A torre de Peito Burdelo : drama hestórico n'un auto y-en verso

¿Z 2 * 10 / A TORRE DE P E I T O B U R D E L O D R AM A H ESTO R IC O N ’DN AUTO Y -E N T O S O POR GALO SALINAS E RODRIGUEZ, 3? «meado n’o ce ame li e a eo qu’an useás a sociedad© d’a C uña, o liceu b igan iño, ealizóu con no ab e éisi o, n’a di a cibdade, n a noi e d o dia 7 de Se em b e d’o ano de 1890. Es a ob a é p opiedade d’o Au o . CARTA-PROLOGO A guisa de sin onía, bien o ganizada masa co al pu die a in e p e a las se e as no as de la canción: N ’o Figuei al Figuei edo—A ío Figuei al en- ey e c., e c. Cuad a ían bien, á con inuación, la lec u a de las poesías de Be ceo y San illana y de los omances de los siglos XV y XVI, que aluden al he oico sucedido, mues a palpable del alo de una adición que, es ca y i a al cabo de an os siglos, o na á se en nues os días o igen de inspi ación poé ica. ¿No es e dad que es a singqla pe sis encia, y no me canso de enca ece su alcance, dice más que cuan o yo pudiese añadi ? Es el de V.—y es a ci cuns ancia lo a alo a mucho —el p ime d ama his ó ico esc i o en gallego. Y aun de dis in o géne o, no engo no icia sino de o os dos d amas: AFon e d’o xu amen o, deD. F ancisco M.u de la Iglesia, que ué ep esen ado en el «Liceo B igan i- no* de la Co uña, y o o i ulado: Non íais e iig ación, del S . A mada Teijei o, pues o en música po don F. Regó y es enado en el Tea o Tacón de la Haba na, en 1886. El habla gallega se adap a mejo á la lí ica: en el d ama o ece mucha di icul ad, po no es a abajada pa a el diálogo, como no sea en e lab ado es. El escaso cul i o de un géne o li e a io en que, hay an o de con encional en la disposición de los a i icios escénicos, c ea quizá el obs áculo mayo que u o V. que ence pa a log a hon oso gala dón. Le elici a, o eciéndole su amis ad y dándole g a cias po sus ases, que le p esen an y ac edi an como maes o en co esías, su a en o S. S. . Q. B. S. M. El Ma qués de Figue oa. To e de Figue oa á 26 de Oc ub e de 1890. ADXG&GEÓN Á BETANZOS Se í, miña ella e in iu a Flá ium B i- gan ium, i eches n’as uas adiceós unha epopeia g ó eosa e so icen emen e sob i- me p a mñspi a has 'o pon o de qua miña li a se exa deco e có oada: ¿qué menos hei ague , que ’adica o poema p émeado? E í, ¿qu’ou a cousa qu’om’o aceu a , s’o meu lou ei o y-é de í, que mdnsinaches onde s’a opaba, an o coma de min á quén o E e no quis da alen os p o sabe e conque i ? O ecéndo-cho c'os meus amo es, pen só comp i un debe e de g a i ude, empe ñoso n’o cu azón d’o Au o , Vil» do Pon e d'o Kume. Se emb c de 1890. A TORRE DE P U T O B U H D E I i O PRESOAXES ( S a n clia de L e m a .................... j P id o n a d’O so io ....................... poncelas nob es. R od igo d’A iza ...................... (Aman e de Sancha). B e m u d o ..................................... (Escudei o de Rod igo). 