Pr. Skardžiaus terminologijos srities veikla ir jos reikšmė

PRZESZŁOŚCI ECHA Stasys KEINYS Instytut Języka Litewskiego PR. SKARDŽIUSA TERMINOLOGII DZIEDZINA DZIAŁALNOŚĆ IR ICH ZNACZENIE Pod a. koniec ir XIX wieku, szczególnie w ciągu pierwszych trzech dziesięcioleci, położono fundamenty współczesnej terminologii litewskiej. XX a. Terminy z różnych dziedzin mi tworzyło, porządkowało i aktualizowało zgodnie z wymogami współczesnego języka ogólnego grono ówczesnych oświeconych. Duchowym inspiratorem i przywódcą tej ar niewielkiej, lecz bardzo pracowitej, w przeważającej mierze bezinteresownej wspólnoty, oddanej sprawom narodu, ale największym pracownikiem był. ]} Только JSON? Need exact translation, weird source maybe preserve whitespace. ne ir ir J. Jablonskis. Nieprzypadkowo wkrótce po towarzysz tego klasyka litewskiej lingwistyki, po jego śmierci, jo J. Balčikonis pisał: „W historii naszej szkoły imię Jablonskisa będzie musiało pozostać na zawsze. Wszak on pierwszy dał jej wyłącznie gramatykę ne języka litewskiego, czytanki, dał jej ir terminy z innych przedmiotów”!. ir J. Jablonskis su wraz z oświeconymi przedstawicielami swojego ir pokolenia wyznaczył kierunek prac terminologiczto nych, określił organizację i metody pracy, których przynajmniej najwybitniejsi pracownicy tej dziedziny zasadniczo przestrzegają do dziś. iš Tak więc pod koniec trzeciej dekady į młodym, początkującym językoznawcom, którzy przystąpili do pracy Pr. Skardžiui, A. Saliowi i innym ir nie przypadło już kłaść fundamentów współczesnej terminologii litewskiej, ani teoretycznych, ani praktycznych- *. Te fundameiš nty w istocie zostały położone. Nowemu pokoleniu przypadło wznieść ściany gmachu po terminologii, zwieńczone koroną. Siły osób pracujących nie były duże, a ponadto były przede wszystkim zajęte innymi be pracami, toteż ir nie było co liczyć na to, że praca będzie wrzała. nė Teoretycznymi zagadnieniami terminologii zajmował się wówczas głównie filozof "Balčikonis J. Przemowa // Pisma Jablonskisa. Kowno, 1933. T. 2. P VII. *Por. Rosinas A. Pranas Skardžius, — naukowiec, ir krzewiciel języka ogólnego // Pranas Skardžius, — teoretyk i krzewiciel języka ir ogólnego: Tezy seminarium. Wilno, 1999. P. 5, gdzie stwierdza się, że „Skardžius położył teoretyczne podwaliny porządkowania terminologii”. 69 St. Šalkauskis, be który miał wielkie ir praktyczne zamierzenia, najwyraźniej przerwał pięknie ir rozwijającą się teoretyczną działalność jo terminologiczną. O wielu innych w tym samym czasie wykonywało pewną ar praktyczną pracę terminologiczną. Do takich przede wszystkim praktycznych działaczy należałoby zaliczyć ir Pr. Skardžių. Otóż Pranas Skardžiu- (1899-1975), s, którego setna rocznica urodzin niedawno była na Litwie szeroko obchodzona, jest językoznawcą pierwszego pokolenia po Būdze i po Jablonskim. Przyszło mu jeszcze, choć ir krótko, być uczniem tų dwóch najwybitniejszych językoznawców początku XX wieku (i tylko ich), ne którzy pod pewnymi względami ne zasłużyli na sławę pionierów poszczególnych dziedzin naszej lingwistyki, o J. Jablonskiemu przypisuje się nawet zaszczytne miano ojca samego języka ogólnego (jeśli tak, to zapewne wraz z tym także zaszczyt ojca terminologii ir tego języka). Troskliwego ojca, ponieważ to J. dzięki staraniom Jablonskiego Pr. Skardžius razem su A. z Saliu (1902-1972) został wysłany, aby dokończyć naukę į do Niemiec, ir iš tam obaj po kilku po latach powrócili, by kontynuować prace swoich dawnych kowieńskich profesorów. K. Būga już od kilku lat spoczywał w grobach przy alei Witolda, wkrótce Anioł Pański został odśpiewany samemu przez groby przygarniętemu ir tų J. Jablonskiemu. W ten sposób bardzo szybko młodym obrotnym mężczyznom przypadła