¿Z
2
*
10
/
A TORRE
DE
P E I T O B U R D E L O
D R AM A H ESTO R IC O N ’DN AUTO Y -E N T O S O
POR
GALO SALINAS E RODRIGUEZ,
3? «meado n’o ce ame li e a eo qu’an useás a sociedad©
d’a C uña, o liceu b igan iño, ealizóu con no ab e
éisi o, n’a di a cibdade,
n a noi e d o dia 7 de Se em b e d’o ano de 1890.
Es a ob a é p opiedade d’o Au o .
CARTA-PROLOGO
A guisa de sin onía, bien o ganizada masa co al pu
die a in e p e a las se e as no as de la canción:
N ’o Figuei al Figuei edo—A ío Figuei al en-
ey e c., e c.
Cuad a ían bien, á con inuación, la lec u a de las
poesías de Be ceo y San illana y de los omances de
los siglos XV y XVI, que aluden al he oico sucedido,
mues a palpable del alo de una adición que, es
ca y i a al cabo de an os siglos, o na á se en nues
os días o igen de inspi ación poé ica.
¿No es e dad que es a singqla pe sis encia, y no
me canso de enca ece su alcance, dice más que cuan
o yo pudiese añadi ?
Es el de V.—y es a ci cuns ancia lo a alo a mucho
—el p ime d ama his ó ico esc i o en gallego. Y aun
de dis in o géne o, no engo no icia sino de o os dos
d amas: AFon e d’o xu amen o, deD. F ancisco M.u de
la Iglesia, que ué ep esen ado en el «Liceo B igan i-
no* de la Co uña, y o o i ulado: Non íais e iig ación,
del S . A mada Teijei o, pues o en música po don
F. Regó y es enado en el Tea o Tacón de la Haba
na, en 1886.
El habla gallega se adap a mejo á la lí ica: en el
d ama o ece mucha di icul ad, po no es a abajada
pa a el diálogo, como no sea en e lab ado es.
El escaso cul i o de un géne o li e a io en que,
hay an o de con encional en la disposición de los a i
icios escénicos, c ea quizá el obs áculo mayo que u
o V. que ence pa a log a hon oso gala dón.
Le elici a, o eciéndole su amis ad y dándole g a
cias po sus ases, que le p esen an y ac edi an como
maes o en co esías, su a en o S. S.
. Q. B. S. M.
El Ma qués de Figue oa.
To e de Figue oa á 26 de Oc ub e de 1890.

ADXG&GEÓN
Á BETANZOS
Se í, miña ella e in iu a Flá ium B i-
gan ium, i eches n’as uas adiceós unha
epopeia g ó eosa e so icen emen e sob i-
me p a mñspi a has 'o pon o de qua
miña li a se exa deco e có oada: ¿qué
menos hei ague , que ’adica o poema
p émeado? E í, ¿qu’ou a cousa qu’om’o
aceu a , s’o meu lou ei o y-é de í, que
mdnsinaches onde s’a opaba, an o coma
de min á quén o E e no quis da alen os p o
sabe e conque i ?
O ecéndo-cho c'os meus amo es, pen
só comp i un debe e de g a i ude, empe
ñoso n’o cu azón d’o
Au o ,
Vil» do Pon e d'o Kume. Se emb c de 1890.
A TORRE
DE
P U T O B U H D E I i O
PRESOAXES
(
S a n clia de L e m a
....................
j
P id o n a d’O so io
.......................
poncelas nob es.
R od igo d’A iza
......................
(Aman e de Sancha).
B e m u d o ..................................... (Escudei o de Rod igo).
8buakin-el-M aleb
..............
.
(Xe e mou o).
M en d o L e m a
............................
(Pai de Sancha).
A bade M i ado d’o C is o d’a M e cé.
Oso io, [H i m án d’E ld on a. I
b a n z o s .......................................(Cabalei os.
B e n án Pé es de P a n d e
.......
)
U n cin in ela m ou o, (non /ala).
Nob es, pobo, soldados e mou os.
Época.— Sig o VIII.—Ano 785.
O A gomen o desa ólas’en Be anzos.