8buakin-el-M aleb .............. . (Xe e mou o). M en d o L e m a ............................ (Pai de Sancha). A bade M i ado d’o C is o d’a M e cé. Oso io, [H i m án d’E ld on a. I b a n z o s .......................................(Cabalei os. B e n án Pé es de P a n d e ....... ) U n cin in ela m ou o, (non /ala). Nob es, pobo, soldados e mou os. Época.— Sig o VIII.—Ano 785. O A gomen o desa ólas’en Be anzos. A TORRE DE PE1TO BURDELO Au o Ü nego A escena ep esen a o in i io d’unha sala ou ógana co-as pa edes cobe as n’a sua maio pa e de apice ía.—Po as e en anas ó ondo e la e aes de endidas po co inós.—’O es emo di ei o d’o espei ado unha mesa amén con apís, y-o seu lado un sillón d’al o espalda .—Tabo e es y-escanos de madei a, epa idos pol-a sala. ESCENA I. ’ O se co él-o eón, apa escen Rod igo e Be mudo ía po  a d‘o ondo. O cin inela moíi o sos én á co ina cen al e- asig áda ñ í ase. Rod igo e Be mudo, ó en a , olían cu iosos p a odas pa es. Rod igo. 'O in chegamos, Be mudo, Voando pol-o deseo, A es ’odeada e naldicida To e de Pei o Bá delo. Be mudo. Ce o, meu Siño Rod igo, Rod igo, Be müdo. Rod igo. E ce o amén qu'eu pensó Ou'a chegada os enu il. jpo qué. Be mudo? (aubooso) ¿ H ' Po es o: Vos, Siño , non ino ados Ou’es ’endiañado cas elo, Balcon a cheo de co as, Ascond ixos e sac e os, Ond’as doncelas cao i as S’esmo iñan n’o mes e io, _ Sen qu’os seos queixumes is es Os escói e mais qu’o Ceo, Qu’as eces pa esce xo oo E n’ou as somella cegó; E si dend’en baixo en iba Non chegan os seus acen os, D’en iba en baixo, Siño , Oue non se sin an eu pensó, E po moi o qu'esba audo Chamand'a enceón he emos, Pa ’ilas se emos müos, Mais non pa os sa acenos, Que i i and’o p imiso D’en a , o a hánnos leixos. '-.i-, Tlp nudo, n’aomen es Meu xus o desasosegó, Que í non sabes d’a-yalma O que me ebule den o. Escól ame í que xa e es Mais amigo qu’escudei o, E e s’alcon as consolos Pa ’o meu dó ido pei o, Que cuas non poide n’a é a D’o seu soí i e c’o peso. Tí bencoñecel-o Conde De Lema, o Siño Don Mendo, Tan dino coma o que mais E cal ninguén cabalei o. Be mudo. Rod igo. Tí, xa sabes qu’a Condesa Viú ema d’un mal ones o, Mo eu nascend’unha ñlla, Un anxeliño d'o Ceo Que i 'en ’as soedades D’as somb as d’o la pa e no. Recloida n’o seu pazo A neniña ói c escendo... Xa n’é anxel, é mulle C'un semb an e ei icei o, C’o co piño d'unha ada, C’o cemb ea d’o lou ei o, C’uns olliños qu'asisina n E c’uns beizos an be mellos, Que b indan sangue-ó que mo e Y-ó que i e, ai la pei o De bebe n’o sangue aquele Un bico, sique omedeo Non íbs'á su’agoniña Qu'o bebe ía mo endo... Eu in-l-a Be mudo, eu in-l-a, E d’aquel