Latvių kalbos įtaka Skyronių lietuvių šnektai

LITEWSKIE JĘZYKOZNAWCZE ZAGADNIENIA, XXVIII (1989) JĘZYKOWE ZWIĄZKI IR ODDZIAŁYWANIA ALVYDAS BUTKUS WPŁYW JĘZYKA ŁOTEWSKIEGO NA GWARĘ LITEWSKĄ W SKYRONIAI Dane do iš tego artykułu zaczerpnięto z nagranych tekstów 1984 m. Łotewskiej SRR rejon Bauskės okręg Brūnavos Skyroniū, Skyrončlių ir Valtakių k. Informatorzy iš Skyronių: J. Fataras* (ur. 1908 m.), A. Povilionis (r. 1924 m.), iš Skyronéliy — E. Ščerbicka (r. 1913 m.), iš Valtakių — O. Drūseikienė (r. 1945 m.). Skyrėnys jest mniej więcej už 7 km į na północ od Smilgių (rejon birżański- ), oddzielone od obszaru języka litewskiego językiem łotewskim. Valtakiai zaczynają się tuż przy už Łotewskiej TSRR granicy; od Okolice Smilgių oddziela od Valtakių las Ple irių (zwany także lasem Būdbergės- ), przez który przebiega granica obu republik. ir jų Okolice Skyrénys zostały przyłączone do Łotwy w r., 1921 podczas wyznaczania granicy — litewsko-- łotewskiej w drodze arbitrażu. Wszyscy informatorzy są autochtonami. A. Povilionis żonaty z Litwinką od ze Smilgių, su żona mówi po litewsku. Dzieci ukończyły szkołę łotewską, po litewsku mówią tylko w obecności o matki, między — sobą po łotewsku. Małżonkowie innych informator- — ów są Łotyszami, językiem — rodzinnym jest łotewski. Dzieci niektórych informatorów, np. córka J. Fatarasa, rozumieją po litewsku, jednak w rozmowie į wtrącają się po łotewsku. W K. Skyronysė, według 1980 m. świadectwa Garšvy, po litewsku 8 mogli mówić ludzie (Garšva 1985, 123). 1984 m. J. Fataras, be E. Ščerbicka ir A. Povilioniego, wskazał nauczycielkę M. Ušerauskaitė ir Vegį. W Valtakiai Litwinów jest dużo, jednak niemal wszyscy są przybyszami iš z Litwy. O. Drūseikienė twierdzi, że mówi po litewsku ze su wszystkimi, którym trudniej mówić po łotewsku. Wielu Litwinów pojawiło się tutaj z powodu małżeństw mieszanych. Nawiasem mówiąc, onomastyka świadczy o tym, że Łotysze zamieszkiwir ali niegdyś przemieszani na terenie dzisiejszej okolicy Smilgiai, por. nazwiska Milinis, Strdutnykas, Zilgalvienė, zaścianek Jdunzemė (między Smilgiai k. ir lasem Pleirių) Najlepiej po litewsku mówią O. Drūseikienė ir A. Povilionis. Łotewski akcent najbardziej wyczuwalE. ny jest w mowie Ščerbickiej. Nauczycielka ze Skyroniai Milda Ušerauskaitė gorzej mówi gwarą, posługuje się literackim — językiem į litewskim. Etymologię nazwy wsi Skyroniai A. Povilionis wyjaśniał to tak: wieś znajdowała się między dwoma dworami — Lankiėčiai ir Licnero. Według informatora dwory nie przyłączyły ziem wsi z powodu ich marnej jakości. Wieś rozdzielająca dwory została ir nazwana Skyronimis * * (łac. Skirapi). Samych Skyroniij są dwa: Wielkie ir Małe Skyronys, albo Skyronéliai. Mieszkańcy MaZiijy Skyronių byli małorolnymi, posiadającpo ymi ha zaledwie kilka morgów ziemi, ir ta sama leżała na skraju lasów, w zaroślach. —* Skorzystano ir 1980 m. K. z tekstów zapisanych przez Garšvę. ~** Obecnie równolegle używana jest forma ir Skyréniai. 