A TORRE DE PE1TO BURDELO
Au o Ü nego
A escena ep esen a o in i io d’unha sala ou ógana co-as
pa edes cobe as n’a sua maio pa e de apice ía.—Po as
e en anas ó ondo e la e aes de endidas po co inós.—’O
es emo di ei o d’o espei ado unha mesa amén con apís,
y-o seu lado un sillón d’al o espalda .—Tabo e es y-escanos
de madei a, epa idos pol-a sala.
ESCENA I.
’ O se co él-o eón, apa escen Rod igo e Be mudo ía po 
a d‘o ondo. O cin inela moíi o sos én á co ina cen al
e- asig áda ñ í ase. Rod igo e Be mudo, ó en a , olían
cu iosos p a odas pa es.
Rod igo. 'O in chegamos, Be mudo,
Voando pol-o deseo,
A es ’odeada e naldicida
To e de Pei o Bá delo.
Be mudo. Ce o, meu Siño Rod igo,

Rod igo,
Be müdo.
Rod igo.
E ce o amén qu'eu pensó
Ou'a chegada os enu il.
jpo qué. Be mudo? (aubooso)
¿ H ' Po es o:
Vos, Siño , non ino ados
Ou’es ’endiañado cas elo,
Balcon a cheo de co as,
Ascond ixos e sac e os,
Ond’as doncelas cao i as
S’esmo iñan n’o mes e io, _
Sen qu’os seos queixumes is es
Os escói e mais qu’o Ceo,
Qu’as eces pa esce xo oo
E n’ou as somella cegó;
E si dend’en baixo en iba
Non chegan os seus acen os,
D’en iba en baixo, Siño ,
Oue non se sin an eu pensó,
E po moi o qu'esba audo
Chamand'a enceón he emos,
Pa ’ilas se emos müos,
Mais non pa os sa acenos,
Que i i and’o p imiso
D’en a , o a hánnos leixos.
'-.i-, Tlp nudo, n’aomen es
Meu xus o desasosegó,
Que í non sabes d’a-yalma
O que me ebule den o.
Escól ame í que xa e es
Mais amigo qu’escudei o,
E e s’alcon as consolos
Pa ’o meu dó ido pei o,
Que cuas non poide n’a é a
D’o seu soí i e c’o peso.
Tí bencoñecel-o Conde
De Lema, o Siño Don Mendo,
Tan dino coma o que mais
E cal ninguén cabalei o.
Be mudo.
Rod igo.
Tí, xa sabes qu’a Condesa
Viú ema d’un mal ones o,
Mo eu nascend’unha ñlla,
Un anxeliño d'o Ceo
Que i 'en ’as soedades
D’as somb as d’o la pa e no.
Recloida n’o seu pazo
A neniña ói c escendo...
Xa n’é anxel, é mulle
C'un semb an e ei icei o,
C’o co piño d'unha ada,
C’o cemb ea d’o lou ei o,
C’uns olliños qu'asisina n
E c’uns beizos an be mellos,
Que b indan sangue-ó que mo e
Y-ó que i e, ai la pei o
De bebe n’o sangue aquele
Un bico, sique omedeo
Non íbs'á su’agoniña
Qu'o bebe ía mo endo...
Eu in-l-a Be mudo, eu in-l-a,
E d’aquel is an e mesmo,
D’oleadas de en ezas
Fóis'o cu azón s’enchendo,
E cando mais non cabian
Qu’o ispacio e a xa pequeño,
S'espa amanon po o a,
E sobind’ó pensamen o
T adocí ons’en palab as
Qu’escaldaban ós meus beizos.
Es e meu p omei ’amo
Enxend ou-o amo p omei o
N’a-yalma d’aquela i xe,
Qu’o al a en n’is emeu pei o. (Paona;
Ago a, Siño , m’o-esp ico
De semp e os e en quie o.
Non, Be mudo, non é o amo
Co espondido, o meu duelo,
Be mudo.
Rod igo.
Be mudo.
Rod igo.
Be mudo.
Rod igo.