is an e mesmo, D’oleadas de en ezas Fóis'o cu azón s’enchendo, E cando mais non cabian Qu’o ispacio e a xa pequeño, S'espa amanon po o a, E sobind’ó pensamen o T adocí ons’en palab as Qu’escaldaban ós meus beizos. Es e meu p omei ’amo Enxend ou-o amo p omei o N’a-yalma d’aquela i xe, Qu’o al a en n’is emeu pei o. (Paona; Ago a, Siño , m’o-esp ico De semp e os e en quie o. Non, Be mudo, non é o amo Co espondido, o meu duelo, Be mudo. Rod igo. Be mudo. Rod igo. Be mudo. Rod igo. ’E, qu’ó pedil-a seu pai Meu dón-o Siño don Mendo, Respondéume: «Ainde moza, «E non sos Rod igo ello: »Mais adian e algúns anos »Cando xa non seádes nenos, »Si os amades cal hoxe, j>Meus ñllos, eu casa ei os; i>Que os, Rod igo d’A iza, sSodes doncel deconceu o; sSancha de Lema os ama »Y-eu, seu pai, n’a descon en o.» «¡Miña Sancha..,! ¡Meu Rod igo...1» En ámbol-os dous dixemos, As meixelas inondadas Co-as bágoas d’o sin imen o. «¿Tí, m’amas,dis...?—¡Eu ’adou o »C’un amo dino-y-e e no...I »—Pois des onces, xoiñ’amada i>Espe emos...— ¡Espe emosl ¿Y-o p azo? Comp ido-y-é N’omes en qu’es amos mesmo, Dos es anos que ma cóu ’A nosa so e, don Mendo. Cuás qu’ade iño, Siño , D’es a na aceón o es o. N’é de ícil, bóo Be mudo. Seguide, Siño , x’a endo. Cand’on e-ó chega á C uña Sin nos mudál-o apa ello Ibámos seguil-o iaxe Pa ’o país be ancei o, Nos cales al ededoi os Palpi o meu pensamen o; E cand’os b azos d'a dicha M’o e cian doce ape o, E dJas miñas ánseas odas A ecebi iba-o p émeo, Despóis de pasa es anos En lói as n’o campo abe o; Dé onm’a c oél no icea De qu’e a chegad’o empo, N’o qu’os en ieles c iados D’o en ame Iiulaken p omei o Cob a iñan o T ebu o D'as cen doncelas... |Eu emol E qu'os mou os galeós Fixé anse ma aden o En conduceón d’as Kabilas Que son d’o Sul án o exé ci o, Pa a ecollél-os oi os C’os qu’aquel Rei luxu ei o, Os di ás d’o seu ha ém De con ino pasa enchendo. A Be anzos con esponde Pol-o en aman e dec e o En ega doce doncelas: Seis, nob es de nascemen o E seis d’o pobo, e-a mais odas De xen il, e moso aspeu o. Quen ascondelas poide a D’ as ga as d’os sa acenos, E non hai algún eido Qu’as dela e po diñei o, Esas sal an; mais quen non, Cai-n’as más d’ises amen os, Qu’an es d’as le a ó Rey Coume en mil ac oupellos, Facendo má e un co po Que i xen o móu o Ceo. ¿Quén á Sancha oucul a á, Se end’o seu pai n'o ce co Sóila-es á na su’aldea Pol-a iño ancia sen medo! Vel-eiquí, po qu'insiguida Eldona. Sancha. Eldona. .Sancha. Eldona, os nosos queixumes Cambemos cal con isión, Des ógues’o cu azón D’amis ad’en sac os umes. (Sén ase Sancha n’o sillón y-Eldona 6 seu lado n’un escaño) Comenza Sancha, eu ’escoi o, Póis, escoi a ásme í. Meu mal, Eldona es á eiquí. (Poi-o-cu azón) ¿Tan o so es?