znaczna część prac wykonywanych przez zmarłych, a su wraz z nimi ir językowa strona baru terminologicznego. Na początku należy jeszcze powiedzieć, że większym przykładem Pr. Skardžiui będzie K. Būga, chociaż, jak sam pisał, pozostawał w bliższych stosunkach z su J. Jablonskim”. W swoich pierwszych jeszcze napisanych podczas nauki w Niemczech artykulikach językowych wyraźnie próbował podążać za Śladami ir autora „Kalbos senovės”, zaczął, be początkowo nie wymieniając iš nazwiska, podważać niektóre J. twierdzenia Jablonskiego, tym już różniąc się od K. Būgi. Takich podważań (nawet wciąż powtarzanych) przez dłuższy czas nie unikał Pr. Skardžius. Te podważania, sprzeciwy, miejscami nawet okazywanie własnej wyższości (podkreślenia, że sam J. Jablonskis ustąpił mu) teraz, ir po 60-70 lat, nie wydają się ani dostatecznie uzasadnione, ani ir stosowne do powiedzenia w swoim czasie. Tym bardziej że sam polemista, ani będąc młodym, ani w podeszłym wieku, nie wydaje się być skrupulatnym strażnikiem, a przynajmniej zwolennikiem żywotności użycia i jednolitości norm języka literackiego. * Skardžius Pr. Pisma wybrane. Wilno, ani 1997. T. 2. P. 16. 70 strażnikiem żywotności użycia oraz jednolitości norm języka literackiegar o. Przyczynić się do pracy terminologicznej Pr. Skardžiowi przyjdzie jeszcze podczas nauki Na Uniwersytecie Litewskim (tu uczył się od 1923 m. jesieni do 1925 m. listopada ). Z tej okazji, w siedemdziesiątą piątą rocznicę urodzin w artykule opublikowanym w czasopiśmie „Aidai” W tekście ir „Moje życie i praca” sam pisał tak: „<...> razem z su nim [J. Jablonskim — St. K.] pracowałem w komisji terminologicznej, która zbierała się u jį niego i której ir byłem aš sekretarzem, później przez ir pewien czas pracowałem razem z nim także w su komisji ortograficznej, aż do wyjazdu za granicę». į Później, w latach trzydziestych, już po J. po śmierci Jablonski1935 m. ego, zebranych w Towarzystwie Języka Litewskiego Pr. Skardžius kierował Sekcją Terminologiczną. Jak wynika z iš zamieszczonych w ówczesnej gazecie „Gimtoji kalba” doniesień, sekcja ta omawiała prof. St. terminy słownika opracowanego przez Šalkauskisa terminy „Ogólnej terminologii filozoficznej”, a także wiązki terminów sportowych (piłki nożnej, koszykówki, łyżwiarsir twa), chorób oczu i teatru. Be bez wątpienia największą pracą tej sekcji byvo „Ogólna terminologia filozoficzna”, w której wyraźnie widać wkład znających się na rzeczy językoznawców. Zresztą zostało to powiedziane już w pierwszym zdaniu „Przedmowy” do słownika: „Poniżej drukowane są terminy filozoficzne [=filozofii — St. K.] rozpatrzenie, poprawienie, uzupełnienie i przyjęcie ir terminologii jest pierwszą poważniejszą pracą, którą wykonało Litewskiego Języka Towarzystwo (LKD) Terminologii Sekcja (TS), złożona iš „przewodniczącego doc. Pr. Skardžisa, sekretarza A. Vaičiulaitiir sa członków: redaktora Słownika J. Balčikonisa, płk. J. M. Laurinaitisa, doc. A. prof. ir Salio Św. Šalkauskisa. O rozmiarach tej pracy można sądzić na podstawiš ie tego, że przeznaczono na nią podczas 35 posiedzeń po 2 godz. każdy”. Be z tego, jak tamże powiedziano, do opracowania słownika przyczynili się uwagami, radami i propozycjaar mi prałat A. Dambrauskas, dr J. Pankauskas, biskup M. Reinys, prof. V. Sezemanas, prof. J. Vabalas-Gudaitis, ir artysta A. Varnas, o zaakcentował podane terminy Pr. Skardžius, który „i tak już bardzo się napracował, aby ulepszyć cały tekst”®. 4 Tamże. S. Šalkauskis. Raštai. Wilno, 1991. T. 2. S. 126. ¢ Tamże. P. 127. 