’E, qu’ó pedil-a seu pai
Meu dón-o Siño don Mendo,
Respondéume: «Ainde moza,
«E non sos Rod igo ello:
»Mais adian e algúns anos
»Cando xa non seádes nenos,
»Si os amades cal hoxe,
j>Meus ñllos, eu casa ei os;
i>Que os, Rod igo d’A iza,
sSodes doncel deconceu o;
sSancha de Lema os ama
»Y-eu, seu pai, n’a descon en o.»
«¡Miña Sancha..,! ¡Meu Rod igo...1»
En ámbol-os dous dixemos,
As meixelas inondadas
Co-as bágoas d’o sin imen o.
«¿Tí, m’amas,dis...?—¡Eu ’adou o
»C’un amo dino-y-e e no...I
»—Pois des onces, xoiñ’amada
i>Espe emos...— ¡Espe emosl
¿Y-o p azo? Comp ido-y-é
N’omes en qu’es amos mesmo,
Dos es anos que ma cóu
’A nosa so e, don Mendo.
Cuás qu’ade iño, Siño ,
D’es a na aceón o es o.
N’é de ícil, bóo Be mudo.
Seguide, Siño , x’a endo.
Cand’on e-ó chega á C uña
Sin nos mudál-o apa ello
Ibámos seguil-o iaxe
Pa ’o país be ancei o,
Nos cales al ededoi os
Palpi o meu pensamen o;
E cand’os b azos d'a dicha
M’o e cian doce ape o,
E dJas miñas ánseas odas
A ecebi iba-o p émeo,
Despóis de pasa es anos
En lói as n’o campo abe o;
Dé onm’a c oél no icea
De qu’e a chegad’o empo,
N’o qu’os en ieles c iados
D’o en ame Iiulaken p omei o
Cob a iñan o T ebu o
D'as cen doncelas... |Eu emol
E qu'os mou os galeós
Fixé anse ma aden o
En conduceón d’as Kabilas
Que son d’o Sul án o exé ci o,
Pa a ecollél-os oi os
C’os qu’aquel Rei luxu ei o,
Os di ás d’o seu ha ém
De con ino pasa enchendo.
A Be anzos con esponde
Pol-o en aman e dec e o
En ega doce doncelas:
Seis, nob es de nascemen o
E seis d’o pobo, e-a mais odas
De xen il, e moso aspeu o.
Quen ascondelas poide a
D’ as ga as d’os sa acenos,
E non hai algún eido
Qu’as dela e po diñei o,
Esas sal an; mais quen non,
Cai-n’as más d’ises amen os,
Qu’an es d’as le a ó Rey
Coume en mil ac oupellos,
Facendo má e un co po
Que i xen o móu o Ceo.
¿Quén á Sancha oucul a á,
Se end’o seu pai n'o ce co
Sóila-es á na su’aldea
Pol-a iño ancia sen medo!
Vel-eiquí, po qu'insiguida
Eldona.
Sancha.
Eldona.
.Sancha.
Eldona, os nosos queixumes
Cambemos cal con isión,
Des ógues’o cu azón
D’amis ad’en sac os umes.
(Sén ase Sancha n’o sillón y-Eldona 6 seu lado n’un escaño)
Comenza Sancha, eu ’escoi o,
Póis, escoi a ásme í.
Meu mal, Eldona es á eiquí. (Poi-o-cu azón)
¿Tan o so es?¡So o moi o!
P ó n’ademen es qu’a esp anza
Non uxe d’a men e miña,
Oub’a is e coi adiña
Hes o ia de malandanza: (Paosa
Dezoi ’aniños comp in
N’o mes ís e d’o San Tiago,
E mamo ias xa n’as ago
D’o empo aquel’que pi din.
Sin de nai ó doce ab igo
Vé onse co e neus dias...
¡Non gozei mais alig ías
Qu’as d’o amo d’o meu Rod igol
Qu’anque sin ’aíeu o un pai
Poidél-o esp esa n’ó sabe...
¡Esa en eza, so-il-cabe
N’a-yalma d’a nosa nai!
Meu pad e, o Conde de Lema
Po abas d’o seu o icio,
D ’o Rei andoi ’ó si icio
C iándom’a id’anéma,
E cando indida-ó dó
Unha oxa iña ó-dian e,
Vida bebín e escan e
D’c meu Rod igo n’o amo .
