan es
Técnica
ápida
que
pe mi e
ob ene
el
esul ado
en
unos
minu os
Sencillo
de
implemen a
en
los
labo a o ios
clínicos.
P ecio
supe io
a
ELISA
Quimio-luminiscencia
(CLIA)
El
á maco
o
AAF
se
cap u a
median e
mic opa ículas
magné icas
que
después
se
cuan ifican
median e
unión
al
conjugado
ma cado
con
és e
de
ac idinio
No
cuan ifica
AAF
en
p esencia
de
concen aciones
del
á maco
(d ug
sensi i e)
El
iso ipo
IgG4
no
se
puede
de e mina
( uncionalmen e
mono alen e)
No
dis ingue
en e
AAF
neu alizan es
y
no
neu alizan es
Técnica
ápida
que
pe mi e
ob ene
el
esul ado
en
unos
minu os
Sencillo
de
implemen a
en
los
labo a o ios
clínicos.
P ecio
supe io
a
ELISA
Inmunoensayo
po
elec oquimio-luminiscencia
(ECL)
P e ia
acidificación
de
la
mues a,
es a
se
neu aliza
po
unión
di alen e
con
conjugado
u enilado
y
bio enilado
que
gene a
una
se˜
nal
de
ECL
cuando
se
aplica
un
ol aje
eléc ico
No
es á
a ec ada
po
la
p esencia
de
á maco
(d ug
ole an )
Se
equie en
ins alaciones
de
labo a o io
especializadas
y
pe sonal
capaci ado
AAF:
an icue po
an i á maco;
Ac:
an icue pos.
527
F.
Rod íguez-Mo an a,
F.
A güelles-A ias,
J.
Hinojosa
del
Val
e
al.
¿Qué
papel
desempe˜
nan
los
ensayos
ápidos
pa a
la
moni o ización
de
biológicos?
Una
limi ación
de
la
moni o ización
de
biológicos
es
el
e aso
en e
la
ex acción
de
la
mues a
y
la
ob ención
del
esul ado,
demo ando
la
ac uación
clínica33---35.
Es o
se
debe
a
que
las
écnicas
ELISA
equie en
ag upa
un
núme o
ele-
ado
de
mues as
pa a
mejo a
la
eficiencia
de
los
ki s33---36.
Es a
limi ación
pod ía
e i a se
con
el
uso
de
ensayos
ápi-
dos
en
el
pun o
de
a ención
(poin
o
ca e
[POC])10,37---39 que
pe mi en
ob ene
el
esul ado
en
minu os8,10,40.
Po
con a,
necesi an
sue o
en
luga
de
sang e
o al
e
in aes uc u a
de
labo a o io.
La
écnica
analí ica
de
go a
de
sang e
seca
(d ied
blood
samples)
pe mi e,
a
a és
de
una
punción
capila ,
cuan ifica
ápidamen e
las
concen aciones
de
á -
maco
y
AAF.
Pod ía
u iliza se
como
es
ápido
sin
necesidad
de
equipamien o
adicional41---44.
Sin
emba go,
equie e
más
es udios
pa a
de e mina
la
co elación
y
compa abilidad
con
los
mé odos
adicionales.
El
endimien o
de
la
moni o ización
e apéu ica
mejo a-
ía
combinando
ensayos
ápidos
POC
con
la
a macociné ica
(Pk)
poblacional
y
ajus e
posológico
bayesiano,
op imizando
la
dosis
p ecisa
de
á maco
en
iempo
eal
y
una
eac-
ción
inmedia a
e
indi idualizada
sob e
la
exposición
eal
al
á maco6,45.
Un
en oque
mul idisciplina
donde
se
combinen
las
habilidades
de
los
médicos
especialis as
en
EII
jun o
con
expe os
en
Pk
clínica
pod ía
con ibui
a
un
mejo
manejo
in eg al
del
pacien e6,46,47.
El
cos e
del
POC
es
supe io
al
ELISA
con encional
po
lo
que,
po
mo i os
de
eficiencia,
debe ía
ese a se
pa a
si uaciones
donde
una
demo a
en
los
esul ados
no
ue a
admisible
(p.
ej.,
an e
una
PRS
o
pa a
el
manejo
de
la
inducción)6.
Ni eles
de
e e encia
de
biológicos
Moni o ización
de
á macos
biológicos
du an e
la
inducción
Aunque
la
mayo ía
de
los
es udios
se
han
ealizado
en
la
ase
de
man enimien o,
hay
un
in e és
eme gen e
en
el
uso
de
la
moni o ización
p oac i a
du an e
la
e apa
de
inducción
con
la
finalidad
de
p e eni
el
allo
p ima io48.
La
ecien e
adopción
de
es a egias
di igidas
a
alcanza
obje i os
e a-
péu icos
más
exigen es
( emisión
endoscópica
o
his ológica)
hacen
que
los
ni eles
adecuados
del
á maco
sean
di e en es
según
el
obje i o
conside ado49.
Concen aciones
de
biológicos
du an e
la
inducción
Un
aspec o
esencial,
aunque
muy
con o e ido,
es
es a-
blece
cuáles
se
conside an
ni eles
adecuados
del
á maco
pa a
oma
decisiones
e apéu icas
( abla
2).
Los
alo es
de
e e encia
pa a
la
medición
de
ni eles
de
á maco
y
AAF
son,
aún
hoy
en
día,
di íciles
de
defini
ya
que
los
es udios
son
muy
he e ogéneos.
Es os
dependen
de
la
écnica
u ili-
zada,
el
obje i o
a
alcanza
y,
sob e
odo,
el
momen o
de
la
medición.
Infliximab
En
o al,
30%
de
los
pacien es
no
esponde
a
la
inducción
con
infliximab
y
se
conside an
NRP
en
la
semana
14.
Es udios
e ospec i os
han
obse ado
que
ni eles
bajos
de
inflixi-
mab,
ya
en
la
semana
2
y
6,
se
asociaban
a
NRP
en
la
semana
1450.
Di e en es
abajos
han
e idenciado
que
los
NRP
ie-
nen
ni eles
de
infliximab
significa i amen e
meno es
en
las
semanas
6
y
14
compa ados
con
los
espondedo es
(semana
6:
7,3
s.
11,2
g/mL
y
semana
14:
1,5
s.
4,7
g/mL,
espec i amen e)48,51.
Un
análisis
pos -hoc
de
los
es udios
ACT
1
y
2
demues a
que
los
ni eles
de
infliximab
>
22
g/mL
en
la
semana
6
se
asocian
a
espues a
clínica
en
la
semana
8
y
ni eles
>
5,1
g/mL
en
la
semana
14
p edicen
la
espues a
en
la
semana
3052.
La
cu ación
mucosa
cons i uye
un
obje i o
e apéu ico
en
la
ac ualidad.
Los
ni eles
eque idos
pa a
ob ene
es e
obje-
i o
son
supe io es
a
los
de
la
emisión
clínica.
En
los
ensayos
ACT
1
y
2,
la
emisión
endoscópica
se
asoció
con
ni eles
de
infliximab
≥
18,6
g/mL
en
la
semana
2,
≥
10,6
g/mL
en
la
semana
6
y
≥
34,9
g/mL
en
la
semana
853.
En
el
es u-
dio
de
Papamichael
e
al.54,
los
alo es
de
infliximab
en
CU
ue on
supe io es
en
la
ase
de
inducción
cuando
el
obje-
i o
e a
la
emisión
endoscópica,
en
la
semana
2
(22,9
s.
19,3
mg/mL,
p:
0,018),
semana
6
(17,6
s.
10,3
mg/mL,
p:
0,001),
y
semana
14
(7,4
s.
4
mg/mL,
p:
0,014)
en e
a
los
pacien es
que
no
p esen a on
cu ación
mucosa.
En
la
EC,
pa ece
que
los
ni eles
a
alcanza
pa a
ob ene
los
obje i os
e apéu icos
son
in e io es55,56 con
excepción
de
la
EC
pe ianal57 ( abla
2).
El
análisis
del
es udio
ACCENT
158 concluye
que
ni eles
>
3,5
g/mL
en
la
semana
14
p e-
dicen
una
adecuada
espues a
a
la go
plazo.
En
el
es udio
PANTS,
el
allo
p ima io
ocu ía
en
21,9%
de
los
pacien es
a ados
con
infliximab
y
solo
los
ni eles
bajos
de
infliximab
en
la
semana
14
se
asociaban
con
NRP
y
con
la
no
emisión
en
la
semana
54.
El
ni el
óp imo
de
infliximab,
en
la
semana
14,
inculado
a
la
emisión
en
esa
semana
y
en
la
54
e a
7
g/mL59.
En
un
es udio
de
p ác ica
clínica,
el
pun o
de
co e
de
15
g/mL
en
la
semana
6
p edijo
la
cu ación
mucosa
en
las
semanas
10-1448.
En
un
análisis
pos -hoc
de
la
ase
de
induc-
ción
del
es udio
TAILORIX,
ni eles
de
infliximab
>
23,1
g/mL
en
la
semana
2
y
>
10,0
g/mL
en
la
semana
6
p edecían
la
emisión
endoscópica
en
la
semana
1260.
Recomendación:
ecomendamos
medi
los
ni eles
de
infliximab
en
la
semana
14
en
odos
los
pacien es.
La
concen ación
alle
mínima
pa a
la
emisión
clí-
nica
es
>
5
g/mL
y
pa a
la
cu ación
endoscópica,
7-10
g/mL.
En
suje os
con
una
mayo
ca ga
inflama o ia
basal,
como
en
la
CU
g a e
y
en
la
EC
pe ianal,
se
ecomienda
medi
p ecozmen e
los
ni eles
du an e
la
inducción
con
el
obje i o
de
ob ene
concen aciones
mayo es
de
á -
maco:
20---25
g/mL
en
semana
2
y
10---15
g/mL
en
semana
6.
Adalimumab
Aunque
algunos
es udios
es ablecen
una
asociación
en e
los
ni eles
de
adalimumab
y
NRP,
po
la
he e ogeneidad
de
su
528
Gas oen e ología
y
Hepa ología
47
(2024)
522---552
Tabla
2
Asociación
de
concen aciones
alle
de
los
biológicos
y
obje i os
e apéu icos
du an e
la
inducción
y
el
man enimien o
en
la
en e medad
inflama o ia
in es inal13,141,186,267
Biológico
EII
Ex acción
ug/mL
Obje i o
Infliximab
EC
Semana
2
>
16,9
-
>
11,5
>
9,2
-
>
20,4
>
23,1
>
9,2
Respues a
clínica
(sem.
14)
Remisión
clínica
(sem.
14)
Remisión
endoscópica
(sem.
12)
Respues a
ís ula
(sem.
14
y
30)
CU
>
11,5
>
15,3
-
>
21,3
≥
28,3
Respues a
clínica
(sem.
14
y
30)
Remisión
clínica
(sem.
14)
Cu ación
mucosa
(sem.
10-14)
EC
Semana
6
>
10
>
7,2
>
8,6
Remisión
endoscópica
(sem.
12)
Respues a
ís ula
(sem.
14)
Respues a
ís ula
(sem.
30)
CU
>
22
>
6,6
≥
15
Respues a
clínica
(sem.
8)
Respues a
endoscópica
(sem.
8)
Cu ación
mucosa
(sem.
10-14)
EC
Semana
14
<
1
>
3,5
>
3
>
12,7
Pé dida
espues a
(sem.
54)
Respues a
clínica
(sem.
54)
Respues a
clínica
sos enida
Respues a
ís ula
(sem.
24)
CU
>
5,1
>
5,5
≥
2,1
Respues a
clínica
(sem.
30)
Remisión
clínica
(sem.
54)
Cu ación
mucosa
(sem.
14)
EC
Man enim.
>
0,6
-
>
3,4
>
1,5
>
1,1
>
5,7
≥
9,7
≥
9,8
>
10,1
≥
2
-
≥
6
PCR
no mal
Remisión
clínica
CF
<
300
ug/g
CF
<
59
ug
/g
Remisión
endoscópica
Remisión
his ológica
Cu ación
ís ula
Recidi a
as
susp.
an i-TNF
CU
>
2,4
>
3
>
2,7
-
10,1
≥
10,5
Respues a
clínica
(sem.
54)
CF
<
250
ug/mL
Cu ación
mucosa
Cu ación
his ológica
529
F.
Rod íguez-Mo an a,
F.
A güelles-A ias,
J.
Hinojosa
del
Val
e
al.
Tabla
2
(con inuación)
Biológico
EII
Ex acción
ug/mL
Obje i o
EC/CU
>6,8
>7,3
>2,1
->
4
>10
>4,9
->
5,1
>5
-
>
8,3
>
20
PCR
≤
5
mg/L
CF
<
250
u/g
Remisión
clínica
Remisión
clínica
(Infliximab
sc)
Rem
clínica
+
PCR
<
5
+
CF
<
50
u/g
Cu ación
mucosa
CF
<
250
u/g
(Infliximab
sc)
Adalimumab
EC
Semana
2
>
6,7
Remisión
clínica
(sem
14)
EC
Semana
4
>
12
>
13
PCR
no mal
Respues a
clínica
(sem.