71 „Ogólna terminologia filozoficzna” jest jednym z najlepszych międzywojennych słowników kų terminologicznych, w istocie iš w całości wykorzystanym w najważniejszych dziełach dotyczących współczesnego języka ogólnego. O jest to największy dowód uznania dla tej pracy. To, że w słowniku nie ma ani jednego tak nė zwanego terminu międzynarodowego, zdaje się oczywiście świadczyć o dążeniu redaktorów do mą oczyszczenia języka, tym bardziej jednak jest to interesujący krok w ogóle w historii kształtowania języka ogólnego. Słownik ten przekonująco pokazuje, że całkowicie niesłuszni są ci ówcześni ludzie ir współcześni (swoją drogą, także ir językoznawcy), którzy nierzadko twierdzą, że w języku litewskim nie da się wyrazić wszystkiego to (albo że można wyrazić wszystko ne to), co inni wypowiadają za pomocą tak zwanych „międzynarodowych” określeń, ar nawet że to nė nie trzeba próbować. Słownik be niewątpliwie ukazuje tak zwane purystyczne (oczyszczające język) dążenia jego opracowujących. Pod tym względem naprawdę bardzo interesujący i godny zapamiętania jest ir po 35 lat od ukazania się w Chicago „Ogólnej terminologii filozoficznej” 1973 m. wydany Pr. Słownik Skardžiusa „Litewskie odpowiedniki słów międzynarodowych”. We wstępie do tej pracy słusznie napisano, że „ludzie, znając potrzebne języki obce i zapoznawszy się z ir międzynarodosu wą terminologią odpowiedniej dziedziny, często wcale nie są zbytnio iš skłonni używać zlituanizowanych zamienników, które pod względem skojarzeniowym często już różnią się od odpowiednich słów międzynarodowych. Ši praktyka szczególnie daje się ma zauważyć za granicą, gdzie emigranci często lepiej radzą sobie w wyuczonych językach obcych niż w swoich językach ojczystych, zwłaszcza w dziedzinie którejś ze specjalności“. Niestety, niestety! Niechęć do używania, ir a zwłaszcza do szukania litewskich zamienników, jest ne bardzo charakterystyczna tylko, jak pisze Prof. Skardžius, emigrantams, bet ir bent jau nemažai daliai aktyvių pačios Lietuvos mokslo, technikos, religijos, politikos ir ir kt. sričių žmonių. Ir čia kartais net gana ilgai tenka įtikinėti ne vieną įsitikinusį „tarptautininką“, kad lietuviškas terminas, jei jam neteikiama pirmenybė, bent jau turi teisę būti vartojamas greta skolinto, neretai net visai tarptautinio termino. „Lietuviškų tarptautinių žodžių atitikmenų“ žodyne pateikti to maždaug tūkstančio tarptautinių žodžių lietuviški ne atitikmenys. Nemaža dalis jų jau seniau buvo gerai pažįstami bendrinės kalbos vartosenojejų „Skardžius Pr. Pisma wybrane. Wilno, tam 1998. T. 3. P 437. 72 neologizmy, a nawet ar słowa żywej mowy, np.: abażūras — gaubtas, abscėsas — — pūlinys, abstinencija — blaivybé, — abstrakcija — atsaja, — abzūcas — pastraipa — itd. — ir Ten słownik, który, bez wątpienia, be również dąży do oczyszczenia języka ta litewskiego, jest bardzo ważny dla współczesnego języka fachowego, w którym używa XX a. się nadmiernie wielu różnego rodzaju zapożyczeń, zaszczytnie nazywanych słowami międzynarodowymi. Współczesny język fachowy jest skażony zapożyczeniami w mniejszym stopniu niż język piśmiennictwa wcześniejszych stuleci. nė ne Ir Znaczna część tų zapożyczeń pod żadnym względem nie przewyższa barbarzyzmuž ów językowych, ir które inteligencja początku ubiegłego wieku iš starała się wyeliminować. Zatem mówi się Pr. Książka Skardžiusa, na której zresztą oparto przygotowanie trzeciego wydania „Słownika współczesnego języka litewskiego- ”, ir po od ćwierćwiecza pozostaje bardzo ważna dla współczesnej ir terminologii w ogóle oraz dla poprawnoir ści użycia języka ogólnego. Zresztą, podobnie jak ir St. „Ogólna terminologia filozoficzna” Šalkauskisa, opublikowasu na przed ponad sześćdziesięcioma laty. Po Po drugiej wojnie światowej, znalazłszy się Nie mogąc ir znaleźć pracy językoznawcy w USA, Pr. Skardžius ukończył szkołę bibliotekarską i wkrótce ir rozpoczął pracę w głównej bibliotece tego kraju Kongresowej Bibliotece (pracował w niej 15 rok, do m.