¡So o moi o! P ó n’ademen es qu’a esp anza Non uxe d’a men e miña, Oub’a is e coi adiña Hes o ia de malandanza: (Paosa Dezoi ’aniños comp in N’o mes ís e d’o San Tiago, E mamo ias xa n’as ago D’o empo aquel’que pi din. Sin de nai ó doce ab igo Vé onse co e neus dias... ¡Non gozei mais alig ías Qu’as d’o amo d’o meu Rod igol Qu’anque sin ’aíeu o un pai Poidél-o esp esa n’ó sabe... ¡Esa en eza, so-il-cabe N’a-yalma d’a nosa nai! Meu pad e, o Conde de Lema Po abas d’o seu o icio, D ’o Rei andoi ’ó si icio C iándom’a id’anéma, E cando indida-ó dó Unha oxa iña ó-dian e, Vida bebín e escan e D’c meu Rod igo n’o amo . ¿Di ásme í, que sin in O e i i comenza ? Miñ’amiga ó ’isp ica Cousa m’é negad’á min. El d o n a . Sa n ch a . El d o n a . Sa n c h a . El d o n a . Sa n c h a . Eldona. Sa n c h a . El d o n a . Sa n c h a . ¿Ves d’a éa ab asado a Queima d’a p an ’á oxu a; ‘O ecebi -y-auga pu a Re o ná s’en c iado a? Vel-andu iña sinxela Fuxi das os adasp ayas, E i ’as coma cas mayas Dó-nascen os illos d'ela? ¿Ves d’o espan ab e dese o As agoniñas d’a sede, N’as que ud’a ida cede N’es and’o omédeo pe o? Pois odo-ch’o sin ’e pasa Yalma qu’en mes e ios a de, S’o calo non chega a de, Pouco é bon, o mui o-ab asa. Eu m’ab asaba n’o día Cando d’A iza me eu: Disme ¿n’hei d’amál-o eu, S’il m’amóu cand’eu mo ia? Sin, Sancha, co-a-yalma oda, (Ab azando-*) Co-o pei o en ca iños cheo: Tal amo dino é d’o Ceo... jAlí se -há nosa boda! ¿Qué dis, nena? (Con sob esal o) pioy is e) Que n a é a I-é imposib e nosa uneón... ¿N’ainda es pu a? Pu a són. ¿E logo...? (Con pesa ) O po i m a e a! Quiza es d’eiqui unhas ho as As~gale as sa acenas Le en un cen o de nenas D’a Pá ea pa ’as a o as... ¡Dén ’ilas, i emos nos...! ¿Pois non con imos mo e ? Eí és, qu’a boda-ha de se El d o n a . Sa n c h a Eldona. Sa n c h a . El d o n a . Sa n c h a . El d o n a . Sa n c h a . El d o n a . Sa n c h a . El d o n a . Tan só dian e de Dios! Non, Sancha, un p esin imen o Me dis que sal a nos han. Son sonos d’o eu a án. Son oces d’o sin imen o. Escói ame, eu coma í Roubada un d’o meu la , Tamén m’aineaz’o ma Ou mo o con igo eiquí; Coma í, amén meu pai Si ind’ó seu Rei es aba E soíña m’alcon aba... ]Eu, ampouco eño nai! Non inxo é n’o -a miñan Mais hoxe anquila espe o Ve chega adus o, e o O meu dicidido hi mán; E-il, ompendo e acundo D’o lioso cá ce e os e os, Saca ’hános d’is es pe os P á nos de ol e ó mundo. Y-es onces, lonxe d’eiquí, Rod igo sabe ’álcon a e, Que n’eisis e baloa e P a quen se namo ’en í. Que Dios e bendiz, Eldona. El nos dea sua benzón. Con a é n’o cu azón O is an e d’a dicha sona. (Pe cíbese g an ba ullo na’pa e d’a o a coma d’a mas) ¡Os mou os... Dios nos asis a! (E guese) ¡Os c is ianos...sál eos Dios! (Ind’á en ana) Eí, O Siño de Lanzós (Signind’a Eídona) C’o seu escoad ón á is a... ¿Es án OS nosos? (Anseosa) (Ollando-empacien c) N’eS án... Pacencia, Sancha, e xoicio... (Ademi ada) ¡Meu Xesús... can ’es opicio.. ! Des ei ol os mou os án... ¡Lé eos consig'o inimigo...! (Mui anseosu) ’O o e dous cabalei os Veñen c’os seus escudei os... (Con aiig ía) ¡Ah...! Son Oso io e Rod igo...! ¿O es, Sancha, e min in? Non... ¿p ó'en a án,..?En a -han, Qu’os goa das ó aoxilio an... ¿N’os sin es ubi ,..? (Moi emocionada) ¡Ay... Sín! Res ’eiquí; eu saio lo a Na me a d’o hi oán po e (VaiBei ¡S‘é que ilis hei mo e Má ame meu Dios ago a...! (Sancha loi a c’os deseios de s’i á po a: ens’á-apoia n?a me sa. e 5 ol e se, cai n’os b azos de Rod igo). ESCENA IV. Sancha e Rod igo, a mado de pun a en b anco, ¿ o qué, o en a , eceb'á sua namo ada dos b azos Rod igo. ¡Sancha...! Sa n c h a . ¡Rod igo...! ’O in éxo ’en ida... Ro d ig o . ¡Anxel, meu ánxel... miñ’ánsea, meu amo ! Sa n ch a . ¡T es anos ¡a}! que eño-a-yalma idal Rod igo. ¡T es anos ¡ay! qu'eixis ’a miña en dó ! Sa n ch a . ¿Dudadles de min? Rod igo. ¡Non! ¿e í dudadle? Sanch a . P omei o duda ía qu’ise ma (Sinai-A en ana) S’á il me dei as’en ho as de olache Non poide a, Rod igo, m’a oga . Rod igo. Xa m’o anonciabo cu azón quhabe ía Busca ’eiquí, meu amadiño ben... ¿Po qué eu pai non’os casóu seu dia, Qu’hoxe n’ousá a ’abaixa ninguén? Que espe and’os incalos d’esposa, Eldona. Sancha. Eldona. Sancha. Eldona. Sancha. Reina ó meu pazo o as e de min, E nin pe de al’a ua paz e mosa Nin eu pasa ’as penas que so ín. Sancha. ¡Má am’amigo...! (Se-n-índod’os b azos) Rod igo. (Adem ado) ¡Qué, miña pombiña! Sancha. Qu’anséo me e lib e ou me mo e , Ou saio d‘es a o e ó mais axiña, Ou d’os en ieles éxom’ó poide ... Tí, es o non qués ¿ e dá, Rod ig’amado? ¿N’é ce o que se pa 'o cu azón Soña m'esc a a d'Hulakén odeado Cal ou as compañei as de p isón...? Rod igo. ¡Cála e Sancha...! (Pasándos’aB más poi-a es a) Sancha. ¿Qu’ou a cousa espe o? Se í m’amas coma eu e que á í, Tingu’en meu sangue o eu acei o e o, E e ás que non emo... ¡ e ’eiquí! (Poi-o pei o) RODRIGO. ¡Fe i ’eu,.. impOSib e...! (Desandando, espan ado) Sancha. (Con ama go a) ¡E dis que m’amas Rod igo. Com’aman os anxiños ó seu Dios. Sancha. ¡E non ma as...? ¡Adiós; s‘un dia me chamas Pe de -háse n‘o ha ém u-ing a a os! Rod igo. ¡Aind’hai Sancha unha esp anza... (Resol o) Sancha, (indo-áii) ¿Unha esp anza?1 (Rod igo colle á Sancha pol-a man e le a-a en ana) Rod igo. ¿Vel-o pobo uxiH e coma-o ma ? Pois eu axi a ei a sua bonanza E ebelado en u ia popula , Ou mo o n’a demanda, ou de non, coido N’os meus b azos libe a liei e de e . Sancha. ¡Vai e, Rod igo, qu’espe a xa poido... Tua... po semp e ua... ou me mo e ! P éme-o Siño a nosa esp anza pu