14)
CU
>
4,6
>
7
>
7,5
Respues a
clínica
(sem.
12)
Respues a
clínica
(sem.
52)
Cu ación
mucosa
(sem.
10-14)
EC
Man enim.
>3,7
-
>
5,9
>
8,5
>
10,5
>
5
(sem
26)
>
6,8
>
9,5
>
7,9
-
>
10,3
≥
12
≥
12,2
PCR
no mal
PCR
N
+
CF
<
250
u/g
PCR
N
+
CF
<
100
u/g
Remisión
clínica
(sem.
52)
Cu ación
EPA
Cie e
de
EPA
Cu ación
mucosa
Remisión
endoscópica
Remisión
his ológica
CU/EC
>
6,6
>
9
>
7,3
>
4,9
-
>
7,1
>
7,8
>
12,2
PCR
no mal
Respues a
clínica
Remisión
clínica
Cu ación
mucosa
Remisión
his ológica
Reducción
dosis
exi osa
Ce olizumab
EC
Semana
6
>
31,8
>
31,9
>
32,7
>
34,5
>
36,1
Remisión
clínica
(sem.
6)
PCR
no mal
(sem.
6)
CF
<
250
u/g
(sem.
6)
Rem.
clínica
+
CF
<
250
u/g
(sem.
6)
Rem.
clínica
+
CF
<
250
u/g
(sem.
26)
530
Gas oen e ología
y
Hepa ología
47
(2024)
522---552
Tabla
4
Ensayos
clínicos
que
han
e aluado
una
es a egia
p oac i a
Ensayo
Dise˜
no
Población
Tiempo
Ni el
obje i o
In e ención
Compa ado
Resul ado
(In e ención
s.
compa ado )
TAXIT134 Unicén ico
Adul os
EII
ac i a
naï e
biológicos
---
Op imización
p oac i a
inicial
Man .
IFX
3-7
ug/mL
Escalada
de
dosis
(algo i mo
TAXIT)
Escalada
dosis
po
sín omas/PCR
RC
y
PCR<
5
1
a˜
no
I:
69%,
C:
66%
TAILORIX174 Mul icén ico
Adul os
EC
ac i a
naï e
biológicos
Man .
IFX
>3
ug/mL
Escalda
de
dosis
(x2
eces)
G upo1:
↑2,5
mg/kg
G upo
2:
↑
5mg/kg
Si
sín omas,
bioma c.,
ni .
bajos
Escalada
a
10mg/Kg
po
sín omas
RC
lib e
es e oides
sin
Sem.
22
-54,
sin
úlce as
sem.
54
G upos
1
y
2:
33%,
27%
Con ol:
40%
SERENE-UC178 Mul icén ico
Adul os
CU
mod.-g a e
Man .
Ada
>
10
ug/mL
Escalada
p oac i a
en
sem.
14,
28
y
42
No
escalada
(1)ADA
40/14
d
o
(2)ADA
40/7
d
RC
(en e
espondedo es
sem.
8)
en
sem.
52
I:
36,5%
C:
29,5%
(1)
---
39%
(2)
SERENE-CD179 Mul icén ico
Adul os
EC
mod.-g a e
Man .
Ada
>
5
ug/mL
Escalada
p oac i a
en
sem.
14,
28
y
42
Escalada
a
40/sem.
po
sín omas/PCR
RC
en
sem.
54
I:
44%
C:
44%
PAILOT175 Mul icén ico
Pediá ico
EC
luminal
Man .
Ada
>5
ug/mL
Escalada
si
Ada
<
5
ug/mL
Escalada
40
sem.
si
clínica/PCR/CF
con
ADA
<
5
ug/mL
RC
lib e
es e oides
en
odas
las
isi as
sem.
8-72
I:
82%
C:
48%
PRECISIÓN177 Mul icén ico
Adul os
EII
en
RC
Man .
IFX
>
3
ug/mL
Escalada
según
Modelo
Pk
bayesinano
(ni eles
IFX,
Ac,
PCR,
Alb,
sexo
peso)
No
ajus e
dosis
RC
en
odas
las
isi as
-
>
1
a˜
no
I:
88%
C:
64%
ULTRA
PROACTIVE
TDM180
Mul icén ico
Adul os
No
Alea o izado
EII
Man .
IFX
3-7
ug/mL
según
POCT
Hospi al
A:
Escalada
con
base
en
ni eles
Hospi al
B:
Escalada
po
sín omas/bioma c./
ac i .
endoscópica
Fallo
a
IFX
1
a˜
no
( e i ada
IFX,
eacc.
alé gica,
hospi aliz.,
ci ugía,
a˜
nadi
a amien o)
A:
19%
B:
10%
NOR-DRUM-A176 Mul icén ico
Adul os
Inmunomediadas
(incluido
EC/CU)
Fase
inducción
Inducc.
Man .
IFX:
>
20
ug/mL
sem.
2;
>
15
ug/mL
sem.
6;
>
3
ug/mL
sem.
14
Ajus e
basado
en
TDM
Ajus e
basado
en
clínica
RC
en
semana
30
I:
50,5%
C:
53%
NOR-DRUM-B181 Mul icén ico
Adul os
Inmunomediadas
(incluido
EC/CU)
50%
op imización
inicial
Man .
IFX
3-8
ug/mL
Ajus e
basado
en
TDM
Ajus e
basado
en
clínica
RC
sin
empeo amien o
has a
semana
52
I:
73,6%
C:
55,9%
EII:
en e medad
inflama o ia
in es inal;
EC:
en e medad
de
C ohn;
CU:
col iis
ulce osa;
RC:
emisión
clínica;
IFX:
infliximab;
ADA:
adalimumab;
TDM:
moni o ización
e apéu ica
de
medicamen o;
I:
g upo
de
in e ención;
C:
con ol;
PCR:
p o eína
C
eac i a.
537
F.
Rod íguez-Mo an a,
F.
A güelles-A ias,
J.
Hinojosa
del
Val
e
al.
an o,
ac ualmen e
no
podemos
ecomenda
de
o ma
u ina ia
es a
es a egia
de
moni o ización.
Sin
emba go,
lo
que
oda ía
no
han
esuel o
los
ensayos
clínicos,
son
los
escena ios
en
los
que
el
pacien e
iene
un
mayo
iesgo
de
in aexposición
al
biológico
y
que,
en
eo ía,
pod ía
beneficia se
de
una
es a egia
de
escalada
de
dosis
más
in ensi a
y
pe sonalizada.
Po
ello,
las
dis in as
guías
clínicas
igen es
no
han
es ablecido
ecomendaciones
fi mes
sob e
el
uso
p oac i o
de
los
ni eles,
aunque
la
endencia
es
i
in oduciendo
algunas
especificaciones
y
escena ios
en
los
que
se
puede
u iliza 13,76,185,186.
En e
es os
escena ios
cabe
des aca
el
pe iodo
de
inducción
(ya
discu ido
p e ia-
men e),
la
en e medad
pe ianal,
la
CU
g a e,
las
si uaciones
de
mayo
iesgo
de
inmunogenicidad
(p.
ej.,
el
a amien o
en
mono e apia
o
el
es ado
po ado
de
HLADQA1*05),
la
en e medad
pediá ica
y
p e ia
a
la
desescalada/ e i ada
del
a amien o.
Hay
que
ene
en
cuen a,
además,
si uaciones
clíni-
cas
de
al a
ca ga
inflama o ia
con
mayo
eliminación
del
á maco
que
pueden
eque i
una
dosificación
más
ajus-
ada
de
o ma
p ecoz
como
el
b o e
g a e
de
CU
o
la
EC
g a e51,187---189.
En
a ios
es udios
se
p opone,
además,
que
la
moni-
o ización
p oac i a
puede
e i a
la
necesidad
de
e apia
concomi an e
con
IMS,
man eniendo
ni eles
>
5
g/mL190,191.
De
hecho,
en
un
es udio
pos -hoc
del
ensayo
clínico
SONIC,
la
es a ificación
po
ni eles
de
infliximab
mos ó
un
esul-
ado
simila
independien e
del
uso
de
IMS79,192.
Es o
pod ía
se
más
ele an e
con
infliximab
i 193 que
con
infliximab
sc194 o
adalimumab139,195,
en
los
que
la
u ilidad
del
a-
amien o
combinado
du an e
el
man enimien o
es
menos
e iden e.
De
igual
modo,
la
moni o ización
p oac i a
as
la
e i ada
del
IMS,
pod ía
p olonga
la
ida
del
bioló-
gico
y
ene
una
eficacia
compa able
a
la
de
la
e apia
combinada196.
La
población
pediá ica
es
especial,
po
una
mayo
a iabilidad
de
exposición
a
los
biológicos.
En
es e
caso,
ni eles
ele ados
de
adalimumab
e
infliximab
en
la
induc-
ción
se
asocian
con
la
emisión
clínica
en
semana
52197,198.
Po
o o
lado,
el
único
ensayo
publicado
en
es a
coho e
(ensayo
PAILOT)
demos ó
que
la
moni o ización
p oac-
i a
con
in ensificación
de
adalimumab
(ni el
obje i o
>
5
g/mL),
esul a
en
asas
supe io es
de
emisión
lib e
de
co icoides
que
la
es a egia
eac i a
(82
s.
48%
p:
0,002)175.
Recomendación:
con
la
e idencia
ac ual,
se
desa-
conseja
una
es a egia
de
moni o ización
p oac i a
gene alizada.
En
cambio,
en
espe a
de
in o mación
adicional,
debe
alo a se
su
u ilización
al
finaliza
la
ase
de
inducción
o
du an e
la
misma,
sob e
odo
en
escena ios
clínicos
de
di ícil
manejo
(como
la
en e medad
pe ianal,
o
ele ada
ca ga
inflama o ia),
du an e
el
man enimien o
del
á maco,
si
exis e
iesgo
de
PRS
(mono e apia,
segundo
an i-TNF,
po ado
de
HLA-DQA1*05)
y
an e
es a egias
de
desescalada
o
ein-
oducción
as
una
suspensión
p olongada.
¿Resul a
de
u ilidad
la
moni o ización
de
los
ni eles
de
biológicos
pa a
guia
la
desescalada
del
a amien o?
La
educción
de
la
dosis
de
an i-TNF
du an e
el
man eni-
mien o
pa ece
ene
poco
impac o
sob e
la
emisión
de
la
en e medad,
siemp e
que
los
ni eles
mínimos
del
á -
maco
pe manezcan
den o
de
los
conside ados
«adecuados»
y
siemp e
que
el
pacien e
es é
en
emisión
p o unda.
La
desescalada
median e
educción
de
la
dosis
del
á maco
bio-
lógico
o
aumen o
del
in e alo
en e
dosis
pod ía
disminui
los
cos es,
aunque
no
se
haya
confi mado
la
capacidad
de
educi
los
e en os
ad e sos
en
los
suje os
con
EII199,200.
Los
da os
ac uales
pa a
la
EII
no
demues an
que
concen acio-
nes
supe io es
de
an i-TNF
es én
asociadas
con
una
mayo
oxicidad,
a
di e encia
de
la
espondiloa i is
donde
concen-
aciones
de
infliximab
>
20,3
g/mL
se
elaciona on
con
un
mayo
iesgo
de
in ecciones201.
An es
de
educi
(o
e i a )
la
dosis
de
cualquie
a-
amien o
de
man enimien o
en
la
EII,
se
debe
ee alua
la
en e medad
y
confi ma
la
emisión
clínica,
biológica,
endoscópica
y/o
adiológica
e
incluso
his ológica199,202.
Los
an eceden es,
g a edad
y
ex ensión
de
la
en e medad
son
ac o es
impo an es
a
conside a 202.
Es udios
no
guiados
po
moni o ización
e apéu ica
de
ni eles
de
pacien es
que
han
necesi ado
un
aumen o
de
dosis
p e io
debido
a
una
PRS,
la
subsiguien e
desescalada
se
asocia
con
una
al a
asa
de
ecaída
a
co o
plazo
y,
además,
solo
un
e cio
de
ellos
esponde á
a
la
nue a
escalada
de
a amien o202---204.
La
disminución
de
dosis
basada
en
los
sín omas
y
en
ni e-
les
de
PCR
en
pacien es
con
EII
en
emisión
clínica
con
infliximab,
se
asocia
con
un
al o
iesgo
de
ecaídas,
mien-
as
que
el
manejo
basado
en
la
moni o ización
e apéu ica
de
ni eles
pod ía
e i a
una
p opo ción
significa i a
de
las
mismas76,134,205.
La
moni o ización
p oac i a
de
ni eles
pe mi e
la
desescalada
de
o ma
segu a
en
suje os
con
es-
pues a
sos enida
y
concen aciones
a macológicas
sé icas
ele adas,
educiendo
la
exposición
innecesa ia
al
á maco
y
los
cos es76,200,205.
El
algo i mo
TAXIT
demos ó
el
e ec o
de
la
moni o ización
e apéu ica
de
ni eles
en
la
op imización
y
la
educción
del
cos e
del
a amien o134.