¿Di ásme í, que sin in
O e i i comenza ?
Miñ’amiga ó ’isp ica
Cousa m’é negad’á min.

El d o n a .
Sa n ch a .
El d o n a .
Sa n c h a .
El d o n a .
Sa n c h a .
Eldona.
Sa n c h a .
El d o n a .
Sa n c h a .
¿Ves d’a éa ab asado a
Queima d’a p an ’á oxu a;
‘O ecebi -y-auga pu a
Re o ná s’en c iado a?
Vel-andu iña sinxela
Fuxi das os adasp ayas,
E i ’as coma cas mayas
Dó-nascen os illos d'ela?
¿Ves d’o espan ab e dese o
As agoniñas d’a sede,
N’as que ud’a ida cede
N’es and’o omédeo pe o?
Pois odo-ch’o sin ’e pasa
Yalma qu’en mes e ios a de,
S’o calo non chega a de,
Pouco é bon, o mui o-ab asa.
Eu m’ab asaba n’o día
Cando d’A iza me eu:
Disme ¿n’hei d’amál-o eu,
S’il m’amóu cand’eu mo ia?
Sin, Sancha, co-a-yalma oda, (Ab azando-*)
Co-o pei o en ca iños cheo:
Tal amo dino é d’o Ceo...
jAlí se -há nosa boda!
¿Qué dis, nena? (Con sob esal o)
pioy is e) Que n a é a
I-é imposib e nosa uneón...
¿N’ainda es pu a?
Pu a són.
¿E logo...?
(Con pesa ) O po i m a e a!
Quiza es d’eiqui unhas ho as
As~gale as sa acenas
Le en un cen o de nenas
D’a Pá ea pa ’as a o as...
¡Dén ’ilas, i emos nos...!
¿Pois non con imos mo e ?
Eí és, qu’a boda-ha de se
El d o n a .
Sa n c h a
Eldona.
Sa n c h a .
El d o n a .
Sa n c h a .
El d o n a .
Sa n c h a .
El d o n a .
Sa n c h a .
El d o n a .
Tan só dian e de Dios!
Non, Sancha, un p esin imen o
Me dis que sal a nos han.
Son sonos d’o eu a án.
Son oces d’o sin imen o.
Escói ame, eu coma í
Roubada un d’o meu la ,
Tamén m’aineaz’o ma
Ou mo o con igo eiquí;
Coma í, amén meu pai
Si ind’ó seu Rei es aba
E soíña m’alcon aba...
]Eu, ampouco eño nai!
Non inxo é n’o -a miñan
Mais hoxe anquila espe o
Ve chega adus o, e o
O meu dicidido hi mán;
E-il, ompendo e acundo
D’o lioso cá ce e os e os,
Saca ’hános d’is es pe os
P á nos de ol e ó mundo.
Y-es onces, lonxe d’eiquí,
Rod igo sabe ’álcon a e,
Que n’eisis e baloa e
P a quen se namo ’en í.
Que Dios e bendiz, Eldona.
El nos dea sua benzón.
Con a é n’o cu azón
O is an e d’a dicha sona.
(Pe cíbese g an ba ullo na’pa e d’a o a coma d’a mas)
¡Os mou os... Dios nos asis a! (E guese)
¡Os c is ianos...sál eos Dios! (Ind’á en ana)
Eí, O Siño de Lanzós (Signind’a Eídona)
C’o seu escoad ón á is a...
¿Es án OS nosos? (Anseosa)
(Ollando-empacien c) N’eS án...
Pacencia, Sancha, e xoicio... (Ademi ada)
¡Meu Xesús... can ’es opicio.. !
Des ei ol os mou os án...
¡Lé eos consig'o inimigo...!
(Mui anseosu) ’O o e dous cabalei os
Veñen c’os seus escudei os... (Con aiig ía)
¡Ah...! Son Oso io e Rod igo...!
¿O es, Sancha, e min in?
Non... ¿p ó'en a án,..?En a -han,
Qu’os goa das ó aoxilio an...
¿N’os sin es ubi ,..?