a... Rod igo. O cu azón non póidem’engana ; Mais si secombe-ó in nosa en u a... Sancha. Piedoso Dios n’o Ceo nos ha xun a , (Cóllense d’as mas, 6 empo qu’en a Remudo) e sc e n a V. Di os e Be mudo, que logo aise ixila á po a. Be m u d o . (Apa e) (Al o) Ro d ig o . Sa n c h a . Ro d ig o . Sa n c h a . Ro d ig o . Sa n ch a . Ro d ig o . Sa n c h a . Ro d ig o . Sa n c h a . Ro d ig o . Sa n c h a . Ro d ig o . Sa n c h a , Meu Siño ; o alcaide mou o Dis qu’é empo depa i ... (¡Non’o pa is’i! un ou ol) ’E qu’o seu xe e ai i . Ben es á; hox’obedencia Fo za e e ... o mando Rey. (Con e on a> ¡Toma p es o...! (Con ca iños’a áu) (Con sigu idade) Ten pacencia Qu’a miña p omesa é lei. D’an es de pa i , Rod igo, Eu que pidi Pun a o ¿Cal? ¿T’anoxas si ch'ó digo? ¿Eu...!, non. (Apa e) (Me al ’o alo .) (Dicidida) Dáme, Rod igo,-a ua daga. (Es ano) ¡Miña daga! ¿pa a qué..,? ¿Non sabes qué dhla aga? Poís, sosmen ’unha me cé. Non Pen endo... (Somindo) N’é deshon a. ¿Qué a ás co-a daga, di? ¿Qué? ¡de endel-a miña hon a N’es ando p esen e í! (Con a ogancia) ¿Iño as qu’es as mesnadas D’os hilos de Belcebú, D’as donceliñas coi adas Cob an a sua i ú? Pois s'alguén as po as ab e Y-en a e n’es e incón, En min goza ha un calab e, Qu’un co po i o... íso, non, Ro d ig o . ¡Ah! bindi a seias, Sancha...! Rod igo. Sancha. Rod igo. Sancha. Eldona. Sancha. Eldona. Sancha. Eldona. Sancha. Eldona. Sancha. Eldona. Rod igo, úa ou de Dios... ¿Tí me qués pu a? (Ala gand’a man) (Dalle a daga) Sin mancha. Se á-asín... ¡adiós...I (Ga d'adagan’opei o) (Ab azándoa, e aise con Be mudo) ¡ Adiós! ESCENA VI. Sancha e-o pois Eldona Non sei qué i me consolo A-yalma eume inonda , Que de medosa qu’eu e a Valen e o néime xa... 5E qu’o in, e-a sua imaxe Filis me ixo, e non mais Pensa hei en somb as is es Qne min e-a in anquilidá... (A odíllase) Siño , meu Dios, que d’o Ceo Escói al-o meu oga , Non consin as qu’acon ezan Cousas que nos áian mal! (’O dici is es úl einos e sos, apa esce Eldona n£a po a ¡Asin, Sancha! (E gudndoee-cind’ab azala) ¡Ah, Eldoilíña, Ouse o qu’aleg 'es ás. N’hei d’es ál o s’ó in ín-o. Eu amén in meu hi mán, Y-asegu óume que p es o Poid án’os d’eiquí saca . O mesm’o e ceu Rod igo. A palab a comp i án, Que eñen alo de sob as P ’ós mou os a asalla . Son mui ol-os sa acenos. P o ál alles leal á, (Connob eza) Xus icia, amo d‘a sua pá ea, Relixión e nob e a án, E sen es as coalidades Sa n c h a . El d o n a . Sa n c h a , El d o na . "35 — Al o za b u a non al. D os gallegos, o an useásmo N’as-yalmas ai ebosa O alo , asín n’o dudes Os gallegos ence án. ¿Falóu ’Oso io? Falóum’o, Y-escói a-o que aman xa; Cando Rod igo d’A iza Chegóu d’a C uña-á miñan, Sin pa a , óise n'un o e De Be anzos k Cibdá. N'o pazo de Fe nán Pé es