55 * kk Skyronii resp. Dialekt Valtakiy jest kontynuacją północnych gwar panevéZiskich, zbliżoną do gwary Smilgiai. Puntininkowanie. Odsuwanie akcentu jest mieszane; częściej skłania się ku odsuwaniu powszechnemu, por.: przysłówki labe, praste, sk'afse, isilge (ale senė, ruské), także lp. n. afkl’e, name, téve, vaiks, varde, lm. g. arkl'u, kapu, vardu, lm. i. gałęziom, koniom, n. dzieciom, sg. siostry, 1. praes. mówi. W końcówce akcentowane są przypadki zaimków koks, -(i)a, toks, -(i)a, a także niektóre wspomniane Słowa, np.: pl. n. domy, imiona, uzdy, pl. g. domów, 1. praes. nie brzęczała. Takie wahania zaobserwta to owano w mowie samego informatsu ora. W porównaniu z położoną na południu gwarą smilgieńską występują różnice uwarunkon. wane wpływem języka łotewskiego, np.: pl. Sapale (F), pl. g. laSen'u (F), pl. 1. gulb'enuos (D), sg. 1. litewskiego (F, D), rigo (D). Zdarza się, że słowo ma akcenty, du np.: pierwszy (F), birZuds panemimes (8), (8). Jednak ogólnie rzecz biorąc, wpływ języka łotewskiego na akcentowanie przez przedstawicieli gwary jest nieznaczny. Fonetyka Wokalizm. Iš W istocie wokalizm nie różni się od wokalizmu północnych mieszkańców okolic Poniewieża, konkretnie od Gwary Smilgių. Zauważono tylko kilka osobliwości. E. Ščerbicka wymawia ir akcent r, oksytoniczny, np.: p(e)fm „pirma”, aps(e)fgs „apsirgusi- ”, v(e)fš „virš”; opuszcza przyrosta iš ek krótkiego czasu przeszłego częstotliwego: aidva „eidavo”, būdva „būdavo”, sporadyczir nie w innych formach: prniki ‘znikłe’. J. Fataras 1. sg. formy wymawia zarówno be końcówkę, jak i su ja: /aūk ‘na ir zewnątrz’ laūki ‘na polu’ (Smilgiuose lauk), stafp ir starpi ‘pomiędzy’. Pod wpływem języka łotewskiego zdarza się, że stara akcentowana samogłoska iš nie jest wydłużana, zwłaszcza jeśli wyraz jest spokrewniony rdzeniem z su wyrazem języka łotewskiego, np.: sg. a. mdšinu (F), sg. n. patars (Š) "Fataras', ojcze (F, Š) ‘ojciec’, n. pl. pač'os (F), lp. 1. łotewski (D, P), brūnavo (F, Š), nimaž (D) "ani trochę’. Konsonantyzm. Najwyraźniejszą nową cechą dialektu jest zanik miękkości mo spółgłosek. Zarówno spółgłoski o miękkości pozycyjnej, jak i jotowanej wymawia się twardziej, podobnie jak w języku łotewskim. Spółgłoski szczelinowe š, ž, v, drżąca r czasami wymawiana jest całkiem twardo, np.: šduds "šiaudas' (F, Š), Zoids ‘Fydas’ (F, Š), turėja "turėjo' (Š), letū.ve (Š) "Litwini". W zbitce miększa jest ta spółgłoska, która znajduje się bezpośrednio przed samogłoską, np.: šv'ifit'e "święto" (Š). Wyraźny zanik / welarności spółgłoski; ta spółgłoska przed samogłoskami szeregu tylnego wszystkich informatorów (najwyraźE. niej wymawiany przez Ščerbicką ir O. Drūseikienė) półtwardy, jak w języku łotewskim. Na końcu wyrazu, gdzie dawniej występowała samogłoska przednia, miękkość spółgłosek jest zachowywana: reik" "reikia”, ait’ ‘eiti’, su drkl’ ‘su arkliu'. J. Fataras wymawia miękką spółgłoskę 1. nawet w praes., aš np.: neatsi.men’ (hipernorma?). W mowie nie wygasło ir progresywne zmiękczenie, np.: vegis’ „Vegys”, smil’g's' „Smilgius”. Miękkość słabnie nierównomiernie. Be Spośród wspomnianych spółgłosek szczelinowych „łotewską twardość” mają spółgłoski zwarto-wybuchowe zębowe (F, Š), sonorne (Š). Przed bei i oraz na końcu wyrazu miękkość zachowuje się lepiej, o miękkość k ir g spółgłosek podniebiennych zachowuje się we wszystkich pozycjach. W wyrazach wspólnych miękkie k i g wymawia się jak w języku łotewskim, np.: bi.