(Moi emocionada) ¡Ay... Sín!
Res ’eiquí; eu saio lo a
Na me a d’o hi oán po e (VaiBei
¡S‘é que ilis hei mo e
Má ame meu Dios ago a...!
(Sancha loi a c’os deseios de s’i á po a: ens’á-apoia n?a me
sa. e 5 ol e se, cai n’os b azos de Rod igo).
ESCENA IV.
Sancha e Rod igo, a mado de pun a en b anco, ¿ o qué, o
en a , eceb'á sua namo ada dos b azos
Rod igo. ¡Sancha...!
Sa n c h a . ¡Rod igo...! ’O in éxo ’en ida...
Ro d ig o . ¡Anxel, meu ánxel... miñ’ánsea, meu amo !
Sa n ch a . ¡T es anos ¡a}! que eño-a-yalma idal
Rod igo. ¡T es anos ¡ay! qu'eixis ’a miña en dó !
Sa n ch a . ¿Dudadles de min?
Rod igo. ¡Non! ¿e í dudadle?
Sanch a . P omei o duda ía qu’ise ma (Sinai-A en ana)
S’á il me dei as’en ho as de olache
Non poide a, Rod igo, m’a oga .
Rod igo. Xa m’o anonciabo cu azón quhabe ía
Busca ’eiquí, meu amadiño ben...
¿Po qué eu pai non’os casóu seu dia,
Qu’hoxe n’ousá a ’abaixa ninguén?
Que espe and’os incalos d’esposa,
Eldona.
Sancha.
Eldona.
Sancha.
Eldona.
Sancha.
Reina ó meu pazo o as e de min,
E nin pe de al’a ua paz e mosa
Nin eu pasa ’as penas que so ín.
Sancha. ¡Má am’amigo...! (Se-n-índod’os b azos)
Rod igo. (Adem ado) ¡Qué, miña pombiña!
Sancha. Qu’anséo me e lib e ou me mo e ,
Ou saio d‘es a o e ó mais axiña,
Ou d’os en ieles éxom’ó poide ...
Tí, es o non qués ¿ e dá, Rod ig’amado?
¿N’é ce o que se pa 'o cu azón
Soña m'esc a a d'Hulakén odeado
Cal ou as compañei as de p isón...?
Rod igo. ¡Cála e Sancha...! (Pasándos’aB más poi-a es a)
Sancha. ¿Qu’ou a cousa espe o?
Se í m’amas coma eu e que á í,
Tingu’en meu sangue o eu acei o e o,
E e ás que non emo... ¡ e ’eiquí! (Poi-o pei o)
RODRIGO. ¡Fe i ’eu,.. impOSib e...! (Desandando, espan ado)
Sancha. (Con ama go a) ¡E dis que m’amas
Rod igo. Com’aman os anxiños ó seu Dios.
Sancha. ¡E non ma as...? ¡Adiós; s‘un dia me chamas
Pe de -háse n‘o ha ém u-ing a a os!
Rod igo. ¡Aind’hai Sancha unha esp anza... (Resol o)
Sancha, (indo-áii) ¿Unha esp anza?1
(Rod igo colle á Sancha pol-a man e le a-a en ana)
Rod igo. ¿Vel-o pobo uxiH e coma-o ma ?
Pois eu axi a ei a sua bonanza
E ebelado en u ia popula ,
Ou mo o n’a demanda, ou de non, coido
N’os meus b azos libe a liei e de e .
Sancha. ¡Vai e, Rod igo, qu’espe a xa poido...
Tua... po semp e ua... ou me mo e !
P éme-o Siño a nosa esp anza pu a...
Rod igo. O cu azón non póidem’engana ;
Mais si secombe-ó in nosa en u a...
Sancha. Piedoso Dios n’o Ceo nos ha xun a ,
(Cóllense d’as mas, 6 empo qu’en a Remudo)
e sc e n a V.
Di os e Be mudo, que logo aise ixila á po a.
Be m u d o .
(Apa e)
(Al o)
Ro d ig o .
Sa n c h a .
Ro d ig o .
Sa n c h a .
Ro d ig o .
Sa n ch a .
