Pirmųjų fizikos vadovėlių mechanikos terminai

PRAEITIES AIDAI Angelė KAULAKIENĖ TERMINY MECHANIKI W PIERWSZYCH PODRĘCZNIKACH FIZYKI Na początku XX wieku równocześnie pisano dwa podręczniki fizyki dla gimnazjów. Jednym z nich był podręcznik fizyki I. Končiusa, który pisał, pracując jako nauczyciel w Estonii, dla gimnazjum żeńskiego w Połądze, które przeniosło się do miasta Verro. Podręcznik ten nie został wydrukowany. Jego rękopis liczący 312 stron jest przechowywany w rękopiśmiennym archiwum Uniwersytetu Wileńskiego1. W rękopisie bardzo dokładnie podano, kiedy rozpoczęto jego pisanie (28 stycznia 1916 r.) i kiedy je zakończono (23 grudnia 1919 r.). Drugim podręcznikiem fizyki dla gimnazjów był podręcznik K. Šakenisa. Jak podaje J. A. Martišius, K. Šakenis nauczał fizyki w różnych gimnazjach w Wilnie, Woroneżu, Kownie i Poniewieżu w latach 1912–1926. W roku szkolnym 1917–1918, podczas jednej lekcji w Woroneżu, gdy objaśniał materiał po litewsku, odczuł wielką potrzebę posiadania podręcznika w języku litewskim. W Woroneżu napisał jego pierwszą część, a w 1918 r., już w Wilnie, przed Bożym Narodzeniem — część II; w 1919 r. w rodzinnych stronach, w Veleniškiai (gmina Vabalninkas) — część III. Ukazały się drukiem w 1920 r.; były redagowane na nowo i wznawiane do 1940 r.2 A zatem podręczniki zarówno I. Končiusa, jak i K. Šakenisa można uznać za główne źródła drugiego etapu rozwoju terminologii fizycznej3, ponieważ podręczniki P. Vileišisa, Pr. Mašiotasa i J. Dragašiusa były przeznaczone dla uczniów niższych klas, a wydane nieco później „Wykłady z fizyki” V. Čepinskisa (1923–1926) — dla studentów. Jaka zatem jest ich terminologia? W artykule analizowana jest wyłącznie terminologia z działów mechaniki tych podręczników fizyki. Wybrano działy mechaniki, ponieważ kurs fizyki zazwyczaj zawsze rozpoczyna się od mechaniki. 1 K o n č i u s I. Fizika: Fizikos vadovėlis gimnazijoms: [Rankraštis]. 312p. // VUBR, F1. F1039 (dalej – KF). 2 M a r t i š i u s J. A. Konstantinas Šakenis – autor pierwszych litewskich podręczników fizyki // Wiadomości fizyków. 1996. Nr 11. S. 16-17. 3 K a u l a k i e n ė A. Fizikos terminijos raidos tarpsniai // Lituanistica. 1997. Nr. 3(31). P. 66-73. 56 Oto część tytułów wstępów i podrozdziałów dotyczących mechaniki z obu podręczników: KF | ŠF4 Wstęp | Wstęp 1. Ciało fizyczne.5 Medží̌? 1 28. Tiesioginis nelygnešinis kusėjimas (=Tiesus nelygnešinis judėjimas) 36 29. Greitumo grafika 37 30. Kusėjimų (=Judėjimų) ir greitumų sudėstymas 37 3. Judesio greitėjimas ir mažėjimas 20 4. Sudėtinis judesys 21 31. Mažuma apie spėkas (=jėgas) 39 Inercijos principas (Dinamika) 39 32. Spėkos (=Jėgos). Jų mataviniai 40 5. Inercija 22 6. Jėgos ir jų matavimai 23........................................................................................................................ 