ški Ščerbicka miękkie € 56 (F, Š), gi.mi „gimę” (Š), ski"sts „skystas” (P), zefikę (ne zeyk'ę) ‘zenkiai, vaikinai' (F, P). E. retycznies i wymawia w k formach litewskich, ir np.: trili.kos „trylikiuose- ”. Wymowa jest podobna do litewskich miękkich d’. į £', W pozycji między dwiema krótkimi samogłoskami spółgłoska zwarta jest wydłużana, np.: maž'ū.tte (Š), tėtte (F, Š). Morfologia Podobnie ir jak w sąsiedniej gwarze Smilgiai zachowana jest liczba podwójna ka rzeczowników: i. pam'ofdvė dién; pl. ma końcówkę -(i)aim obok -(i)ais: so vaikem, so arkl'em. Iš spośród zaobserwowanych innowacji warto wymienić umocnienie się afrykat w paradygmat- £, d, ir č, dž ach, w których n. występuje alternacja wygłosu tematu, np. pl. didiej || didžiej "didieji'; d. pl. didžiesiem (Š), samym (F), por. łac. samym. Zdarzają ir się łotewskie g. zakończenia tematów: pl. jodaišu “Juodaičių' (F). Formy przymiotników (zaimków, liczebników) nieodmienne przez rodzaj mają tendencję do zastępowania formami rodzaju męskiego. Prawdą jest, że dzieje się tak tylko w analogicznyar ch konstrukcjach kalkowanych, np. : Šitas gai sunkū dabaf atsakyt (Š); por. także: astufitas gegūžės (F). Częściej niż w sąsiednich gwarach litewskich używa się przydawek rzeczownikowych zamiast przymiotników z przyrostkiem su -inis : rafikos mašina, mėdžio sudynai. Odmiana zapożyczeń (latywizmów) nie różni się od odmiany ir rodzimych słów nawet wtedy, gdy końcówki pokrywają się z su łotewskimi, por. g. sg. darūp'a (łot. dampja) ‘omłotowej® (Š), sg. I. tudver' (la. toveri) ‘w kadzi’ (F). Chociaż zdarzają się wyjątki, 1. por.: praes. išmėlžam (la. wydoimy; w gwarze musi być wydoj'am) (F). Składnia Szeroko używany jest celownik zależności: Kożndi pievai būvo vardas (F). Siostra dla niej pracowała “Jej siostra pracowała' (Š). Do wyrażania kierunku używany jest zarówno su przyimek ant z biernikiem, jak i miejscownik: Pędzał te krowy na pastwisko (F). Jechał swatami an Litwę (F). Nam łatwiej — Do łotewskiej szkoły chodził (D). W języku łotewskim również używane są oba te sposoby wyrażania kierunku. * Na Litwie przyimek ant z biernikiem su dla wyrażenia kierunku używany jest na dość rozległym obszarze wschodnich gwar litewskich, przede wszystkim w ir gwarach kupiszeńskiej i północnoponiewieskiej (Zinkevičius 1966, 416). Inesyw kierunku na Litwie znany jest tylko BirZy — w rejonie Papilia (Zinkevičius 1966, 201). Dla wyrażenia miejsca, a także wkładania i wsypywania, be oprócz zwyczajowego inesywum używa się również su konstrukcji z przyimkiem terp: Ile tefp selyklo jest cukru (P). Si konstrukcja znana jest również sąsiedniemu regionowi Birż. Mieszkańcy Skyronii nieco częściej niż mieszkańcy pogranicza północnej Litwy używają zapożyczonych konstrukcji analitycznych. Na przykład be znanych mieszkańcom Smilgiai zwrotów kalkowych atidaryti, palikti valio (la. atvėrt, atstat vaja ‘t. s. ), W Skironach szeroko stosuje się stemple umieszczane z boku’ "dodać": Krapowie kładą z boku, czosnek kładą z boku do [į mięsa kiełbasy) (F). Mięso zaczę- * Łotewski przyimek uz ‘na’ z su dopełniaczem oznacza su miejsce, — z biernikiem kierunek. 