La
desescalada
se
ealizó
median e
la
educción
de
la
dosis
a
5
mg/kg
(si
p e-
iamen e
lle aba
10
mg/kg)
o
aumen ando
el
in e alo
en e
las
in usiones
en
dos
semanas
(has a
un
in e alo
máximo
de
12
semanas).
La
desescalada
de
la
dosis
de
infliximab
supuso
una
educción
de
28%
de
los
cos es
de
medicamen os
en
la
EII
que
inicialmen e
habían
enido
una
espues a
o al
o
pa cial
a
la
e apia
de
man enimien o,
sin
p oduci
cambios
clínicos
significa i os134.
Un
es udio
ecien e
analizó
la
en abilidad
de
la
desescalada
de
infliximab
biosimila
y
obse ó
que
en
dos
a˜
nos,
la
educción
guiada
po
la
moni o ización
e apéu-
ica
de
ni eles,
supuso
un
aho o
de
6%,
unos
25,4
millones
de
eu os
po
10.000
pacien es206.
O os
es udios
obse acionales
y
de
p ác ica
clínica
apo-
yan
el
uso
de
la
moni o ización
e apéu ica
de
ni eles
en
la
desescalada
de
dosis207---209 En
pacien es
en
emisión
clínica
y
biológica
con
concen aciones
de
infliximab
>
7
g/mL,
la
disminución
de
la
dosis
no
suponía
un
mayo
iesgo
de
ecaída207.
En
cambio,
si
as
la
desescalada,
los
suje os
p esen aban
ni eles
<
2,4
g/mL,
su ían
un
mayo
iesgo
538
Gas oen e ología
y
Hepa ología
47
(2024)
522---552
de
PRS208.
La
educción
p og esi a
de
la
dosis
has a
los
5
mg/kg
o iginales
o
has a
log a
una
concen ación
de
en e
3-7
g/mL
pe mi ía
ob ene
unas
asas
ele adas
de
emisión
a
la go
plazo209.
Papamichael
e
al.
aconsejan
disminui
la
dosis
de
infliximab
cuando
las
concen aciones
sean
epe idamen e
>15
g/mL.
Dado
que
no
se
ha
demos ado
una
mayo
oxi-
cidad
asociada
a
ni eles
al os
de
an i-TNF,
hab á
casos
en
los
que
se
pueda
con inua
con
las
dosis
ele adas,
especial-
men e
en
aquellos
pacien es
que
han
man enido
ac i idad
de
la
EII
a
pesa
de
ene
al as
concen aciones
de
á maco
o
en
aquellos
a
los
que
les
cos ó
más
iempo
alcanza
la
emisión1.
Ala ga
el
in e alo
en e
dosis
ambién
ha
demos ado
su
u ilidad
en
la
desescalada
de
pacien es
a ados
con
adalimumab210.
Un
es udio
e aluó
e ospec i amen e
40
suje os
con
EC
que
pasa on
a
ecibi
el
á maco
cada
es
semanas.
De
ellos,
65%
pe maneció
en
emisión
clínica
con
concen aciones
alle
de
adalimumab
>
4
g/mL
y
se
asoció
con
la
esolución
de
e ec os
secunda ios
(mani es aciones
cu áneas,
a algia
e
in ecciones
le es)
en
la
mi ad
de
los
indi iduos210.
Sin
emba go,
los
da os
no
son
homogéneos.
Un
es udio
en
25
pe sonas
con
EII
en
emisión
p o unda,
mos ó
que
los
ni eles
de
an i-TNF
p e ios
a
la
desescalada
no
e an
p edic-
o es
de
acaso211.
Un
o al
de
64%
pe maneció
en
emisión
a
los
12
meses
as
la
desescalada
y
la
eescalada
ue
eficaz
en
odos
los
casos211.
Es e
es udio
o ece
la
espe anza
de
que
la
educción
de
la
dosis
de
an i-TNF
se
puede
lle a
a
cabo
con
éxi o
y
de
o ma
segu a
en
la
EII
bajo
un
seguimien o
es echo.
Sin
emba go,
son
necesa ios
es udios
p ospec i-
os
y
con
mayo
núme o
de
pacien es
que
in es iguen
es e
escena io212.
Recomendación:
la
desescalada
de
á macos
an i-TNF
incluye
una
adecuada
selección
de
pacien es
y
una
es echa
moni o ización.
La
moni o ización
e apéu ica
de
ni eles
es
obliga-
o ia
después
de
la
educción
de
la
dosis
de
infliximab
y
adalimumab
pa a
in en a
man ene
concen aciones
adecuadas.
¿Debe íamos
de e mina
ni eles
an es
de
la
e i ada
del
a amien o
biológico?
La
suspensión
de
á macos
en
un
pacien e
con
EII,
espe-
cialmen e
el
a amien o
biológico,
debe
indi idualiza se
y
ene
en
cuen a
la
p e e encia
del
indi iduo.
En
gene-
al,
en
caso
de
e apia
combinada,
se
p efie e
la
e i ada
del
IMS
po
asocia se
a
una
baja
p obabilidad
de
ecidi a
clínica
(compa ado
con
la
e i ada
del
an i-TNF)213.
La
posi-
bilidad
de
ecaída
as
in e umpi
biológico
es
al a:
19%
po
pacien e/a˜
no
y
40-50%
du an e
un
pe iodo
de
dos
a˜
nos
as
la
in e upción
del
an i-TNF213---215.
Un
ecien e
ensayo
clí-
nico
en
suje os
con
EC
demos ó
una
asa
de
ecaídas
de
49%,
as
la
suspensión
de
infliximab
(po
0%
en e
los
que
lo
man enían)216.
No
obs an e,
la
einco po ación
del
á -
maco
es i uye
la
espues a
ambién
en
80%217.
Asimismo,
la
elación
iesgo-beneficio
de
cualquie
IMS
ambién
debe
conside a se
en
el
con ex o
de
la
edad
y
las
como bilidades.
Va ios
es udios
han
analizado
los
ac o es
p edic i os
de
ecaída.
Los
ac o es
clínicos
iden ificados
son
la
edad
em-
p ana
al
inicio
de
la
EII,
el
sexo
masculino,
en e medad
ex ensa,
ci ugía
p e ia,
en e medad
pe ianal,
uso
p ecoz
de
an i-TNF
y/o
IMS213,218.
Los
ma cado es
de
labo a o io
p e-
dic o es
de
ecaída
as
la
in e upción
de
an i-TNF
en
la
EC
incluyen
la
PCR,
leucoci os
ele ados,
hemoglobina
baja
y
CF
ele ada.
Un
modelo
del
ensayo
STORI219 inco po ó
es os
ma cado es
de
labo a o io
(hemoglobina
≤
14,5
g/dL,
leu-
coci os
≥
6
x109,
PCR
≥
5
mg/dL,
CF
≥
300
g/g),
jun o
con
el
sexo
masculino
y
la
ausencia
de
esección
qui ú gica.
Con-
cluyó
que
los
pacien es
con
≤
2
ac o es
(29%
de
la
población
es udiada)
enían
un
iesgo
de
ecaída
de
15%
en
un
a˜
no.
Po
úl imo,
la
e idencia
de
cu ación
de
la
mucosa
ya
sea
en
la
endoscopia
o
en
imágenes
y
po
ende,
ni eles
bajos
de
CF,
se
asocian
con
un
iesgo
educido
de
ecaída
en
la
EC220.
En
cuan o
a
los
ni eles
del
á maco,
exis en
di e sas
si uaciones
que
se
deben
alo a
(fig.
1).
Si
el
pacien e
es á
en
a amien o
combinado
y
iene
ni eles
ele ados
de
an i-
TNF,
p oponemos
la
e i ada
del
IMS.
En
el
caso
de
que
los
ni eles
del
biológicos
sean
bajos
o
inde ec ables,
ecomen-
damos
la
in e upción
del
biológico,
man eniendo
el
IMS.
Es o
se
jus ifica
po
la
demos ación
de
que
los
pacien es
con
concen aciones
inde ec ables
del
á maco
ienen
un
iesgo
significa i amen e
meno
de
ecaída
as
la
suspensión
del
an i-TNF,
en
compa ación
con
aquellos
que
lo
in e umpie-
on
con
ni eles
de ec ables221.
Es o
puede
explica se
po
la
hipó esis
de
que
la
emisión
en
los
suje os
con
ni eles
bajos
o
inde ec ables
del
á maco
an i-TNF
se
man iene,
independien emen e
de
la
con inuación
del
an i-TNF,
po
la
p opia
his o ia
na u al
de
su
en e medad
o
po
el
IMS.
Po
o o
lado,
la
in e upción
de
es e
úl imo
(man eniendo
el
an i-TNF)
mues a
un
iesgo
meno
de
ecaída
si
las
concen-
aciones
de
an i-TNF
e an
>
5
g/mL191.
Es a
idea
gene al
de
e i ada
de
an i-TNF
ambién
se ía
aplicable
en
los
casos
en
el
que
el
pacien e
es é
sin
IMS.
Hay
pocos
es udios
que
analicen
el
ni el
de
á maco
pa a
conside a
la
e i ada
del
biológico.
Se
ha
obse ado
un
meno
iesgo
de
ecaída
en
pacien es
con
ni eles
de
an i-
TNF
<
6
g/mL222.
Sin
emba go,
en
el
ensayo
STORI219 se
concluyó
que
las
concen aciones
<
2
g/mL
e an
las
eque-
idas
pa a
do a
de
mayo
segu idad
es a
es a egia.
No
hay
es udios
que
abo den
la
e i ada
de
á macos
no
an i-TNF.
Recomendación:
p e io
a
la
e i ada
del
an i-TNF
ecomendamos
ealiza
una
de e minación
de
concen-
aciones
del
á maco
y
la
p esencia
de
AAF.
De e minación
de
an icue pos
al
ein oduci
el
an i-TNF
as
acaciones
de
á maco
La
e apia
episódica
aumen a
la
p esencia
de
AAF
y
las
eac-
ciones
in usionales,
especialmen e,
en
pacien es
sin
e apia
IMS
o
pausas
p olongadas223.
539
F.
Rod íguez-Mo an a,
F.
A güelles-A ias,
J.
Hinojosa
del
Val
e
al.
Desesca
lada de An i
-TNF
+ IMS
Ni eles de An i TNF
¿Remisión clíni
ca sos enid
a > 12
meses?
¿El
pacien e en iend
e y ace
p a p os y con as de suspende
el a amien o?
¿Ausencia de in
lamación?
(Colonoscopia/
Imagen/bioma ca
do es)
Bajos
No males o al os
Suspende
IMS
Moni
o iza
Ni eles
An iTNF
Moni
o iza
C ec
al/P
CR
Colonoscopi
a en 6 m
Si Ni eles ↓
in ensi ica / einicia IMS
sí
sí
sí
Suspende
an i-TNF
Si in
lamac
ión
Reini
cia
An i TNF
+IMS
¿Ausencia de ac o es de iesgo?
Fumado , En e medad pe ianal
en .
Ex ensa,
en
p oximal,
ci ugía
p e ia, acaso
múl iple
s
á macos
sí
Figu a
1
Algo i mo
p opues o
pa a
conside a
la
desescalada
del
a amien o
an i-TNF
basado
en
la
de e minación
de
ni eles.
Un
es udio
pos e io ,
en
una
peque˜
na
coho e
de
27
pacien es
e a ados
con
infliximab
o
adalimumab,
as
una
suspensión
de
al
menos
cua o
meses,
obse ó
que
3/5
suje os
con
AAF
u ie on
una
eacción
in usional,
en e
a
11/22
sin
p esencia
de
AAF,
lo
que
no
sugie e
una
g an
u i-
lidad
en
es e
con ex o.
Se
ealizó
seguimien o
de
los
22
po ado es
de
AAF.
Se
pudo
demos a
la
nega i ización
de
los
AAF
as
un
a˜
no
de
la
suspensión
de
infliximab
y,
algo
más
a de,
en
el
caso
de
adalimumab224.
Po
o o
lado,
la
ausencia
de
AAF
as
la
eexposición
al
á maco
(an es
de
la
segunda
dosis)
se
asocia
con
una
mejo
espues a
a
co o
plazo
mien as
que
la
p esencia
de
AAF
se
elaciona
con
mayo es
asas
de
eacciones
in usionales225.
Un
me aanálisis
que
incluyó
1.351
pacien es
demos ó
que
el
iesgo
de
eacción
in usional
y
eacción
in usional
g a e
e a
mayo
en
los
suje os
con
p esencia
de
AAF
( iesgo
ela i o
[RR]
2,4
y
RR
5,8,
espec i amen e).
El
iesgo
dis-
minuía
en
aquellos
en
e apia
combinada226.
Recomendación:
se
debe
ealiza
la
de e minación
de
AAF
en e
a
los
an i-TNF
as
« acaciones
del
á maco»,
sob e
odo,
an es
de
la
segunda
dosis.
Si
se
de ec an
AAF
an es
o
después
de
la
p ime a
dosis
es
necesa io
el
cambio
de
an i-TNF
o
de
diana.
Modelos
a macociné icos
¿Qué
son
los
modelos
a macociné icos
y
qué
nos
apo an?
Los
ensayos
clínicos
pi o ales
es ablecen
la
eficacia
de
un
á maco
y
la
o ma
inicial
de
u iliza lo
que
se
efleja á
en
la
ficha
écnica.