Ro d ig o .
Sa n c h a .
Ro d ig o .
Sa n c h a .
Ro d ig o .
Sa n c h a .
Ro d ig o .
Sa n c h a ,
Meu Siño ; o alcaide mou o
Dis qu’é empo depa i ...
(¡Non’o pa is’i! un ou ol)
’E qu’o seu xe e ai i .
Ben es á; hox’obedencia
Fo za e e ... o mando Rey. (Con e on a>
¡Toma p es o...! (Con ca iños’a áu)
(Con sigu idade) Ten pacencia
Qu’a miña p omesa é lei.
D’an es de pa i , Rod igo,
Eu que pidi Pun a o
¿Cal?
¿T’anoxas si ch'ó digo?
¿Eu...!, non.
(Apa e) (Me al ’o alo .)
(Dicidida) Dáme, Rod igo,-a ua daga.
(Es ano) ¡Miña daga! ¿pa a qué..,?
¿Non sabes qué dhla aga?
Poís, sosmen ’unha me cé.
Non Pen endo...
(Somindo) N’é deshon a.
¿Qué a ás co-a daga, di?
¿Qué? ¡de endel-a miña hon a
N’es ando p esen e í! (Con a ogancia)
¿Iño as qu’es as mesnadas
D’os hilos de Belcebú,
D’as donceliñas coi adas
Cob an a sua i ú?
Pois s'alguén as po as ab e
Y-en a e n’es e incón,
En min goza ha un calab e,
Qu’un co po i o... íso, non,
Ro d ig o . ¡Ah! bindi a seias, Sancha...!

Rod igo.
Sancha.
Rod igo.
Sancha.
Eldona.
Sancha.
Eldona.
Sancha.
Eldona.
Sancha.
Eldona.
Sancha.
Eldona.
Rod igo, úa ou de Dios...
¿Tí me qués pu a? (Ala gand’a man)
(Dalle a daga) Sin mancha.
Se á-asín... ¡adiós...I (Ga d'adagan’opei o)
(Ab azándoa, e aise con Be mudo) ¡ Adiós!
ESCENA VI.
Sancha e-o pois Eldona
Non sei qué i me consolo
A-yalma eume inonda ,
Que de medosa qu’eu e a
Valen e o néime xa...
5E qu’o in, e-a sua imaxe
Filis me ixo, e non mais
Pensa hei en somb as is es
Qne min e-a in anquilidá... (A odíllase)
Siño , meu Dios, que d’o Ceo
Escói al-o meu oga ,
Non consin as qu’acon ezan
Cousas que nos áian mal!
(’O dici is es úl einos e sos, apa esce Eldona n£a po a
¡Asin, Sancha!
(E gudndoee-cind’ab azala) ¡Ah, Eldoilíña,
Ouse o qu’aleg 'es ás.
N’hei d’es ál o s’ó in ín-o.
Eu amén in meu hi mán,
Y-asegu óume que p es o
Poid án’os d’eiquí saca .
O mesm’o e ceu Rod igo.
A palab a comp i án,
Que eñen alo de sob as
P ’ós mou os a asalla .
Son mui ol-os sa acenos.
P o ál alles leal á, (Connob eza)
Xus icia, amo d‘a sua pá ea,
Relixión e nob e a án,
E sen es as coalidades
Sa n c h a .
El d o n a .
Sa n c h a ,
El d o na .
"35 —
Al o za b u a non al.
D os gallegos, o an useásmo
N’as-yalmas ai ebosa
O alo , asín n’o dudes
Os gallegos ence án.
¿Falóu ’Oso io?
Falóum’o,
Y-escói a-o que aman xa;
Cando Rod igo d’A iza
Chegóu d’a C uña-á miñan,
Sin pa a , óise n'un o e
De Be anzos k Cibdá.
N'o pazo de Fe nán Pé es
Runíansepa ’o cas,
Numai osos cabalei os
Dispos os á i mina
C’unha gue a decesi a
O ebu o c iminal.
P esedi’aquel concello
Coma de mais dinidá,
O San o Abade mi ado
D’o C is o d’a Me cé, o cal
Conminóunos á de ensa
N o nóme d*un Dios de paz.