Runíansepa ’o cas, Numai osos cabalei os Dispos os á i mina C’unha gue a decesi a O ebu o c iminal. P esedi’aquel concello Coma de mais dinidá, O San o Abade mi ado D’o C is o d’a Me cé, o cal Conminóunos á de ensa N o nóme d*un Dios de paz. Os conxu ados nomea on Xe es d’a sua hi mandá jO Abade, Bande, Tabei os, Mendo de Lema... (In e umpindo-a) |Meu pa¡( O mesmo, Sancha, all es aba Sendo d'eisal ad’o mais Qu’a ilia iña cao i a Y-e a sua hon ’a lib a . D’A iza ói p oc amado D’o pob’o seu capi án. Xu anon; p es ou Oso io Seu xu amen o leal, Fixenon odol-o mesmo, E ó ons’a comanda As o zas qu’os espe aban N’o alle d’o Figuei al, O que, s’é o pobo quen enza, Valdoncel chama se-há En eco dos d’a iu o ia Tinda sob ’os munsulmás. Sancha. ¡Que enzan, i xe d’o Ca mo! Eldona, Sancha, iles ence án, E-a pidi ll-os nosos ogos ’Alcens’a un Dios de piedá... (Tnmsicedn).- Vóu’o desemulo á den o ’O qu’acon ez’a ispia ... Tí, n’a en ana... ¡co axe! ( aise icando-a), Sancha. Eldona, non al a á. (Chégas’a en ana) Lüa, que ’e gues dJos ma es D’o esposo adian e ó a ás... Dill’ó meu, qu’os meus sospi os Siguind’os seus pasos an. (Ex aseada mi and’o Ceo, non sin ’os pasos de Shuakin) ESCENA VII. Sancha e Shuak n-el-Maleb, qu’en a mui dispacio Shuakin. Sancha. Shuakin. Sancha. Shuaicin. Sancha. Shuaicin. Sancha. Shuakin, Sancha. ¡IlOU l! (Cheg'and'onde Sancha, en baixa yCs) (Mui asos ada) ¡ NeSUS I... (Pasa d'a en an'á mesa) (ind’o as d’íia) Deixa nena Que e al-o cu azón. ¡Sacáime po compaseón, Nai de C is o, d’is a penal Non emes, sin se c is iáno Eiquí adou a ’ap endin. ¿Quen sodes? (Con epuuanciae desp ezo) Maleb-Shuakin. ¿Qué buscás? A í...¡Vilano! Sh u a k in . Sa n ch a . Sh u a k in . Sa n c h a . Sh u a k in . Sa n c h a . Sh u a k in . Sa n ch a , Sh u a k in . Sa n c h a . Sh u a k in . Sa n c h a . Sh u a k in . Sa n c h a . Sh u a k in . E de min ¿qué ape ecedes? Cousa que me poidas da . ¿Y-esa cousa, é...? ¡Me-ama ! Eu... ¡ olo sos e n'ó edes! Y-é ce o que olo es óu, Y-é e dá qu’a azón al a, Y-o cu azón xa m’eisal a, E-a cai nJo-abismo ou: Que i xe debend'os e O meu Rei, o meu Siño , Doén e po meu amo Mo a ou miña ’hei de e . ¡Amo ...! e á isna s’es e e A ase c,o beizo enmundo... ¡Vos'amo , n’é d’is e mundo,..! ¿Pois,..? (Con epois ón) D’o in e no, mou o ale e. Ide-ó-aló á busca (Aizand'a Os) Qu’á nob e é a gallega, Poide in e nal non chega Que sóPcon Dios que mo a . C is iana, soball’a 6s (ciiegándoseii-e) ¡Fux’a ua ca e na, ou demol ¡Eu ’amo,..! ¿ emes? (Des azánd’o emo co-a son isa) ¡Non emo!... Y-é... que me io de os...! Escói a, qu’os meos sospi os Ab anda ua-yalma han... ¡Xamáis! sóPconsigui án C’o meu desp ezo-a lixi os. D’as a ecanas ibei as D’o meu Rei en comiseón, Cheguei á ecoleuceón DJo