Las
dosis
aconsejadas
son
iguales
pa a
odos
los
pacien es
o
se
ajus an
a
a iables
an opomé i-
540
Gas oen e ología
y
Hepa ología
47
(2024)
522---552
cas.
Sin
emba go,
la
exposición
al
á maco
es
muy
di e en e
en e
pe sonas.
El
po cen aje
de
adul os
con
ni eles
bajos
de
infliximab
(<
3
/mL)
puede
se
supe io
a
40%227,228
y,
en
la
población
pediá ica,
has a
68%229.
En
el
caso
de
adalimumab,
se
a˜
nade
la
a iable
de
la
abso ción
sc
y
la
adminis ación
en
dosis
fijas
po
lo
que
su
a iabilidad
es
mayo .
T as
una
dosis
de
160
mg
de
adalimumab,
las
concen-
aciones
en
el
día
7
oscilan
en e
7,1
y
26,8
g/mL31 Es a
a iabilidad
pod ía
se
c í ica
en
la
inducción
pues o
que
ni eles
bajos
(<
2
g/mL
pa a
adalimumab
y
<
4
g/mL
pa a
infliximab)
en
la
semana
2,
iden ifican
a
los
pacien es
que
an
a
desa olla
inmunogenicidad
y,
po
an o,
con
mayo
p obabilidad
de
NRP
o
PRS.
Es o
ocu e
has a
en
22%
de
los
que
son
a ados
con
adalimumab
y
26%
con
infliximab230.
Los
MPk
in en an
simplifica
los
complejos
p ocesos
po
los
que
pasa
un
á maco
en
el
o ganismo
in en ando
p edeci
su
compo amien o
median e
ecuaciones
ma emá icas.
En
p ác ica
clínica,
pe mi en
indi idualiza
la
posología
de
un
medicamen o
(pa a
alcanza
la
máxima
eficacia
e apéu ica
minimizando
los
e ec os
ad e sos)
e
iden ifica
a
aquellos
pacien es
en
iesgo
de
una
exposición
insuficien e.
La
ela-
bo ación
de
un
MPk
se
ealiza
a
pa i
del
es udio
de
una
población
conc e a.
De
es a
se
ob ienen
de e minaciones
de
los
ni eles
del
á maco
en
di e en es
momen os
y
se
iden-
ifican
qué
co a iables
influyen
en
la
Pk
y
explican
mejo
la
a iabilidad
in e indi idual.
Pos e io men e,
se
alida
en
ese
g upo
y
en
una
población
dis in a231.
Se
u iliza
un
sis-
ema
de
p obabilidad
bayesiano
que
mejo a
las
p edicciones
dado
que
exis e
un
po cen aje
ap eciable
de
a iabilidad
no
explicada
po
los
MPk
(en e
28
y
51%)232,233.
¿Cuáles
son
los
modelos
a macociné icos
disponibles?
(Tabla
1
anexo)
Infliximab
Exis en
nume osos
MPk
publicados,
muchos
de
ellos
alidados234,235.
Con
una
única
de e minación
de
concen a-
ción
del
á maco
pe mi en
calcula
la
dosis
pa a
ob ene
un
ni el
obje i o.
Su
capacidad
de
p edicción
aumen a
si
dis-
ponemos
de
más
de
una
de e minación
de
concen ación
del
á maco
del
pacien e
conc e o.
Pe mi en
iden ifica
co ec-
amen e
a
>
80%
de
los
suje os
que
as
la
in ensificación
end án
ni eles
bajos28,235.
La
p esencia
de
inmunogenici-
dad
educe
su
capacidad
de
p edicción235.
Las
co a iables
incluidas
en
la
mayo ía
de
los
MPk
son
el
peso
o
el
índice
de
masa
co po al
(IMC),
la
albúmina,
la
p esencia
de
AAF
y
el
sexo27,236,237.
Algunos
modelos
incluyen
bioma cado es
de
inflamación
como
la
CF47,232,
la
PCR233,238,239 o
la
elocidad
de
sedimen ación
globula
(VSG)240 o
índices
clínicos232,233.
Exis en
MPk
pediá icos
específicos238,240 cuyas
co a iables
son
simila es
a
las
de
los
adul os.
Recien emen e,
se
dispone
de
un
modelo
poblacional
de
infliximab
sc241 bicompa imen-
al
que
incluye
el
peso,
la
albúmina
y
la
p esencia
de
AAF.
Las
concen aciones
sé icas
alle
del
á maco
sc
son
mayo es
con
la
adminis ación
sc
que
con
la
i ,
pe o
sin
di e encias
de
eficacia.
Debe
ene se
en
cuen a
que
la
concen ación
alle
de
infliximab
sc
no
explica
comple amen e
su
efica-
cia
y,
p obablemen e,
debe
ene se
en
cuen a
su
exposición
acumulada
(el
AUC)81.
Po
lo
an o,
los
ni eles
alle
de
infli-
ximab
e
y
sc
no
son
ex apolables.
Adalimumab
Hay
un
meno
núme o
de
MPk
publicados29---32,242,243.
La
abso ción
sc
es
el
ac o
con
mayo
a iabilidad
in e -
indi idual
y
de e mina
una
meno
biodisponibilidad244,245.
Las
a iables
incluidas
son
la
p esencia
de
AAF
(o
su
sospecha)243,
el
peso
co po al
o
el
IMC,
la
dosis
empleada30,31,243.
Un
modelo
incluye
la
CF
y
el
ipo
de
pluma
(40
mg
s.
80
mg)116.
Us ekinumab
Ac ualmen e,
la
moni o ización
de
ni eles
de
us ekinumab
no
se
ha
ecomendado
debido
a
la
al a
de
e idencia,
con
excepción
de
un
ecien e
consenso
publicado
que
sugie e
su
uso
an e
una
PRS186.
Aunque
no
es án
suficien emen e
defi-
nidos
los
ni eles
e apéu icos63,72,90,246,
la
in ensificación
en
pacien es
con
espues a
pa cial
o
PRS
es
eficaz247.
Asimismo,
aquellos
que
log an
la
emisión
endoscópica
ienen
ni eles
de
á maco
supe io es
a
los
aconsejados 91,248.
Los
modelos
bayesianos
pod ían
ayuda
a
consegui
una
mayo
exposi-
ción
al
á maco
y,
po
an o,
a
mejo a
la
eficacia249.
Exis en
dos
modelos
publicados
en
EII,
uno
en
CU
y
o o
en
EC
que
incluyen
la
albúmina
y
el
peso
como
co a iables250,251.
No
hay
es udios
que
explo en
la
u ilidad
de
es os
modelos
en
la
p ác ica
clínica
pe o
pod ían
ene
un
papel
ele an e
en
la
inducción,
pues o
que
la
de e minación
de
ni eles
an
p e-
coces
como
una
ho a
as
la
in usión
inicial
se
co elacionan
con
la
emisión
endoscópica
en
la
semana
2471.
Vedolizumab
Se
han
publicado
cua o
MPk
de
edolizumab252---255,
cons-
uidos
a
pa i
de
los
ensayos
pi o ales.
Iden ifican,
como
co a iables,
alo es
ex emos
del
peso,
la
albúmina253,254 y
el
í ulo
de
AAF253.
Un
modelo
ealizado
a
pa i
de
los
da os
del
es udio
LOVE-CD
u iliza,
además,
la
exposición
p e ia
a
an i-TNF,
que
aumen a
el
acla amien o
de
edolizumab
en
25%252.
Exis e
una
cla a
elación
en e
exposición
al
á maco
y
eficacia256.
Sin
emba go,
an e
una
PRS,
el
inc emen o
de
ni eles
con
la
in ensificación
del
a amien o
no
se
co ela-
ciona
con
la
p obabilidad
de
espues a88.
Po
es e
mo i o,
aún
es á
po
dilucida
la
u ilidad
de
los
MPk
en
el
a a-
mien o
con
edolizumab.
¿Cómo
aplica
los
modelos
p edic i os?
Los
MPk
pe mi en
iden ifica
aquellos
pacien es
con
mayo
p obabilidad
de
acaso
e apéu ico
po
exposición
inade-
cuada
al
á maco
y
elegi
la
mejo
pau a
posológica
en
inducción
y
man enimien o
pa a
cada
suje o
conc e o.
La
p edicción
poblacional
(p e ia
a
la
de e minación
de
ni eles
en
el
pacien e)
con
un
MPk,
no
iene
una
p eci-
sión
op ima;
sin
emba go,
nos
puede
ayuda
a
iden ifica
a
aquellos
con
peo
p onós ico
po
un
mayo
acla amien o
del
á maco257,
siendo
en
algunos
es udios
en
CU
g a e
el
único
ac o
independien e
asociado
con
la
colec omía189.
En
un
análisis
e ospec i o
de
los
pacien es
incluidos
en
los
es udios
ACT
se
de ec a
que
un
acla amien o
basal
<
0,397
L/d
se
asocia
con
emisión
clínica
en
la
semana
853.
Recien emen e,
se
ha
p opues o
una
he amien a
de
decisión258 elabo ada
a
pa i
de
los
es udios
ACT
con
obje o
de
iden ifica
a
los
suje os
con
CU
que
alcanzan
la
cu ación
541
F.
Rod íguez-Mo an a,
F.
A güelles-A ias,
J.
Hinojosa
del
Val
e
al.
mucosa
en
las
semanas
8
y
30.
En
su
cálculo
incluye
el
acla-
amien o
inicial
y
alcanza
un
buen
endimien o
diagnós ico
(sensibilidad
82-90%,
especificidad
80-87%).
Es á
disponible
online
con
acceso
g a ui o
(www.p emedibd.com).
Po
úl imo,
el
cálculo
del
acla amien o
de
o ma
diná-
mica
nos
pe mi e
iden ifica
a
pacien es
con
al a
sospecha
de
inmunogenicidad,
pe o
que
no
podemos
de ec a
si
no
disponemos
de
p uebas
ole an es
a
á maco
cuando
se
p o-
ducen
aumen os
impo an es
del
acla amien o238.
Po
o o
lado,
un
acla amien o
ele ado
p edice
la
posibilidad
de
ni e-
les
bajos
y
po
an o
de
inmunogenicidad240.
De
hecho,
se
ha
calculado
que
el
aumen o
del
iesgo
de
AAF
es
de
61%
po
cada
inc emen o
del
acla amien o
de
0,1
L/d259.
¿Cuál
es
la
u ilidad
de
los
modelos
a macociné icos
en
man enimien o?
Buscan
consegui
un
ni el
obje i o
del
á maco
que
supone
adop a
una
es a egia
p oac i a.
El
pun o
de
co e
elegido
no
siemp e
es
el
mismo
en e
es udios
y,
p obablemen e,
deba
adap a se
al
obje i o
de
a amien o
elegido
y
a
las
ci cuns ancias
del
pacien e
conc e o186.
Así,
en
una
en e medad
pe ianal
los
ni eles
alle
eque idos
an
a
se
más
al os260 al
igual
que,
p obablemen e,
en
el
in es ino
delgado261.
Los
modelos
pe mi en
ap oxima
el
po cen aje
de
pacien-
es
que
consegui á
el
ni el
obje i o
con
las
dosis
de
ficha
écnica
e
iden ifica
subg upos
con
mayo
iesgo
de
no
alcan-
za lo;
así,
se
ha
desc i o
que
en
población
pediá ica
solo
24,2%
de
los
suje os
alcanza
un
ni el
≥
5
g/mL240 con
las
dosis
habi uales
de
infliximab.
Asimismo,
los
modelos
de
adalimumab262 nos
pe mi en
ap oxima
que
con
la
pau a
habi ual
<
75%
de
los
pacien es
consegui á
un
ni el
alle
>
8
g/mL
y
que
aquellos
con
un
IMC
>
30
o
con
una
CF
ele-
ada
(>
200)
no
consegui án
el
ni el
obje i o
con
la
pau a
con encional243.
También
ayuda án
a
op imiza
la
dosificación,
escogiendo
la
pau a
con
mayo
p obabilidad
de
consegui
ni eles
al os.
Pod emos
aco a
el
in e alo
de
adminis ación
en
luga
de
inc emen a
la
dosis
de
infliximab111,112 pues o
que
alcan-
za emos
ni eles
más
ele ados
con
la
misma
can idad
de
á maco
empleado263.
Va ios
es udios
apoyan
el
empleo
del
modelo
bayesiano.
El
ensayo
clínico
P ecision177 incluye
a
80
pacien es
con
EII
en
emisión
a ados
con
infliximab
du an e
cua o
a˜
nos
de
media,
alea o izados
a
ealiza
ajus es
(en e
3
y
5
g/mL)
según
un
modelo
come cial
(i-Dose)
en e
a
un
g upo
con-
ol
en
el
que
no
se
pe mi en
ajus es.
Al
a˜
no
de
seguimien o,
88%
de
los
asignados
al
modelo
es aban
en
emisión
man e-
nida
en e
a
64%
en
el
g upo
con ol
(p:
0,017).