57 jom cūkrų dėt pasal’ [į aly] (Š) plg. la. likt klat "t. p.’ ; tikti pasal’ "prieiti, pasiekti": Ir apriša apliūk, ir [kiškiai] netifika pašal' [prie obelų] (F), plg. la. tikt klat ‘t. p.’ (sakinyje yra dar viena kalkė: aprišti aplink, plg. la. aptit apkart); kinkyti pašal' *pakinkyti': drklį įsikiūikė pašal' ir mūšė tuos arklius —ajetumana (Š), plg. la. jūgt klat "t. p.’ ; išlėisti kidurai: Przez maszynkę (= maszynkę do mięsa) wypuszcza się kidurai (F), por. łot. izlaist cauri. Różni się rekcja niektórych czasowników. Na przykład czasownik klausti łączy się z celownikiem, podobnie jak łot. jautat, por. Ateis t6 mokytoja, tai paklaiis tam Ušeraūcku, ar jis atsimena (F); czasownik šaukti "nazywać" używany jest również z miejscownikiem, np.: tamė vardė šaūkia ‘pod tym imieniem’, por. łot. saukt varda "nazywać imieniem". Zdania podrzędne przydawkowe przyłącza się za pomocą zaimka kas, jeśli podmiot zdania głównego wyrażony jest mianownikiem: O ir ldistés tiė, kas jaū slaukė (= melžė) tos karves (F). Jedna sosna była umówiona, kas gané tq bendrq ganjklę (F). Leksyka Ze względu na brak danych leksyka Skyron nie była specjalnie badana. Tutaj zamieszczono słowniczek dialektyzmów (głównie zapożyczeń) występujących w tekstach. Gwiazd­- ką oznaczono słowa znane również sąsiedniej gwarze Smilgių. Pochodzenie zapożyczeń podano według języka, z którego zostały bezpośrednio zapożyczone. Na przykład słowo pagrabas „piwnica” uznaje się za latwizm (nie slawizm), ponieważ w tym znaczeniu dostało się ono do gwary z języka łotewskiego. Na końcu zdania ilustrującego podano nazwisko informatora, ponieważ niektóre słowa mogą być użyte okazjonalnie. chmiel m. ‘chmiel’: on tu Saudu suvi.r' on tos apin s' (F). rozliczyć, rozlicza, -ł tr. “obliczyć’: apskaita valunds, kiek koZndm kul't’ (F). nadchodzący, -a imiesł. przym. (łot. nakosais) “kolejny- ’: pi.l’ atainuncem sudin’ (F). naprawić, naprawia, -ł tr. (łot. attaisit) “naprawić, odetkać’: véle attaisa val o (F). cukras rzecz. m. (la. (?) cukier) „cukier”: un tiek ta cit.kra daiik id éjam, kad |...) (S) | cu.kra jau seneii nedédava (P). para rzecz. (la. dampis) ‘omłotowa’: pr (i) tok'a damp'a te jaii gaygreit nu tép kép visoniske [mówi], na różne sposoby — i po litewsku, i po łotewsku (8). Suszarka sf. „Džiovykla”: czy to piec, czy miejsce, gdzie suszy się ryby, i sad? ovi.n tep kaip visai saiiss ira (F). * gangreit adv. (la. gandriz) „beveik“: atrodo gangreit, kad nebemoka (Š). gangreit kiekvieną sekmadienį [gėrė aly] (F). gardūs -i adj. (la. garss) „skanus- “: tas saldus saldus, labai gardus (F). śpiewać, śpiewa, śpiewał tr. (łot. dziedāt) „śpiewać”: ir li"got' gies'm's' geddja tipat kep latvijo par jonu (F). pieśń sf. (łot. dziesma) ‘pieśń’; zob. śpiewać. młody, -a przym. (łot. jauns) „nowy”: ti vend pū.se ira jauniej kapé, vend pū.se ir saniej kapé (8). Jonai rzecz. m. (łot. Jani) „Joninės- ”: nu, jons jai šv'init'e vės" indjos |...) ves’ šv'int'e jons (F). (W zapisach z 1980 r. podający używa także formy liczby pojedynczej *Jénas). kaftas rzecz. m. „czas”: kuli.ma kart jam bidava viz ai backu pagrab’ kitėniškai przysł. (P). 