Os conxu ados nomea on
Xe es d’a sua hi mandá
jO Abade, Bande, Tabei os,
Mendo de Lema...
(In e umpindo-a) |Meu pa¡(
O mesmo, Sancha, all es aba
Sendo d'eisal ad’o mais
Qu’a ilia iña cao i a
Y-e a sua hon ’a lib a .
D’A iza ói p oc amado
D’o pob’o seu capi án.
Xu anon; p es ou Oso io
Seu xu amen o leal,
Fixenon odol-o mesmo,
E ó ons’a comanda
As o zas qu’os espe aban
N’o alle d’o Figuei al,
O que, s’é o pobo quen enza,
Valdoncel chama se-há
En eco dos d’a iu o ia
Tinda sob ’os munsulmás.
Sancha. ¡Que enzan, i xe d’o Ca mo!
Eldona, Sancha, iles ence án,
E-a pidi ll-os nosos ogos
’Alcens’a un Dios de piedá... (Tnmsicedn).-
Vóu’o desemulo á den o
’O qu’acon ez’a ispia ...
Tí, n’a en ana... ¡co axe! ( aise icando-a),
Sancha. Eldona, non al a á. (Chégas’a en ana)
Lüa, que ’e gues dJos ma es
D’o esposo adian e ó a ás...
Dill’ó meu, qu’os meus sospi os
Siguind’os seus pasos an.
(Ex aseada mi and’o Ceo, non sin ’os pasos de Shuakin)
ESCENA VII.
Sancha e Shuak n-el-Maleb, qu’en a mui dispacio
Shuakin.
Sancha.
Shuakin.
Sancha.
Shuaicin.
Sancha.
Shuaicin.
Sancha.
Shuakin,
Sancha.
¡IlOU l! (Cheg'and'onde Sancha, en baixa yCs)
(Mui asos ada) ¡ NeSUS I... (Pasa d'a en an'á mesa)
(ind’o as d’íia) Deixa nena
Que e al-o cu azón.
¡Sacáime po compaseón,
Nai de C is o, d’is a penal
Non emes, sin se c is iáno
Eiquí adou a ’ap endin.
¿Quen sodes? (Con epuuanciae desp ezo)
Maleb-Shuakin.
¿Qué buscás?
A í...¡Vilano!
Sh u a k in .
Sa n ch a .
Sh u a k in .
Sa n c h a .
Sh u a k in .
Sa n c h a .
Sh u a k in .
Sa n ch a ,
Sh u a k in .
Sa n c h a .
Sh u a k in .
Sa n c h a .
Sh u a k in .
Sa n c h a .
Sh u a k in .
E de min ¿qué ape ecedes?
Cousa que me poidas da .
¿Y-esa cousa, é...?
¡Me-ama !
Eu... ¡ olo sos e n'ó edes!
Y-é ce o que olo es óu,
Y-é e dá qu’a azón al a,
Y-o cu azón xa m’eisal a,
E-a cai nJo-abismo ou:
Que i xe debend'os e
O meu Rei, o meu Siño ,
Doén e po meu amo
Mo a ou miña ’hei de e .
¡Amo ...! e á isna s’es e e
A ase c,o beizo enmundo...
¡Vos'amo , n’é d’is e mundo,..!
¿Pois,..?
(Con epois ón) D’o in e no, mou o ale e.
Ide-ó-aló á busca (Aizand'a Os)
Qu’á nob e é a gallega,
Poide in e nal non chega
Que sóPcon Dios que mo a .
C is iana, soball’a 6s (ciiegándoseii-e)
¡Fux’a ua ca e na, ou demol
¡Eu ’amo,..! ¿ emes?
(Des azánd’o emo co-a son isa) ¡Non emo!...
Y-é... que me io de os...!
Escói a, qu’os meos sospi os
Ab anda ua-yalma han...
¡Xamáis! sóPconsigui án
C’o meu desp ezo-a lixi os.
D’as a ecanas ibei as
D’o meu Rei en comiseón,
Cheguei á ecoleuceón
DJo ebu o, ás osas ei as.