La
p incipal
limi ación,
apa e
de
los
in e alos
elegidos
o
la
no
eali-
zación
de
endoscopia,
es
que
no
se
pe mi e
in ensifica
el
a amien o
en
el
g upo
con ol,
lo
que
no
efleja
en
abso-
lu o
la
ac uación
en
la
p ác ica
clínica
habi ual.
La
se ie
abie a
de
Ese
e
al.264 compa a
pacien es
con
EII
en
a a-
mien o
con
infliximab
que
ecibe
ajus es
según
un
modelo
bayesiano
en e
a
los
ealizados
a
c i e io
de
los
acul a-
i os
(ciegos
a
la
p opues a
del
modelo)
encon ando
una
mayo
du abilidad
del
á maco
(51,5
meses
s.
4,6
meses;
p:
0,00004)
en
el
p ime
g upo.
Una
se ie
espa˜
nola227 compa a
de
o ma
e ospec i a
una
es a egia
de
manejo
de
ni eles
basada
en
el
algo i mo
del
es udio
TAXIT134 en e
al
empleo
de
un
modelo
bayesiano
en
47
suje os
con
EII
a ados
con
infliximab.
El
po cen aje
de
pe sonas
que
consiguen
ni eles
adecuados
es
significa i amen e
mayo
con
el
modelo
(odds
a io
[OR]:
8,94;
in e alo
de
confianza
[IC]
95%:
2,24-35,6)
y
es e
ipo
de
ajus e
es
el
único
ac o
iden ificado
en
el
análi-
sis
mul i a iado.
La
p incipal
limi ación,
además
del
núme o
de
pacien es
incluido,
es
la
di e encia
empo al
en e
una
coho e
y
o a.
Po
lo
an o,
aunque
la
u ilización
de
MPk
en
la
p ác-
ica
clínica
es
p ome edo a,
son
necesa ios
más
es udios
que
a alen
las
eó icas
en ajas
sob e
las
es a egias
habi ual-
men e
empleadas
en
la
p ác ica
clínica
(empí ica,
eac i a
y
p oac i a).
¿Son
aplicables
los
modelos
a macociné icos
poblacionales
en
la
inducción?
Exis en
pocos
da os
publicados
sob e
la
u ilidad
de
los
modelos
en
la
inducción.
Un
modelo
a macociné ico-
a macodinámico
sob e
una
coho e
e ospec i a
de
pacien es
con
CU,
el
AUC
acumulada
de
infliximab
ue
el
pa áme o
que
mejo
se
co elacionaba
con
la
cu ación
mucosa
en
la
semana
12233.
En
es e
se
p opone
una
dosis
inicial
de
10
mg/kg/d
con
un
ajus e
de
la
dosis
po
ni e-
les
en
la
semana
2.
Sin
emba go,
las
dosis
al as
uni e sales
pa a
odos
los
pacien es
no
se
han
mos ado
más
eficaces
con
adalimumab265 y
no
ue on
ú iles
en
o o
modelo
del
mismo
g upo
pa a
aquellos
con
EC232.
Mould
e
al.266 hacen
una
simulación
con
pacien es
pediá icos
eales
(p oceden es
del
es udio
P ecision)
com-
pa ando
la
dosificación
con
el
MPk
i-Dose
en e
a
las
pau as
de
5
y
10
mg/kg
du an e
la
inducción.
El
po cen aje
con
ni e-
les
<
10
g/mL
en
la
semana
14
e a
de
29,4%
si
se
dosificaba
con
el
MPk
y
de
94,6
y
82,5%
si
se
u ilizaba
una
dosis
fija
de
5
y
10
mg/kg,
espec i amen e.
Conclusión
La
moni o ización
e apéu ica
de
ni eles
de
los
á macos
biológicos
ha
eme gido
como
una
aliosa
he amien a
en
la
pe sonalización
del
manejo
de
los
pacien es
con
EII.
Aunque,
e iden emen e,
no
esponde
odas
las
p egun as,
apo a
una
in o mación
adicional
y
complemen a ia
a
los
da os
clínicos,
biológicos
y
mo ológicos.
Ac ualmen e,
se
conside a
bien
jus ificada
la
moni o ización
e apéu ica
de
ni eles
en
el
manejo
de
la
PRS
y
en
la
op imización
del
a amien o
du an e
la
inducción
pa a
educi
el
iesgo
de
NRP.
Asimismo,
aunque
con
esul ados
con adic o ios,
exis e
un
in e és
c ecien e
en
la
u ilidad
de
la
moni o iza-
ción
e apéu ica
de
ni eles
como
es a egia
p oac i a
en
el
man enimien o
(especialmen e
en
g upos
de
iesgo
de
PRS,
segundo
an i-TNF,
po ado es
de
HLADQA1*05,
en e medad
pe ianal,
mono e apia,
e c.)
y
pa a
guia
la
desescalada
o
e i ada
de
los
a amien os
biológicos.
Financiación
Es e
abajo
no
ha
ecibido
ningún
ipo
de
financiación.
542
Gas oen e ología
y
Hepa ología
47
(2024)
522---552
Conflic o
de
in e eses
Los
au o es
han
ecibido
financiación
pa a
in es igación,
o -
mación,
asis encia
a
euniones
cien íficas
y
aseso ías
de
las
siguien es
compa˜
nías:
F.
Rod íguez
Mo an a:
Janssen,
MSD,
AbbVie,
Pfize ,
Takeda,
Pfize ,
Lillie
Fe ing,
Faes
Fa ma
y
Falk
Pha ma.
J.
Hinojosa:
MSD,
Abb ie,
Fe ing,
Pfize ,
Janssen,
Takeda
y
Ke n
Pha ma.
M.
Ibo a:
MSD,
Abb ie,
Pfize ,
Takeda,
Janssen,
Galapa-
gos,
Ke n
Pha ma,
Amgen
y
Sandoz.
M.D.
Ma ín
A anz:
MSD,
AbbVie,
Hospi a,
Pfize ,
Takeda,
Janssen,
Shi e
Pha maceu icals,
Tillo s
Pha ma
y
Faes
Pha ma.
L.
Menchén:
MSD,
Abb ie,
Pfize ,
Janssen,
Takeda,
Biogen,
Sandoz,
D .
Falk-Pha ma,
FAES,
Fe ing,
Gene al
Elec ic
y
Med onic.
F.
Mu˜
noz:
Tillo s
Pha ma,
Ke n
Pha ma,
Abb ie,
Janssen,
Pfize
y
Takeda.
E.
Rica :
MSD,
AbbVie,
Janssen,
Takeda,
Fe ing,
Pfize ,
Amgen
y
F esenius
Kabi.
T.
Valdés-Delgado:
MSD,
Abb ie,
Pfize ,
Takeda,
Janssen,
Galapagos,
Ke n
Pha ma,
Amgen
y
Sandoz.
J.
Gua diola:
Roche,
MSD,
Abb ie,
Ke n
Pha ma,
Takeda,
Janssen,
Pfize ,
Fe ing,
Chiesi
y
GE
Heal hca e.
M.
Ba ei o-de
Acos a:
MSD,
Abb ie,
Hospi a,
Pfize ,
Ke n
Pha ma,
Biogen,
Takeda,
Janssen,
Sandoz,
Celgene,
Fe ing,
Faes
Fa ma,
Shi e
Pha maceu icals,
D .
Falk
Pha ma,
Tillo s
Pha ma,
Chiesi,
Geb o
Pha ma,
O suka
Pha maceu ical
y
Vi o
Pha ma.
M.
Ma˜
nosa
Ci ia:
MSD,
Abb ie,
Ke n,
Takeda,
Janssen,
Pfi-
ze ,
Fe ing,
FaesFa ma,
D .
Falk
Pha ma,
Tillo s
Pha ma
y
Adacy e.
Y.
Zabana:
Shi e,
Fe ing,
Abb ie,
MSD,
Takeda,
FAES
Pha ma,
Falk,
Adacy e,
Janssen,
Almi all,
Amgen,
Tillo s
y
Pfize .
También
ha
ecibido
hono a ios
po
consul o ía
de
Tillo s,
Janssen
y
Fe ing.
A.
Gu ié ez:
AbbVie,
MSD,
Ke n,
Fe ing,
FAES,
Amgen,
Roche,
Sandoz,
Janssen,
Pfize ,
D .
Falk
Pha ma,
Tillo s
y
Galapagos.
F.
A güelles-A ias:
MSD,
Abb ie,
Pfize ,
Ke n
Pha ma,
Takeda,
Janssen,
Fe ing,
Faes
Fa ma,
Shi e
Pha maceu i-
cals,
Tillo s
Pha ma,
Galápagos,
Chiesi.
JG
Sánchez-He nández:
sin
conflic os
de
in e eses.
Anexo.
Ma e ial
adicional
Se
puede
consul a
ma e ial
adicional
a
es e
a ículo
en
su
e sión
elec ónica
disponible
en
doi:10.1016/j.gas ohep.2024.01.007.
Bibliog a ía
1.
Papamichael
K,
Chei e z
AS.
The apeu ic
d ug
moni o ing
in
inflamma o y
bowel
disease:
o
e e y
pa ien
and
e e y
d ug?
Cu
Opin
Gas oen e ol.
2019;35:302---10.
2.
Sanchez-He nandez
JG,
Rebollo
N,
Munoz
F,
Ma in-Sua ez
A,
Cal o
MV.
The apeu ic
d ug
moni o ing
o
umou
nec osis
ac o
inhibi o s
in
he
managemen
o
ch onic
inflamma o y
diseases.
Ann
Clin
Biochem.
2019;56:28---41.
3.
S eenhold
C,
Ainswo h
MA,
To ey
M,
Klausen
TW,
Thomsen
OO,
B ynsko
J,
e
al.
Compa ison
o
echniques
o
moni o ing
infliximab
and
an ibodies
agains
infliximab
in
C ohn’s
disease.
The
D ug
Moni .
2013;35:530---8.
4.
Vande
Cas eele
N.
Assays
o
measu emen
o
TNF
an agonis s
in
p ac ice.
F on line
Gas oen e ol.
2017;8:236---42.
5.
Papamichael
K,
Vogelzang
EH,
Lambe
J,
Wolbink
G,
Chei-
e z
AS.
The apeu ic
d ug
moni o ing
wi h
biologic
agen s
in
immune
media ed
inflamma o y
diseases.
Expe
Re
Clin
Immunol.
2019;15:837---48.
6.
Alsoud
D,
Ve mei e
S,
Ve s ock
B.
Moni o ing
edolizumab
and
us ekinumab
d ug
le els
in
pa ien s
wi h
inflamma o y
bowel
disease:
hype
o
hope?
Cu
Opin
Pha macol.
2020;55:17---30.
7.
S eenhold
C,
Bend zen
K,
B ynsko
J,
Thomsen
OØ,
Ains-
wo h
MA.
Clinical
implica ions
o
measu ing
d ug
and
an i-d ug
an ibodies
by
di e en
assays
when
op imizing
infliximab
ea men
ailu e
in
C ohn’s
disease:
pos
hoc
analy-
sis
o
a
andomized
con olled
ial.
Am
J
Gas oen e ol.
2014;109:1055---64.
8.
Noguie
G,
Mon aillie
C,
Da iè e
S,
Colombeau
LP,
Pa ussini
E.
De elopmen
and
e alua ion
o
I-TRACKER
adalimumab
and
I-TRACKER
an i-adalimumab
ki s:
as
inno a i e
chemilumi-
nescen
assays
o
he
moni o ing
o
pa ien s
ea ed
wi h
adalimumab.
Gas oen e ology.
2020;158:s471.
9.
Nemoz
B,
Te nan
D,
Bailly
S,
Gau ie -Vey e
E,
Jou dil
JF,
Bonaz
B,
e
al.
New
s eps
in
infliximab
he apeu ic
d ug
moni-
o ing
in
pa ien s
wi h
inflamma o y
bowel
diseases.
B
J
Clin
Pha macol.
2019;85:722---8.
10.
Co s jens
PLAM,
Fidde
HH,
Wiesmeije
KC,
de
Dood
CJ,
Ris-
pens
T,
Wolbink
GJ,
e
al.
A
apid
assay
o
on-si e
moni o ing
o
infliximab
ough
le els:
a
easibili y
s udy.
Anal
Bioanal
Chem.
2013;405:7367---75.
11.
Lase na-Mendie a
EJ,
Sal ado -Ma ín
S,
Ma ín-Jiménez
I,
Menchén
LA,
López-Cauce
B,
López-Fe nández
LA,
e
al.
Compa ison
o
a
new
apid
me hod
o
de e mina ion
o
se um
an i-adalimumab
and
an i-infliximab
an ibodies
wi h
wo
es ablished
ELISA
ki s.
J
Pha m
Biomed
Anal.
2021;198:
114003.
12.
Ve don
C,
Vande
Cas eele
N,
He on
V,
Ge main
P,
Afi
W.
Com-
pa ison
o
Se um
Concen a ions
o
Us ekinumab
Ob ained
by
Th ee
Comme cial
Assays
in
Pa ien s
wi h
C ohn’s
Disease.
J
Can
Assoc
Gas oen e ol.
2020;4:73---7.
13.
Papamichael
K,
Chei e z
AS,
Melmed
GY,
I ing
PM,
Vande
Cas eele
N,
Kozuch
PL,
e
al.