58 tłum. (la. citūdi) „inaczej, w inny sposób”: reik apvin'dt' ar (=także) poper' su kitoneške [...] jau te nugraūš [kiškiai] obelels (F). fotel, krzesło rzecz. (la. (?) krésls) ‘kédé’: aš pasim's' krėslu (F). kūlėja sf. (la. kūlėja) "kuliamoji': nū.veže p(e)rm ti [...Jtū pėč'u (=lokomotyvą), kep ji ti šaūke, un więc tii kulėju, więc un tylko kila (Š) ten | kocioł (=lokomotywa), która vūre tii kuléju (F). kultuvas rzecz. m. “spragilas’: kūltous taki długi kij, przywiązany do sznureczka* Sts springulis (F). * bardzo, przysł. ‘bardzo’: sane już mana téus ti.kintis, labe ti.kintis bū.ua (F). liduti, -ja, liévé czas. (?) przechod. (la. Jaut) "leisti": jduns būvo, métin nel dudava tok’és val'os [pić piwo] (P). przewodnik sm. (por. łac. lidaka) ‘szczupak’: l'iddke ira ir [...] rdud (F). liuterdnis, -ė smob. (łac. luteranis) ‘luteranin’: o kas l'uterdne ira, tié budbergu un [poszedł- ], l'uterén’u bažn'ič'o (F). malka sf. (łac. malka) „malkos”: masin apkurénam su mdlk bi.ua (F). * mokyklé sf. „mokykla- ”: Peti.v'u mokikles nebi.uya (F) pagalam adv. (la. pagalam) „baigta, galas”: man tieg bū.ua blog, kad mi.slijo, gal’ bos aš pagalam pigrabas sm. (5). (la. piwnica) ‘pomieszczenie’: dawniej często ai bywała w beczce piwnica dużo (P) wchodził | do tej piwnicy, skakał, tu wychodził [piwo] (P). pari postp. (la. pari) ‘przez’: wtedy przechodził przez płot przez (F). platybé sf. (la. platiba) ‘powierzchnia’: tad hektūru un tok'ės un toké platibes uZmerava 5). pranykti, pranyksta, pranyko intr. ‘7: nu ti tép més ir prani‘kam tos iš kalbės, kur išmoko aš tėvu iš (S). priaugęs, -usi imiesłów vert. (la. przyrost) ‘zrośnięty’: aš ke būvo toks jail pridugis, més[...] ti (F). puivas sm. (la. purvs) ‘bagno’: tokié purve bū.ua, tokié pagremti.ne bū.ua ¢'a pas kaps (F). płacz sf. (la rauda) „opłakiwała”; l'idake ira ir [...] rdud, (F). jū zakwas sm (la. raugs) "mielės": d'ūd rdugu teip tos mi.sos rugi.n i (F). rinda sf. (la. rinda) ‘eile’: velk 6r' [linus], rindom iškloj, sū.r'oš kūl'os (F). * rubėžius, rzecz. męski skrót (por. łot. robeža) „granica państwowa”: jodaišę tie ir už rubėž'os (F). sprigulis, rzecz. męski (łot. sprigulis) „cepisko- ”: aš es kūlois ir su tuo spri.gul’ kep šaūkes, su kultou (F). starpas: savo starpé (łot. sava starpd) „między sobą”: sava staf p' ar latviske [mówione] (D) més | sava star 'p'i [graliśmy w piłkę — ni su ké nożną] nélosem (F). sūjauktas, -a part. (łot. sajaukts) ‘pomieszany’: nu ti mai’ ar sujaiikt to kalb (F). * šaūkti, -ia, -¢ tr. (łot. saukt) ‘nazywać’: kep jos ti šaūk'? (D) | ir ka ji ti par I'ūnu Saiike, tii aš nežėno (F) | refl. I'un’ šaūkes' tos mūsu ganikles Saitkes’ I'imns (F). * Sailkiamas(ai), -oji part. (la. saucamais) “vadinamasis’: bū.va sumdits Saitkemas ustous (F). šiuf tui adv. (la. Sur tur) “Sen ten’: §'oF tof namé, §' of to¥ naméle (5). * ¥vakus, -i adj. (la. švaks) ‘silpnas’: labe švaks, kep limonads (apie aly) | tad ja stipru.- ms af Svakésnis (P). 59 tąkart adv. (la. wtedy) ‘tym razem; wtedy': tysiąckrotnie sū.mal (F) | aš tysiąckrotnie neragdudavo P). Oe adv. (la. tepat) ‘Sia pat’: tepat’, cipat' gi.mi tikai prt. (8). (la. tikai) ‘tiktai’: bū.va tikai tép bažnič' vien (8) | mum tikai bū.ua tris karves (F). tudveris sm. (łac. foveris) „kubeł, cebrzyk- ”: tam tuéver’ i.