38. Spėkų (=Jėgų) sudėstymas 47 II. Jėgų sudėtis ir skaidyba 1. Jėgų žymėjimas 32 2. Atstojamoji jėga 33 39. Spėkų (=Jėgų) paralelogramas 47 40. Spėkų (=Jėgų) išdėstymas 48 6. Jėgų lygiagretainis 34 7. Vienos jėgos suskaidymas į dvi jėgas 36 41. Paralelių spėkų (=jėgų) sudėstymas 49 8. Dvi jėgos einančios į vieną pusę lygiagrečium 36 42. Paralelių spėkų (=jėgų) išdėstymas 51 9. Vienos jėgos išskaidymas į dvi lygiagretes jėgas 38 43. Paralelių spėkų (=jėgų) sudėstymas, kuomet jų linkiai eina į įvairias puses 51 10. Dvi lygiagretes jėgos, einančios į priešingas puses 38 Jak widać z podanych tytułów podrozdziałów, struktura podręczników nieco się różni. Jest to całkowicie zrozumiałe, ponieważ zasady budowy zazwyczaj wybiera sam autor. Jednak większość pojęć w obu podręcznikach jest definiowana podobnie, a nawet określana tymi samymi terminami, na przykład: w ten sposób ciśnienie cieczy na dno, niezależnie od kształtu naczynia i ilości cieczy, będzie równe ciężarowi pionowego słupa cieczy KF76; Tak więc, jeśli zaczniemy naciskać ciecz w naczyniu zamkniętym ze wszystkich stron, nacisk ten będzie rozchodził się jednakowo we wszystkich kierunkach, a każdy centymetr kwadratowy ściany naczynia będzie naciskany jednakowo ŠF58; dźwignia – najprostsza ze wszystkich maszyn, narzędzie, które przekazuje siłę na jakiś opór KF52; Wyobraźmy sobie igłę podpartą w punkcie C, której końce A i B są ciągnięte przez dwie równoległe siły P i Q. Taka igła nazywa się dźwignią ŠF47. Pozostałe pojęcia w obu podręcznikach definiuje się- 58 również podobnie, jednak ich terminy się różnią, np.: zjawisko – każdą zmianę stanu lub położenia ciała fizycznego nazywamy zjawiskami przyrody KF2, natomiast w ŠF zjawisko – wszystkie zmiany stanu i składu ciał fizycznych nazywają się zjawiskami ŠF3; siła – każdą przyczynę ruchu, czyli przyczynę zmieniającą ruch prostoliniowy i jednostajny na krzywoliniowy i niejednostajny, nazywamy siłą KF40, natomiast w ŠF siła – wszystko to, co wprawia w ruch dowolny przedmiot i co może przekształcić jednostajny ruch prostoliniowy w ruch krzywoliniowy lub niejednostajny, nazywa się siłą ŠF23; ruch – w ten sposób zmianę położenia ciała względem położenia innych nieruchomych ciał nazywamy ruchem KF34, natomiast w ŠF ruch – mówiąc o ruchu przedmiotów, zawsze mamy na myśli również inne przedmioty, które pozostają na miejscu. Te przedmioty pomagają nam ustalić, w którą stronę porusza się dana rzecz i jaką drogą ŠF18. Można podać więcej takich różniących się terminów jedno- i wielowyrazowych. Terminy jednowyrazowe KF ŠF objętość 14 rozciągłość 99 objętość 17 wysokość 6 wysokość 5 miech 104 dmuchawy 92 prędkość 35 prędkość 19, szybkość 27 długość 6 długość 5 poruszanie się 34 ruch 18 szerokość (grubość) 6 szerokość 5 równowaga 45 równowaga 40 porowatość 7 porowatość 8 ciecz 71 ciecz 57, ciecz 58 pryszcz 60 punkt 43 ścisk 92 ściskanie 81 rozpad 7 dzielenie 7 ściskanie i rozszerzanie 7 kruchość (gładkość) i wzrost 8 59 zwilżanie 83 šampumas 63 ciężarność 15 ciężar 13 sprężystość 7 sztywność 8 Terminy złożone manometr otwarty 100 manometr do pomiaru ciśnienia rozrzedzonego powietrza 88 spadanie ciał 63 spadanie przedmiotów 26 ciężkość ciał 57 ciężar przedmiotu 41 siła złożona 45 siła wypadkowa 33 manometr rtęciowy 100 manometr metalowy 89 siły równoległe 49 siły równoległe 38 równoległobok sił 47 równoległobok sił 34 środek ciężkości 57 środek ciężkości 41 ruch prostoliniowy jednostajny 34 ruch prostoliniowy jednostajny 19 ruch prostoliniowy niejednostajny 35 ruch prostoliniowy niejednostajny 19 pompa strażacka 109 wóz strażacki 94 manometr zamknięty 100 manometr do mierzenia ciśnienia sprężonego powietrza 88 wodowskaz 88 silniki wodne 68 ruch krzywoliniowy 37 ruch krzywoliniowy 19 Często pojęcia w poszczególnych częściach obu podręczników określane są tylko