App op ia e
The apeu-
ic
D ug
Moni o ing
o
Biologic
Agen s
o
Pa ien s
Wi h
Inflamma o y
Bowel
Diseases.
Clin
Gas oen e ol
Hepa ol.
2019;17:1655---68.e3.
14.
G ossi
V,
Gulli
F,
In an ino
M,
S e anile
A,
Napodano
C,
Benucci
M,
e
al.
The
Labo a o y
Role
in
an i-TNF
Biological
The apy
E a.
Immunol
In es .
2020;49:317---32.
15.
Bo s
SJ,
Pa ke
CE,
B andse
JF,
Löwenbe g
M,
Feagan
BG,
Sand-
bo n
WJ,
e
al.
An i-D ug
An ibody
Fo ma ion
Agains
Biologic
Agen s
in
Inflamma o y
Bowel
Disease:
A
Sys ema ic
Re iew
and
Me a-Analysis.
BioD ugs.
2021;35:715---33.
16.
Rich e
WF,
Bhansali
SG,
Mo is
ME.
Mechanis ic
de e minan s
o
bio he apeu ics
abso p ion
ollowing
SC
adminis a ion.
AAPS
J.
2012;14:559---70.
17.
O dás
I,
Mould
DR,
Feagan
BG,
Sandbo n
WJ.
An i-
TNF
monoclonal
an ibodies
in
inflamma o y
bowel
disease:
pha macokine ics-based
dosing
pa adigms.
Clin
Pha macol
The .
2012;91:635---46.
18.
Kopylo
U,
Mazo
Y,
Ya zo i
M,
Fudim
E,
Ka z
L,
Coscas
D,
e
al.
Clinical
u ili y
o
an ihuman
lambda
chain-based
enzyme-
linked
immunoso ben
assay
(ELISA)
e sus
double
an igen
ELISA
o
he
de ec ion
o
an i-infliximab
an ibodies.
Inflamm
Bowel
Dis.
2012;18:1628---33.
19.
Ha
MH,
de
V ieze
H,
Wou e s
D,
Wolbink
GJ,
Killes-
ein
J,
de
G oo
ER,
e
al.
Di e en ial
e ec
o
d ug
543
F.
Rod íguez-Mo an a,
F.
A güelles-A ias,
J.
Hinojosa
del
Val
e
al.
in e e ence
in
immunogenici y
assays.
J
Immunol
Me hods.
2011;372(1---2):196---203.
20.
Van
S appen
T,
Vande
Cas eele
N,
Van
Assche
G,
Fe an e
M,
Ve mei e
S,
Gils
A.
Clinical
ele ance
o
de ec ing
an i-
infliximab
an ibodies
wi h
a
d ug- ole an
assay:
pos
hoc
analysis
o
he
TAXIT
ial.
Gu .
2018;67:818---26.
21.
Aalbe se
RC,
S apel
SO,
Schuu man
J,
Rispens
T.
Immunoglo-
bulin
G4:
an
odd
an ibody.
Clin
Exp
Alle gy.
2009;39:469---77.
22.
Ba au
M,
Dup a
M,
Vey a d
P,
Tou nie
Q,
Willie
N,
Phelip
JM,
e
al.
A
Sys ema ic
Re iew
on
he
In e es
o
D ug- ole an
Assay
in
he
Moni o ing
o
Inflamma o y
Bowel
Disease.
J
C ohn’s
Coli is.
2023;17:633---43.
23.
Schmi z
EMH,
Van
de
Ke kho
D,
Hamann
D,
Van
Dongen
JLJ,
Kuijpe
PHM,
B uns eld
L,
e
al.
The apeu ic
d ug
moni o ing
o
infliximab:
pe o mance
e alua ion
o
h ee
comme cial
ELISA
ki s.
Clin
Chem
Lab
Med.
2016;54:1211---9.
24.
Ma ini
JC,
Sendecki
J,
Co nillie
F,
Popp
JW
J ,
Black
S,
Blank
M,
e
al.
Compa isons
o
Se um
Infliximab
and
An ibodies- o-
Infliximab
Tes s
Used
in
Inflamma o y
Bowel
Disease
Clinical
T ials
o
Remicade®.
AAPS
J.
2017;19:161---71.
25.
Wes
TA,
Sam
M,
Toong
C.
Compa ison
o
h ee
comme cially
a ailable
ELISA
assays
o
an i-infliximab
an ibodies.
Pa ho-
logy.
2021;53:508---14.
26.
Papamichael
K,
Cla ke
WT,
Vande
Cas eele
N,
Ge mansky
KA,
Feue s ein
JD,
Melmed
GY,
e
al.
Compa ison
o
Assays
o
The-
apeu ic
Moni o ing
o
Infliximab
and
Adalimumab
in
Pa ien s
Wi h
Inflamma o y
Bowel
Diseases.
Clin
Gas oen e ol
Hepa-
ol.
2021;19:839---41.e2.
27.
Fasanmade
AA,
Adedokun
OJ,
Fo d
J,
He nandez
D,
Johanns
J,
Hu
C,
e
al.
Popula ion
pha macokine ic
analysis
o
inflixi-
mab
in
pa ien s
wi h
ulce a i e
coli is.
Eu
J
Clin
Pha macol.
2009;65:1211---28.
28.
Fasanmade
AA,
Adedokun
OJ,
Blank
M,
Zhou
H,
Da is
HM.
Pha -
macokine ic
p ope ies
o
infliximab
in
child en
and
adul s
wi h
C ohn’s
disease:
a
e ospec i e
analysis
o
da a
om
2
phase
III
clinical
ials.
Clin
The .
2011;33:946---64.
29.
Te nan
D,
Ka mi is
K,
Ve mei e
S,
Des ignes
C,
Azzopa di
N,
Bejan-Angoul an
T,
e
al.
Pha macokine ics
o
adalimumab
in
C ohn’s
disease.
Eu
J
Clin
Pha macol.
2015;71:1155---7.
30.
Be ends
SE,
S ik
AS,
Van
Selm
JC,
Löwenbe g
M,
Ponsioen
CY,
D»Haens
GR,
e
al.
Explaining
In e pa ien
Va iabili y
in
Ada-
limumab
Pha macokine ics
in
Pa ien s
Wi h
C ohn’s
Disease.
The
D ug
Moni .
2018;40:202---11.
31.
Vande
Cas eele
N,
Bae
F,
Bian
S,
D eesen
E,
Compe nolle
G,
Van
Assche
G,
e
al.
Subcu aneous
Abso p ion
Con ibu es
o
Obse ed
In e indi idual
Va iabili y
in
Adalimumab
Se um
Concen a ions
in
C ohn’s
Disease:
A
P ospec i e
Mul icen e
S udy.
J
C ohn’s
Coli is.
2019;13:1248---56.
32.
Sha ma
S,
Ecke
D,
Hyams
JS,
Mensing
S,
Thakka
RB,
Robinson
AM,
e
al.
Pha macokine ics
and
exposu e-e ficacy
ela ions-
hip
o
adalimumab
in
pedia ic
pa ien s
wi h
mode a e
o
se e e
C ohn’s
disease:
esul s
om
a
andomized,
mul icen-
e ,
phase-3
s udy.
Inflamm
Bowel
Dis.
2015;21:783---92.
33.
G ossbe g
LB,
Papamichael
K,
Feue s ein
JD,
Siegel
CA,
Ull-
man
TA,
Chei e z
AS.
A
Su ey
S udy
o
Gas oen e ologis s’
A i udes
and
Ba ie s
Towa d
The apeu ic
D ug
Moni o ing
o
An i-TNF
The apy
in
Inflamma o y
Bowel
Disease.
Inflamm
Bowel
Dis.
2017;24:191---7.
34.
Samaan
MA,
A ki
Z,
Ahmad
T,
I ing
PM.
Wide
a ia ion
in
he
use
and
unde s anding
o
he apeu ic
d ug
moni o ing
o
an i-
TNF
agen s
in
inflamma o y
bowel
disease:
an
inexac
science?
Expe
Opin
Biol
The .
2018;18:1271---9.
35.
Thomas
PWA,
Chin
PKL,
Ba clay
ML.
A
na ionwide
su ey
on
he apeu ic
d ug
moni o ing
o
an i- umou
nec osis
ac-
o
agen s
o
inflamma o y
bowel
disease.
In e n
Med
J.
2021;51:341---7.
36.
Jen ze
A,
Be ge
AE,
Labe oulle
R,
Haccou
A,
Roblin
X,
Paul
S.
E alua ion
o
Infliximab
and
An i-infliximab
LISA-TRACKER
Immunoassays
o
he
The apeu ic
D ug
Moni o ing
o
SB2
Infli-
ximab
Biosimila .
The
D ug
Moni .
2018;40:749---53.
37.
Nasse
Y,
Labe oulle
R,
Ha zallah
I,
Be ge
AE,
Roblin
X,
Paul
S.
Compa ison
o
Poin -o -Ca e
and
Classical
Immunoassays
o
he
Moni o ing
Infliximab
and
An ibodies
Agains
Infliximab
in
IBD.
Dig
Dis
Sci.
2018;63:2714---21.
38.
Van
den
Bossche
D,
De
Sme
D,
Deb abande e
J,
Vanpoucke
H.
Analy ical
and
clinical
pe o mance
e alua ion
o
wo
POC
es s
o
he apeu ic
d ug
moni o ing
o
infliximab.
Clin
Chem
Lab
Med.
2019;57:856---63.
39.
No ako ic
V,
Abdija
S,
La sen
PB,
Fenge
M,
G edal
L,
Jacobsen
KK.
Compa ison
o
he
Quan um
Blue® eade
Poin -o -Ca e
sys em
e sus
ELISA
echnique
o
he apeu ic
d ug
moni o ing
o
Infliximab
le els.
Clin
Biochem.
2019;74:73---5.
40.
Noguie
G,
Mon aillie
C,
Da ie e
S,
Colombeau
L,
Pau ssini
E.
P693
De elopmen
and
e alua ion
o
I-TRACKER
infliximab
and
I-TRACKER
an i-Infliximab
ki s:
as
and
inno a i e
chemi-
luminescen
assays
o
he
moni o ing
o
pa ien s
ea ed
wi h
infliximab.
J
C ohn’s
Coli is.
2020;14:s563.
41.
Be ends
SE,
D’Haens
GRAM,
Schaap
T,
de
V ies
A,
Rispens
T,
Bloem
K,
e
al.
D ied
blood
samples
can
suppo
moni o-
ing
o
infliximab
concen a ions
in
pa ien s
wi h
inflamma o y
bowel
disease:
A
clinical
alida ion.
B
J
Clin
Pha macol.
2019;85:1544---51.
42.
Kaendle
K,
Wa en
A,
Lloyd
P,
Sims
J,
Sicke
D.
E alua-
ion
o
d ied
blood
spo s
o
he
quan ifica ion
o
he apeu ic
monoclonal
an ibodies
and
de ec ion
o
an i-d ug
an ibodies.
Bioanalysis.
2013;5:613---22.
43.
Kneepkens
EL,
Pouw
MF,
Wolbink
GJ,
Schaap
T,
Nu mohamed
MT,
de
V ies
A,
e
al.
D ied
blood
spo s
om
finge
p ick
acili a e
he apeu ic
d ug
moni o ing
o
adalimumab
and
an i-
adalimumab
in
pa ien s
wi h
inflamma o y
diseases.
B
J
Clin
Pha macol.
2017;83:2474---84.
44.
Bian
S,
Van
den
Be ghe
N,
Vande smissen
L,
Tops
S,
Ve mei e
S,
Fe an e
M,
e
al.
E alua ing
an
easy
sampling
me hod
using
d ied
blood
spo s
o
de e mine
edolizumab
concen a ions.
J
Pha m
Biomed
Anal.
2020;185:113224.
45.
A onso
J,
Lopes
S,
Gonc¸al es
R,
Caldei a
P,
Lago
P,
Ta a es
de
Sousa
H,
e
al.
P oac i e
he apeu ic
d ug
moni o ing
o
inflixi-
mab:
a
compa a i e
s udy
o
a
new
poin -o -ca e
quan i a i e
es
wi h
wo
es ablished
ELISA
assays.
Alimen
Pha macol
The .
2016;44:684---92.
46.
Ma silio
M,
To bica
A,
Villa
S.
Heal h
ca e
mul idiscipli-
na y
eams:
The
socio echnical
app oach
o
an
in eg a ed
sys em-wide
pe spec i e.
Heal h
Ca e
Manage
Re .
2017;42:
303---14.
47.
Sánchez-He nández
JG,
Rebollo
N,
Ma in-Sua ez
A,
Cal o
MV,
Mu˜
noz
F.
A
3-yea
p ospec i e
s udy
o
a
mul idisciplina y
ea ly
p oac i e
he apeu ic
d ug
moni o ing
p og amme
o
infliximab
ea men s
in
inflamma o y
bowel
disease.
B
J
Clin
Pha macol.
2020;86:1165---75.
48.
Spa ow
MP,
Papamichael
K,
Wa d
MG,
Ri ie e
P,
Laha ie
D,
Paul
S,
e
al.