Sigundo son d’o Sol án
E si me dás eu amo ,
Todos.
Rod igo.
Sancha.
Rod igo.
Todos.
Rod igo.
E-ispi as os cu azós, (Osbindice)
Bindiz, Siño , is es lazos
E po que e se an ben,
De amen eus píos b azos
A ilicidade.
¡Amén! (E guense odos)
(Sanch’abaudóas’os b azos de Rod igo, sen se con e .)
¡Sancha de Lema, xa és miña,
Xa non és mais que eme ! (Con a guiio)
¡Eu ’amo, Rod igo! axiña
I nos d’eiquí á non ol e .
¡Non emes...! Hei meu anelo (Daii-o)
De min xa és dona e meu la ...
To e de PeiiO Bu delo, (Vol o con al anei ía)
Nin cinzas de í han queda ! (ó pobo)
Be anzos, be ce d’a g ó ia,
Lus qu’á España-alumea ás,
Dam’ab igo n’a ua hes o ia
E hon ándome ’hon a ás.
O ebu i d’as cadeas
Rompidas en cachos mil,
Le e’a no icia-as aldeas
Que mo eu a eiceón il.
N’o púlpe o al e c ego
E demos iá c is iandá,
Que n’ó cu azón gallego
Hai so un lema: ¡Libe á!
An o cha p 'is e himeneo
D’aución an dina é mes e ,
E an o cha que chegue ó ceo,
Amigos, ímol-a e .
(Desen ain’a espada e odol-o emi an).
Nob es, pechei os, soldados,
Fóis e e anía ó in...
¡Ei!... pol-os ca o cos ados
FogO n’a o e..,! (Con an useás 'a anque)
(O mesmo que Rod igo) ¡Sin, sin!...
¡Sin! e d'un poñado d’homes

D’o he oísmo ind’ó a án,
Con a gull’os g a os nomes
Seus descenden es le án.
Y-as uinas di án ■’o cabo
’Os enidei os a os
Qu’un pobo, xamais-y-é-esc a o
Si en dama, Pá ea e Dios!
Rod igo sos end’á Sancha c’un b azo, e-a espada n’ou o, áb e
se paso po en e odos, que saen po o den, alumeados pol
as an o chas, óubense n’o in i io as aclamaceds de pobo#
Caí o eón.
FIN D’O DRAMA
Pon e d’o Eume Agos o de 1800.
ERRATAS NOTABRES
Tex o. Páxina. Linea. Dice. Léase.
P ólogo VIII 26 econs i ución econs ucción
Idem X 5 de el
P exoases 16 7 Mendo Loma. Mendo de Lema
D ama 17 1Q A es ’ A is ’
Idem 19 31 Es e la o
Idem 20 27 D’es a D’is a
Idem 21 28 Esas Isas
Idem X) 37 sen sin
Idem 22 4 d’es e d’is e
Idem n8 esa isa
Idem 24 9 elós eloz
Idem 25 32 i o o-á-b iós! ¡ a o-á-b iós!
Idem 29 5Vel- ¿Vel-
Idem 37 i¿qué
•'^ÍBLIÜT Q-
Ü ÍÍIV ER SITARÍA^
0£
^ A n a P ^ -
—— .
...
— „
------------
—
m

A TORRE DE PEITO BORDELO
Is e lao eado «D ama» póidese ou e baixo as si-
guin es
CONDICIÓS:
Cada exempla p ’a España
......................
1 pese a.
Id. id. p ’o Ex anxei o é Amé ecas (óu o). 2’50 id.
Máis o cos e d’o co eo, ou cé i icado.
’Os Siño es lib ei os que pidi en b menos 25 exem-
pla es o con ado, se lies a á unha ebaixa p opo -
cecnal.
O impo e debe compaña o pidido n’is a o ma:
En sellos de anqueo non pasando de dez eas, e n’o
adian e, en Lib anzas d’o Gi o Mu uo den o d’a Pe
nínsula, sob e d’a C uña ou o Fe ol, e p ’o is i io
en Le as Come ceaes de ácele cob o.
Expéndese n’a casa d’o Au o e n’as p encipaes
lib a ías de Galicia.
VJ