dwoma wariantami lub synonimami, z których jeden jest zazwyczaj zapożyczeniem. Przedstawiono je bardzo różnorodnie: oddzielono przecinkiem, połączono spójnikiem „lub” albo podano w nawiasach, np.: duja KF 92, 106, 110 i dujos KF 110, ŠF 75; skystieji kūnai arba skystimai KF 4; aerostatas (orlaivis) KF 111 i aerostatas ŠF 85; apimtis (tūris) KF 90, 98 i tūris ŠF 17; naugis KF 187 i metalai arba naugės ŠF 104; slėgimas (spūstis) KF 92 i slėgimas ŠF 81; spustis (blandumas) KF 99 i tūris 17; špyžas (čiugunas) KF 67 i ketus (špižius) ŠF 13, 104; Arkimedo įstatas KF 79, 81 i Archimedo tiesa ŠF 70; gidrauliniai spaustuvai (presas) KF 76 i vandens slėgtuvai arba presai ŠF 60 itd. W takim opisie synonimii (choć przypadków, gdy oba 60 (litewskich synonimów) jest wiele także w każdym podręczniku z osobna, np.: KF – ciała gazowe albo gazy 4; ruch ciała oświetlonego poziomo lub ukośnie 65; pojęcie ciśnienia normalnego (zwykłego) powietrza 95; przyrządy (narzędzia) 95; względny (porównawczy) ruch ciała 43; funty albo wogi 67, a w ŠF – azot 77; azot albo azot 100; równoległościan (paralelepiped) 45; kwas siarkowy albo witriol 101; promień (radius) 29; wahadło albo kołowrót 55 itd. Ponadto w obu podręcznikach można zauważyć przypadki systematyzowania terminów oraz rozróżniania terminów rodzajowych i gatunkowych. Oto jak opisywany jest stan materii. Np.: KF – „Materia występuje w trzech stanach: stałym, ciekłym i gazowym. 1) Przedmioty z drewna, szkła, żelaza itd. nazywamy ciałami stałymi (3) <…>. 2) Takie ciała jak woda, atrament, rtęć, spirytus itd. nazywamy ciałami ciekłymi albo cieczami. 3) Takie ciała, których poszczególne cząstki są nie tylko bardzo słabo ze sobą związane, lecz same dążą do rozproszenia się we wszystkich kierunkach, <…> nazywamy ciałami gazowymi (gazami)” (4), por. także KF – wydłużenie: wydłużenie (1) jest wprost proporcjonalne do ciężaru (p); wydłużenie (1) jest wprost proporcjonalne do długości (L) (27); deformacja: deformacja chwilowa III; deformacja rozciągająca V; deformacja trwała III; pompa: dwucylindrowa pompa powietrzna, pompa maślana; strumieniowa wodna pompa powietrzna (102); pompa wodna (106). ŠF – „Ciało może być stałe, ciekłe albo mieć postać gazową. <…> ciało stałe samo, bez niczyjej pomocy, zachowuje swój kształt i objętość. <…>. Ciecze mogą być reprezentowane przez wodę, naftę, spirytus i różne inne płyny” (4) <…>. „Gazami nazywamy powietrze, wodór, parę itd.” (5), por. także SF – przedmiot: przedmioty ciągłe (95); przedmiot ruchomy (18); przedmiot stały (16); przedmiot zanurzony (72); przedmiot ciekły (57); przedmioty złożone (95); przedmiot obracający się (29); przedmiot gęsty (8); przedmiot kruchy (9); gazy: gazy wybuchowe (98); gazy oświetleniowe (77, 103); siła: siła atmosferyczna (81); siła wypadkowa (33); siły przeciwne (72); siła odśrodkowa (29); siły równoległe (38); siła ciągła, siła nieprzerwana (25); siła rozkładająca; siła nacisku; siła nagła, siła gwałtowna 61 (25); siły składowe (36) itd. Można zatem wywnioskować, że na podstawie zróżnicowania nazw pojęć, synonimii terminów, ich systematyzowania oraz zestawiania terminów gatunkowych i rodzajowych w wymienionych podręcznikach, terminologia fizyczna w tamtym okresie wciąż była tworzona i wykazywała wszystkie cechy charakterystyczne dla etapu kształtowania się terminologii. 62