The apeu ic
D ug
Moni o ing
o
Biologics
Du ing
Induc ion
o
P e en
P ima y
Non-Response.
J
C ohn’s
Coli is.
2020;14:542---56.
49.
Colombel
JF,
Panaccione
R,
Bossuy
P,
Lukas
M,
Bae
F,
Vaˇ
násek
T,
e
al.
E ec
o
igh
con ol
managemen
on
C ohn’s
disease
(CALM):
a
mul icen e,
andomised,
con olled
phase
3
ial.
Lance .
2017;390(10114):2779---89.
50.
Ba -Yoseph
H,
Le ha
N,
Selinge
L,
Mano
U,
Ya zo i
M,
Pica d
O,
e
al.
Ea ly
d ug
and
an i-infliximab
an ibody
le els
o
p e-
dic ion
o
p ima y
non esponse
o
infliximab
he apy.
Alimen
Pha macol
The .
2018;47:212---8.
51.
B andse
JF,
Ma hô
RA,
Van
de
Kleij
D,
Rispens
T,
Ash u
Y,
Jansen
JM,
e
al.
Pha macokine ic
Fea u es
and
P esence
o
An id ug
An ibodies
Associa e
Wi h
Response
o
Infliximab
Induc ion
The apy
in
Pa ien s
Wi h
Mode a e
o
Se e e
Ulce a-
i e
Coli is.
Clin
Gas oen e ol
Hepa ol.
2016;14:251---8.e1-2.
544
Gas oen e ología
y
Hepa ología
47
(2024)
522---552
52.
Adedokun
OJ,
Sandbo n
WJ,
Feagan
BG,
Ru gee s
P,
Xu
Z,
Ma ano
CW,
e
al.
Associa ion
be ween
se um
concen a ion
o
infliximab
and
e ficacy
in
adul
pa ien s
wi h
ulce a i e
coli is.
Gas oen e ology.
2014;147:1296---307.e5.
53.
Vande
Cas eele
N,
Jeya ajah
J,
Jai a h
V,
Feagan
BG,
Sandbo n
WJ.
Infliximab
Exposu e-Response
Rela ionship
and
Th esholds
Associa ed
Wi h
Endoscopic
Healing
in
Pa ien s
Wi h
Ulce a i e
Coli is.
Clin
Gas oen e ol
Hepa ol.
2019;17:1814---21.e1.
54.
Papamichael
K,
Van
S appen
T,
Vande
Cas eele
N,
Gils
A,
Billie
T,
Tops
S,
e
al.
Infliximab
Concen a ion
Th esholds
Du ing
Induc ion
The apy
A e
Associa ed
Wi h
Sho - e m
Mucosal
Healing
in
Pa ien s
Wi h
Ulce a i e
Coli is.
Clin
Gas oen e ol
Hepa ol.
2016;14:543---9.
55.
Ishida
N,
Miyazu
T,
Sugiyama
T,
Tamu a
S,
Kagami
T,
Tani
S,
e
al.
The
e ec
o
ea ly
ough
le el
o
inflixi-
mab
on
subsequen
disease
cou se
in
pa ien s
wi h
C ohn
disease:
A
p ospec i e
coho
s udy.
Medicine
(Bal imo e).
2020;99:e21226.
56.
Valdés
Delgado
T,
Gue a
Veloz
MF,
Cas o
La ia
L,
Maldonado
Pé ez
B,
Pe ea
Ama illo
R,
Me ino
Bohó quez
V,
e
al.
Cu -
o
anges
o
infliximab
se um
le els
in
C ohn’s
disease
in
he
clinical
p ac ice.
Re
Esp
En e m
Dig.
2020;112:756---61.
57.
Da ido
Y,
Unga
B,
Ba -Yoseph
H,
Ca e
D,
Haj-Na ou
O,
Ya zo i
M,
e
al.
Associa ion
o
Induc ion
Infliximab
Le els
Wi h
Clinical
Response
in
Pe ianal
C ohn’s
Disease.
J
C ohn’s
Coli is.
2017;11:549---55.
58.
Co nillie
F,
Hanaue
SB,
Diamond
RH,
Wang
J,
Tang
KL,
Xu
Z,
e
al.
Pos induc ion
se um
infliximab
ough
le el
and
dec ease
o
C- eac i e
p o ein
le el
a e
associa ed
wi h
du able
sus-
ained
esponse
o
infliximab:
a
e ospec i e
analysis
o
he
ACCENT
I
ial.
Gu .
2014;63:1721---7.
59.
Kennedy
NA,
Heap
GA,
G een
HD,
Hamil on
B,
Bewshea
C,
Walke
GJ,
e
al.
P edic o s
o
an i-TNF
ea men
ailu e
in
an i-TNF-nai e
pa ien s
wi h
ac i e
luminal
C ohn’s
disease:
a
p ospec i e,
mul icen e,
coho
s udy.
Lance
Gas oen e ol
Hepa ol.
2019;4:341---53.
60.
D eesen
E,
D’Haens
G,
Bae
F,
Pa ien e
B,
Bouhnik
Y,
ande
Woude
J,
e
al.
DOP047
Infliximab
exposu e
p edic s
supe io
endoscopic
ou comes
in
pa ien s
wi h
ac i e
C ohn’s
disease:
pha macokine ic---pha macodynamic
analysis
o
TAILORIX.
J
C ohn’s
Coli is.
2018;12
Suppl
1:S063---4.
61.
Chiu
YL,
Rubin
DT,
Ve mei e
S,
Louis
E,
Robinson
AM,
Lomax
KG,
e
al.
Se um
adalimumab
concen a ion
and
clinical
emis-
sion
in
pa ien s
wi h
C ohn’s
disease.
Inflamm
Bowel
Dis.
2013;19:1112---22.
62.
Papamichael
K,
Bae
F,
Tops
S,
Van
Assche
G,
Ru gee s
P,
Ve mei e
S,
e
al.
Pos -Induc ion
Adalimumab
Concen a ion
is
Associa ed
wi h
Sho -Te m
Mucosal
Healing
in
Pa ien s
wi h
Ulce a i e
Coli is.
J
C ohn’s
Coli is.
2017;11:53---9.
63.
Adedokun
OJ,
Xu
Z,
Gasink
C,
Jacobs ein
D,
Szapa y
P,
Johanns
J,
e
al.
Pha macokine ics
and
Exposu e
Response
Rela ionships
o
Us ekinumab
in
Pa ien s
Wi h
C ohn’s
Disease.
Gas oen e ology.
2018;154:1660---71.
64.
De ez
I,
D eesen
E,
Van
S appen
T,
de
V ies
A,
B ouwe s
E,
Van
Assche
G,
e
al.
Va iabili y
in
Golimumab
Exposu e:
A
«Real-
Li e»
Obse a ional
S udy
in
Ac i e
Ulce a i e
Coli is.
J
C ohn’s
Coli is.
2016;10:575---81.
65.
Feagan
BG,
Ru gee s
P,
Sands
BE,
Hanaue
S,
Colom-
bel
JF,
Sandbo n
WJ,
e
al.
Vedolizumab
as
induc ion
and
main enance
he apy
o
ulce a i e
coli is.
N
Engl
J
Med.
2013;369:699---710.
66.
Sandbo n
WJ,
Feagan
BG,
Ru gee s
P,
Hanaue
S,
Colombel
JF,
Sands
BE,
e
al.
Vedolizumab
as
induc ion
and
main enance
he apy
o
C ohn’s
disease.
N
Engl
J
Med.
2013;369:711---21.
67.
Rosa io
M,
F ench
JL,
Di ks
NL,
Sankoh
S,
Pa ikh
A,
Yang
H,
e
al.
Exposu e-e ficacy
Rela ionships
o
Vedolizumab
Induc-
ion
The apy
in
Pa ien s
wi h
Ulce a i e
Coli is
o
C ohn’s
Disease.
J
C ohn’s
Coli is.
2017;11:921---9.
68.
D eesen
E,
Ve s ock
B,
Bian
S,
de
B uyn
M,
Compe nolle
G,
Tops
S,
e
al.
E idence
o
Suppo
Moni o ing
o
Vedolizumab
T ough
Concen a ions
in
Pa ien s
Wi h
Inflamma o y
Bowel
Diseases.
Clin
Gas oen e ol
Hepa ol.
2018;16:1937---46.e8.
69.
Res ellini
S,
Afi
W.
Upda e
on
TDM
(The apeu ic
D ug
Moni-
o ing)
wi h
Us ekinumab,
Vedolizumab
and
To aci inib
in
Inflamma o y
Bowel
Disease.
J
Clin
Med.
2021;10:1242.
70.
Gu ié ez
A,
Rod íguez-Lago
I.
How
o
Op imize
T ea men
Wi h
Us ekinumab
in
Inflamma o y
Bowel
Disease:
Lessons
Lea ned
F om
Clinical
T ials
and
Real-Wo ld
Da a.
F on
Med
(Lausanne).
2021;8:640813.
71.
Hanˇ
zel
J,
Zdo c
J,
Ku en
T,
Se e
N,
Ja o nik
K,
Tu a
K,
e
al.
Peak
Concen a ions
o
Us ekinumab
A e
In a enous
Induc-
ion
The apy
Iden i y
Pa ien s
Wi h
C ohn’s
Disease
Likely
o
Achie e
Endoscopic
and
Biochemical
Remission.
Clin
Gas o-
en e ol
Hepa ol.
2021;19:111---8.e10.
72.
Adedokun
OJ,
Xu
Z,
Ma ano
C,
O’B ien
C,
Szapa y
P,
Zhang
H,
e
al.
Us ekinumab
Pha macokine ics
and
Exposu e
Response
in
a
Phase
3
Randomized
T ial
o
Pa ien s
Wi h
Ulce a i e
Coli is.
Clin
Gas oen e ol
Hepa ol.
2020;18:2244---55.e9.
73.
Ba a
R,
Lukin
D,
Sche l
EJ,
Pola
S,
Kuma
A,
Okada
L,
e
al.
Immunogenici y
o
Tumo
Nec osis
Fac o
An agonis s
and
E ec
o
Dose
Escala ion
on
An i-D ug
An ibodies
and
Se um
D ug
Concen a ions
in
Inflamma o y
Bowel
Disease.
Inflamm
Bowel
Dis.
2021;27:1443---51.
74.
Sil a-Fe ei a
F,
A onso
J,
Pin o-Lopes
P,
Mag o
F.
A
Sys ema-
ic
Re iew
on
Infliximab
and
Adalimumab
D ug
Moni o ing:
Le els,
Clinical
Ou comes
and
Assays.
Inflamm
Bowel
Dis.
2016;22:2289---301.
75.
Vande
Cas eele
N,
He a h
H,
Ka z
J,
Falck-Y e
Y,
Singh
S.
Ame ican
Gas oen e ological
Associa ion
Ins i u e
Techni-
cal
Re iew
on
he
Role
o
The apeu ic
D ug
Moni o ing
in
he
Managemen
o
Inflamma o y
Bowel
Diseases.
Gas oen e o-
logy.
2017;153:835---57.e6.
76.
Mi e
N,
Vande
Cas eele
N,
Seow
CH,
And ews
JM,
Conno
SJ,
Moo e
GT,
e
al.
Re iew
a icle:
consensus
s a emen s
on
he apeu ic
d ug
moni o ing
o
an i- umou
nec osis
ac o
he apy
in
inflamma o y
bowel
diseases.
Alimen
Pha macol
The .
2017;46(11---12):1037---53.
77.
Papamichael
K,
Rakowsky
S,
Ri e a
C,
Chei e z
AS,
Os e man
MT.
Associa ion
Be ween
Se um
Infliximab
T ough
Con-
cen a ions
Du ing
Main enance
The apy
and
Biochemical,
Endoscopic,
and
His ologic
Remission
in
C ohn’s
Disease.
Inflamm
Bowel
Dis.
2018;24:2266---71.
78.
Papamichael
K,
Rakowsky
S,
Ri e a
C,
Chei e z
AS,
Os e -
man
MT.
Infliximab
ough
concen a ions
du ing
main enance
he apy
a e
associa ed
wi h
endoscopic
and
his ologic
hea-
ling
in
ulce a i e
coli is.
Alimen
Pha macol
The .
2018;47:
478---84.
79.
Ya u
AJ,
Kanagala
V,
S ein
DJ,
Czul
F,
Quin e o
MA,
Ag awal
D,
e
al.
Highe
infliximab
ough
le els
a e
associa ed
wi h
pe ia-
nal
fis ula
healing
in
pa ien s
wi h
C ohn’s
disease.
Alimen
Pha macol
The .
2017;45:933---40.
80.
S ik
AS,
Löwenbe g
M,
Buskens
CJ,
Gecse
KB,
Ponsioen
CI,
Bemelman
WA,
e
al.
Highe
an i-TNF
se um
le els
a e
asso-
cia ed
wi h
pe ianal
fis ula
closu e
in
C ohn’s
disease
pa ien s.
Scand
J
Gas oen e ol.
2019;54:453---8.
81.
Roblin
X,
Nancey
S,
Papamichael
K,
Du u
G,
Flamand
M,
Kwia-
ek
S,
e
al.