ebu o, ás osas ei as. Sigundo son d’o Sol án E si me dás eu amo , Todos. Rod igo. Sancha. Rod igo. Todos. Rod igo. E-ispi as os cu azós, (Osbindice) Bindiz, Siño , is es lazos E po que e se an ben, De amen eus píos b azos A ilicidade. ¡Amén! (E guense odos) (Sanch’abaudóas’os b azos de Rod igo, sen se con e .) ¡Sancha de Lema, xa és miña, Xa non és mais que eme ! (Con a guiio) ¡Eu ’amo, Rod igo! axiña I nos d’eiquí á non ol e . ¡Non emes...! Hei meu anelo (Daii-o) De min xa és dona e meu la ... To e de PeiiO Bu delo, (Vol o con al anei ía) Nin cinzas de í han queda ! (ó pobo) Be anzos, be ce d’a g ó ia, Lus qu’á España-alumea ás, Dam’ab igo n’a ua hes o ia E hon ándome ’hon a ás. O ebu i d’as cadeas Rompidas en cachos mil, Le e’a no icia-as aldeas Que mo eu a eiceón il. N’o púlpe o al e c ego E demos iá c is iandá, Que n’ó cu azón gallego Hai so un lema: ¡Libe á! An o cha p 'is e himeneo D’aución an dina é mes e , E an o cha que chegue ó ceo, Amigos, ímol-a e . (Desen ain’a espada e odol-o emi an). Nob es, pechei os, soldados, Fóis e e anía ó in... ¡Ei!... pol-os ca o cos ados FogO n’a o e..,! (Con an useás 'a anque) (O mesmo que Rod igo) ¡Sin, sin!... ¡Sin! e d'un poñado d’homes D’o he oísmo ind’ó a án, Con a gull’os g a os nomes Seus descenden es le án. Y-as uinas di án ■’o cabo ’Os enidei os a os Qu’un pobo, xamais-y-é-esc a o Si en dama, Pá ea e Dios! Rod igo sos end’á Sancha c’un b azo, e-a espada n’ou o, áb e se paso po en e odos, que saen po o den, alumeados pol as an o chas, óubense n’o in i io as aclamaceds de pobo# Caí o eón. FIN D’O DRAMA Pon e d’o Eume Agos o de 1800. ERRATAS NOTABRES Tex o. Páxina. Linea. Dice. Léase. P ólogo VIII 26 econs i ución econs ucción Idem X 5 de el P exoases 16 7 Mendo Loma. Mendo de Lema D ama 17 1Q A es ’ A is ’ Idem 19 31 Es e la o Idem 20 27 D’es a D’is a Idem 21 28 Esas Isas Idem X) 37 sen sin Idem 22 4 d’es e d’is e Idem n8 esa isa Idem 24 9 elós eloz Idem 25 32 i o o-á-b iós! ¡ a o-á-b iós! Idem 29 5Vel- ¿Vel- Idem 37 i¿qué •'^ÍBLIÜT Q- Ü ÍÍIV ER SITARÍA^ 0£ ^ A n a P ^ - —— . ... — „ ------------ — m A TORRE DE PEITO BORDELO Is e lao eado «D ama» póidese ou e baixo as si- guin es CONDICIÓS: Cada exempla p ’a España ...................... 1 pese a. Id. id. p ’o Ex anxei o é Amé ecas (óu o). 2’50 id. Máis o cos e d’o co eo, ou cé i icado. ’Os Siño es lib ei os que pidi en b menos 25 exem- pla es o con ado, se lies a á unha ebaixa p opo - cecnal. O impo e debe compaña o pidido n’is a o ma: En sellos de anqueo non pasando de dez eas, e n’o adian e, en Lib anzas d’o Gi o Mu uo den o d’a Pe nínsula, sob e d’a C uña ou o Fe ol, e p ’o is i io en Le as Come ceaes de ácele cob o. Expéndese n’a casa d’o Au o e n’as p encipaes lib a ías de Galicia. VJ