šur'b' skilei tam i tudver’ sukloj tok's' medėl's' (darant aly) (F). ustdvas sm. sl. ‘pastuch’: ir s0d? os tié vaike padédava tam ustéu ganit’ (F). uz praep. (łot. uz) ‘na’: wieniec zakłada się na rogi [krowom] (F) (w zapisach z 1980 r. mówi się wit ragu). * zatkać, zatyka, -ł tr. (łot. aiztaisit) “zatkać, zamknąć- ': zatyka [stodołę] kietė ir als ira (F). waina sf. sl. “wojna': no, potem no co tu — nadeszła wojna (Š). wszystko jedno, przysł. (łot. vienalga) „wszystko jedno”: vis tiek kas: ar ti latviške, ar ti letū.viške — jiem vienalga (Š). na wszelaki sposób, przysł. por. (łot. visadi) „na różne sposoby- ”: visoniske, visaip — i letū.viške, i latviške (Šš). *zeiikis, rzecz. (łot. zenkis) „nastolatek, chłopak”: ti zefike patis jail, kol šeiminiks pre kuli.ma, iveidava tam pagrab' [...] visėp te išvogdava ti alu (P). słowo: obracając słowo, tłum. (łot. tak się mówi) „jednym słowem”: no, powiedziałem, że na Łotwie, jednym słowem; gi.ms (D). SKRÓTY a. — accusativus, biernik pl. — pluralis, liczba mnoga D — O. Driseikiené postp. — postpositio, przyimek postpozycyjny F — J. Fataras praes. — praesens, czas teraźniejszy g. — genetivus, dopełniacz sg. —singularis, liczba pojedyncza i. —instrumentalis, narzędnik S —E. Séerbicka L —locativus, miejscownik t.p. —to samo n. —nominativus, mianownik vert. —przekład P —A. Povilionis Pozostałe skróty jak w „Słowniku języka litewskiego”. LITERATURA Garšva K. Dialekty języka litewskiego i ich kontakty na Łotwie (2. Miejsca zamieszkania Litwinów i funkcjonowanie języków) //Prace Akademii Nauk Litewskiej SRR. Seria A. 1985. T. 1(90). S. 118—126. Garšva K. Właściwości składniowe i teksty gwar litewskich na Łotwie //Zagadnienia językoznawstwa litewskiego: Badania nad składnią języka litewskiego. 1986. T. 25. S. 218—240. Grinaveckienė E. Niektóre właściwości gramatyczne gwary litewskiej Dyneburga //Zagadnienia językoznawstwa litewskiego: Kontakty językowe w Litewskiej SRR. 1983. T. 23. S. 107—122. Słownik języka łotewskiego. Ryga, 1987. Słownik synonimów języka łotewskiego. Ryga, 1972. Zinkevičius Z. Dialektologia litewska. W.. 1966. 60 BJIUSAHUE JIATGSINICKOTO S5I3bIKA HA /ĮMAJIEKT JIATOBCKOTO SI3bIKA B HIKUPAHAX Pe3iome OcTpoB JIATOBCKOTO si3bika — JIep. Ilikapansr (mT. Skyronys) — naxonutcs B BayckockoM p-He JIatBCCP. OkpecrHocTb rnpucoej; mHeHa K Jlatsum B 1921 r. IlikupaHckKHi JIMAJIEKT SBJISCTCS MNpOJIOJDKEHHeM CeBepHOINaHeBeXCKOMo JHMajIEKTA B Jlaree. B craTbe aHaJIH3HDpYIOTCA OcOGeHHOCTH peunH 4 HHPOPMAHTOB, TPH K3 KOTODBbIX B CEMbE FOBOPAT HO-JIATGINHICKM, BrusHEe NATHIIICKOrO A3bIKa Hanbojiee 3aMETHO CKa3bIBaecTCA HA KOHCOHAHTH3ME JHAJIEKTa. B 4acTHOCTH, OHO IIDOSIBJISETCA B KaYeCTBE JeNalaTann3aliuy, IeBeApu3anuy corachbx. OjKaKO MSATKHE Kk H g COXPAHSAIOT NAJIaTAJIbHOCTE, a B 00mnx ciosax (Hanp. biškį, Šimį) npok mu g H3HOCATCH Kak JIATHIIICKOM B S3bIKE. 3aMeTHBIНапr. biškį, Šimį) npoTakże Równoważnia B Słowniku (zapożyczenia, kalek), morfologii (porównawcHO ze Zastosowanie Imion Przymiotnikowych C CyOGOHKcOM -inis), CHHTAKCHCE (ynorpeOjienne 3AHMCTBOBAHHbIX AHAJIANTHH4ECKHX KOHCTPYKIHIA).