Highe
se um
infliximab
concen a ions
ollowing
subcu aneous
dosing
a e
associa ed
wi h
deep
emission
in
pa ien s
wi h
inflamma o y
bowel
disease.
J
C ohn’s
Coli is.
2023.
82.
Tu ne
D,
Ricciu o
A,
Lewis
A,
D’Amico
F,
Dhaliwal
J,
G i fi hs
AM,
e
al.
STRIDE-II:
An
Upda e
on
he
Selec ing
The apeu ic
Ta ge s
in
Inflamma o y
Bowel
Disease
(STRIDE)
Ini ia i e
o
he
In e na ional
O ganiza ion
o
he
S udy
o
IBD
(IOIBD):
De e mining
The apeu ic
Goals
o
T ea - o-Ta ge
s a egies
in
IBD.
Gas oen e ology.
2021;160:1570---83.
545
F.
Rod íguez-Mo an a,
F.
A güelles-A ias,
J.
Hinojosa
del
Val
e
al.
83.
Unga
B,
Le y
I,
Ya ne
Y,
Ya zo i
M,
Pica d
O,
Fudim
E,
e
al.
Op imizing
An i-TNF-␣
The apy:
Se um
Le els
o
Infliximab
and
Adalimumab
A e
Associa ed
Wi h
Mucosal
Healing
in
Pa ien s
Wi h
Inflamma o y
Bowel
Diseases.
Clin
Gas oen e ol
Hepa-
ol.
2016;14:550---7.e2.
84.
Juncadella
A,
Papamichael
K,
Vaughn
BP,
Chei e z
AS.
Main-
enance
Adalimumab
Concen a ions
A e
Associa ed
wi h
Biochemical,
Endoscopic,
and
His ologic
Remission
in
Inflam-
ma o y
Bowel
Disease.
Dig
Dis
Sci.
2018;63:3067---73.
85.
Ve mei e
S,
Lo us
EVJ,
Colombel
J-F,
Feagan
BG,
Sandbo n
WJ,
Sands
BE,
e
al.
Long- e m
E ficacy
o
Vedolizumab
o
C ohn’s
Disease.
J
C ohn’s
Coli is.
2017;11:412---24.
86.
Vaughn
BP,
Ya u
AJ,
G aziano
E,
Campbell
JP,
Bha acha ya
A,
Lee
JY,
e
al.
Vedolizumab
Se um
T ough
Concen a ions
and
Response
o
Dose
Escala ion
in
Inflamma o y
Bowel
Disease.
J
Clin
Med.
2020;9:3142.
87.
Kolehmainen
S,
Ylisaukko-Oja
T,
Jokelainen
J,
Koi usalo
M,
Joki an a
TS,
Sipponen
T.
Benefi
o
measu ing
edolizumab
concen a ions
in
inflamma o y
bowel
disease
pa ien s
in
a
eal-wo ld
se ing.
Scand
J
Gas oen e ol.
2021;56:906---13.
88.
Unga
B,
Malicko a
K,
Hanzel
J,
Abu
A isha
M,
Paul
S,
Rocha
C,
e
al.
Dose
op imisa ion
o
Loss
o
Response
o
Vedolizumab-
Pha macokine ics
and
Immune
Mechanisms.
J
C ohn’s
Coli is
[In e ne ].
2021;15:1707---19.
89.
Adedokun
OJ,
Xu
Z,
Ma ano
CW,
S auss
R,
Zhang
H,
Johanns
J,
e
al.
Pha macokine ics
and
Exposu e- esponse
Rela ions-
hip
o
Golimumab
in
Pa ien s
wi h
Mode a ely- o-Se e ely
Ac i e
Ulce a i e
Coli is:
Resul s
om
Phase
2/3
PURSUIT
Induc ion
and
Main enance
S udies.
J
C ohn’s
Coli is.
2017;11:
35---46.
90.
Ba a
R,
Kopylo
U,
Bessissow
T,
Bi on
A,
Cohen
A,
Jain
A,
e
al.
Associa ion
Be ween
Us ekinumab
T ough
Concen-
a ions
and
Clinical,
Bioma ke ,
and
Endoscopic
Ou comes
in
Pa ien s
Wi h
C ohn’s
Disease.
Clin
Gas oen e ol
Hepa ol
[In e ne ].
2017;15:1427---34.e2.
91.
Hanˇ
zel
J,
Koˇ
zelj
M, ˇ
Spes
Hlas ec
A,
Ku en
T,
Se e
N,
Zdo c
J,
e
al.
Us ekinumab
concen a ions
sho ly
a e
escala ion
o
mon hly
dosing
may
iden i y
endoscopic
emission
in
e ac-
o y
C ohn’s
disease.
Eu
J
Gas oen e ol
Hepa ol.
2021;33
Suppl
1:e831---6.
92.
Billioud
V,
Sandbo n
WJ,
Pey in-Bi oule
L.
Loss
o
esponse
and
need
o
adalimumab
dose
in ensifica ion
in
C ohn’s
disease:
a
sys ema ic
e iew.
Am
J
Gas oen e ol.
2011;106:674---84.
93.
Gisbe
JP,
Panés
J.
Loss
o
esponse
and
equi emen
o
infli-
ximab
dose
in ensifica ion
in
C ohn’s
disease:
a
e iew.
Am
J
Gas oen e ol.
2009;104:760---7.
94.
Ben-Ho in
S,
Chowe s
Y.
Re iew
a icle:
loss
o
esponse
o
an i-TNF
ea men s
in
C ohn’s
disease.
Alimen
Pha macol
The .
2011;33:987---95.
95.
Ka mi is
K,
Pain aud
G,
Noman
M,
Magdelaine-Beuzelin
C,
Fe an e
M,
Degenne
D,
e
al.
Influence
o
ough
se um
le els
and
immunogenici y
on
long- e m
ou come
o
adalimumab
he apy
in
C ohn’s
disease.
Gas oen e ology.
2009;137:1628---40.
96.
Wes
RL,
Zelinko a
Z,
Wolbink
GJ,
Kuipe s
EJ,
S okke s
PCF,
an
de
Woude
CJ.
Immunogenici y
nega i ely
influences
he
ou come
o
adalimumab
ea men
in
C ohn’s
disease.
Alimen
Pha macol
The .
2008;28:1122---6.
97.
Bae
F,
Noman
M,
Ve mei e
S,
Van
Assche
G,
D’Haens
G,
Ca bonez
A,
e
al.
Influence
o
immunogenici y
on
he
long-
e m
e ficacy
o
infliximab
in
C ohn’s
disease.
N
Engl
J
Med.
2003;348:601---8.
98.
Vande
Cas eele
N,
Gils
A,
Singh
S,
Oh mund
L,
Hauens ein
S,
Ru gee s
P,
e
al.
An ibody
esponse
o
infliximab
and
i s
impac
on
pha macokine ics
can
be
ansien .
Am
J
Gas oen-
e ol.
2013;108:962---71.
99.
Afi
W,
Lo us
EVJ,
Faubion
WA,
Kane
SV,
B uining
DH,
Hanson
KA,
e
al.
Clinical
u ili y
o
measu ing
infliximab
and
human
an i-chime ic
an ibody
concen a ions
in
pa ien s
wi h
inflam-
ma o y
bowel
disease.
Am
J
Gas oen e ol.
2010;105:1133---9.
100.
Roblin
X,
Rinaudo
M,
Del
Tedesco
E,
Phelip
JM,
Genin
C,
Pey in-
Bi oule
L,
e
al.
De elopmen
o
an
algo i hm
inco po a ing
pha macokine ics
o
adalimumab
in
inflamma o y
bowel
disea-
ses.
Am
J
Gas oen e ol.
2014;109:1250---6.
101.
Yanai
H,
Lich ens ein
L,
Assa
A,
Mazo
Y,
Weiss
B,
Le ine
A,
e
al.
Le els
o
d ug
and
an id ug
an ibodies
a e
asso-
cia ed
wi h
ou come
o
in e en ions
a e
loss
o
esponse
o
infliximab
o
adalimumab.
Clin
Gas oen e ol
Hepa ol.
2015;13:522---30.e2.
102.
Ve mei e
S,
Gils
A.
Value
o
d ug
le el
es ing
and
an ibody
assays
in
op imising
biological
he apy.
F on line
Gas oen e-
ol.
2013;4:41---3.
103.
Unga
B,
Chowe s
Y,
Ya zo i
M,
Pica d
O,
Fudim
E,
Ha -Noy
O,
e
al.
The
empo al
e olu ion
o
an id ug
an ibodies
in
pa ien s
wi h
inflamma o y
bowel
disease
ea ed
wi h
infliximab.
Gu .
2014;63:1258---64.
104.
Bo lik
M,
Du ico a
D,
Malicko a
K,
Machko a
N,
Bouzko a
E,
H dlicka
L,
e
al.
Infliximab
ough
le els
may
p edic
sus ai-
ned
esponse
o
infliximab
in
pa ien s
wi h
C ohn’s
disease.
J
C ohn’s
Coli is.
2013;7:736---43.
105.
S eenhold
C,
B ynsko
J,
Thomsen
Ø,
Munck
LK,
Fallingbo g
J,
Ch is ensen
LA,
e
al.
Indi idualised
he apy
is
mo e
cos -
e ec i e
han
dose
in ensifica ion
in
pa ien s
wi h
C ohn’s
disease
who
lose
esponse
o
an i-TNF
ea men :
a
andomi-
sed,
con olled
ial.
Gu .
2014;63:919---27.
106.
Velayos
FS,
Kahn
JG,
Sandbo n
WJ,
Feagan
BG.
A
es -based
s a egy
is
mo e
cos
e ec i e
han
empi ic
dose
escala ion
o
pa ien s
wi h
C ohn’s
disease
who
lose
esponsi eness
o
infliximab.
Clin
Gas oen e ol
Hepa ol.
2013;11:654---66.
107.
Ma elli
L,
Oli e a
P,
Roblin
X,
A a
A,
Pey in-Bi oule
L.
Cos -e ec i eness
o
d ug
moni o ing
o
an i-TNF
he apy
in
inflamma o y
bowel
disease
and
heuma oid
a h i is:
a
sys e-
ma ic
e iew.
J
Gas oen e ol.
2017;52:19---25.
108.
Van
Assche
G,
Dignass
A,
Reinisch
W,
an
de
Woude
CJ,
S u m
A,
De
Vos
M,
e
al.
The
second
Eu opean
e idence-
based
Consensus
on
he
diagnosis
and
managemen
o
C ohn’s
disease:
Special
si ua ions.
J
C ohn’s
Coli is.
2010;4:63---101.
109.
Hanaue
SB,
Feagan
BG,
Lich ens ein
GR,
Maye
LF,
Sch ei-
be
S,
Colombel
JF,
e
al.
Main enance
infliximab
o
C ohn’s
disease:
he
ACCENT
I
andomised
ial.
Lance
(London,
England).
2002;359:1541---9.
110.
S
Clai
EW,
Wagne
CL,
Fasanmade
AA,
Wang
B,
Schaible
T,
Ka anaugh
A,
e
al.
The
ela ionship
o
se um
inflixi-
mab
concen a ions
o
clinical
imp o emen
in
heuma oid
a h i is:
esul s
om
ATTRACT,
a
mul icen e ,
andomi-
zed,
double-blind,
placebo-con olled
ial.
A h i is
Rheum.
2002;46:1451---9.
111.
Do an
I,
Ron
Y,
Yanai
H,
Becke
S,
Fishman
S,
Yaha
L,
e
al.
Pa ien
ac o s
ha
inc ease
infliximab
clea ance
and
sho en
hal -li e
in
inflamma o y
bowel
disease:
a
popula-
ion
pha macokine ic
s udy.
Inflamm
Bowel
Dis
[In e ne ].
2014;20:2247---59.
112.
Pé ez-Pi a ch
A,
Fe iols-Lisa
R,
Alós-Almi˜
nana
M,
Mínguez-
Pé ez
M.
A
pha macokine ic
app oach
o
model-guided
design
o
infliximab
schedules
in
ulce a i e
coli is
pa ien s.
Re
Esp
En e m
Dig.
2015;107:137---42.
113.
Ka z
L,
Gisbe
JP,
Manoogian
B,
Lin
K,
S eenhold
C,
Man za is
GJ,
e
al.
Doubling
he
infliximab
dose
e sus
hal ing
he
in u-
sion
in e als
in
C ohn’s
disease
pa ien s
wi h
loss
o
esponse.
Inflamm
Bowel
Dis.
2012;18:2026---33.
114.
Sandbo n
WJ,
Colombel
J-F,
Sch eibe
S,
Ple y
SE,
Pollack
PF,
Robinson
AM,
e
al.
Dosage
adjus men
du ing
long- e m
ada-
limumab
ea men
o
C ohn’s
disease:
clinical
e ficacy
and
pha macoeconomics.
Inflamm
Bowel
Dis.
2011;17:141---51.
115.
Dubinsky
MC,
Rosh
J,
Faubion
WAJ,
Kie kus
J,
Ruemmele
F,
Hyams
JS,
e
al.
E ficacy
and
Sa e y
o
Escala ion
o
Adali-
546