*?). 1971 Wykształcenie i praca ir bibliotekarza przyczyniły się zapewne do 200 opracowania słowniczka terminów bibliotekarskich o objętości zbliżonej do artykułów słownikowych. Słowniczek ten został opublikowany 1961 m. w reaktywowanym w USA czasopiśmie „Gimtoji kalba”. Į go, według słów autora, umieszczać szerzej po litewsku (nie tylko na potrzeby bibliotekoznawstwa) nazwy używanych pojęć, podano odpowiedniki w języku angielskim, francuskim i niemieckim, niektóre terminy ir krótko wyjaśniono. Trudno byłoby powiedzieć bez szerszych badań, Pr. ar Skardžius korzystał z 1956 m. wydanego na Litwie I. słowniczka opracowanego przez Kisina „Terminologia ir biblioteczno-bibliograficzna” — nieco ponad jedną szóstą Pr. terminów ze zbioru Skardžiusa stanowią su I. terminy pokrywające się ze słowniczkiem Kisina, kilka pojęć nazwano inaczej, na przykład Pr. Podawany przez Skardžiusa antrininkas (albo duplikat), autor drugorzędny, katalog zbiorczy, dodatek itp., ir o I. W słowniczku Kisina: — dublėtas, współautor 8 Skardžius. Pr. Wybrane pisma. T. 2. P 24, 29. * Przedrukowany w trzecim Pr. Skardžiaus W tomie „Pism zebranych” (s. 315-324). 73 [=współautor — St. K.), katalog zbiorczy, uzupełnienie. Część Pr. Terminy wprowadzone przez Skardžiusa w Litwie jako zupełnie ir nieznane, np.: adresynas „książka adresowa“, bibliotekininkybė „bibliotekoznawstwo, nauka o bibliotekarstwie“, dailmenys „typy kaligraficzne“, evangelynas „księga ewangelii“, kelionraštis „książka of podróży, plan podróży“, nūorašininkas „kopista“, pasakynas „księga baśni“, skolykla „dział udostępniania, czytelnia, dział wypożyczeń“ itd. ir Ogólnie tego zbioru Por. Nowości Skardžiusa, można powiedzieć, nie przyjęły się, część jų ir pod względem słowotwórczym jest zbyt niezwykła (np.: bibliotekininkybė, dailmenys, skrajūtė „arkusz propagandowy, druk ulotny, ulotka, broszura“). Be tutaj zamieszczono takie terminy, których na Litwie wówczas, ir a obecnie ir nie zaleca się używać, np.: tytuł „tytuł ar artykułu w książce, nagłówek“, tifulinis lūpas „title page“ (zatwierdzony do użycia przez ir Komisję Terminologiczną Instytutu Literatury Języka Litewskiego į I. do słowniczka Kisina włączono termin antraštinis lapas, jest on zwykle używany przez specjalistów tej ir dziedziny). Zatem ten Pr. Praca Skardžiusа mogłaby być oceniana jako próba wniesienia wkładu w rozwój terminologii bibliotekoznawczej, która nie miała większego wpływu. Prawda, być może bardziej przydatna była ona dla języka litewskiego Amerykanów. Sporo terminów z różnych dziedzin (może nieco więcej technicznych) terminów Pr. Skardžius poprawiał i proponował w licznych artykułach i artykulikach poświęconych różnym zagadnieniom praktyki językowej. Iš jų odnosiło się wrażenie, że językoznawca bardziej lubił sam tworzyć terminy, niż szukać jų ludzi (ludowym) języku. Być może ir dlatego znaczna jo część propozycji nie przyjęła się szerzej. Z drugiej strony w tych artykułach i artykulikach można znaleźć pożyteczne ma rady o szerszym charakterze, wskazujące, jak należy wykonywać pracę terminologiczną i w jakim kierunku ją prowadzić. Na przykład w roku, po wkroczeniu Rosjan, 1940 odpowiadając w „Gimtajai kalbai” na pytanie— į mą „Czy iš rzeczywiście należy używać tylko słowa obalsis?”, pisał, że niektórzy, niczego nie dowodząc, zaczynają nawet nakazywać używanie ir słów šūkis, obalsis, ne o ir ta przy tej okazji całkiem słusznie pouczył: „<...> bardziej rozumni językoznawcy vo opierają swoje twierdzenia na danych języka ludowego, dlatego ci, którzy chcą pozytywnie przyczynić się do poprawy ri użycia naszego języka ogólnego, powinni publicznie uzasadnić swoje nowo proponowane kwestie o szerszym charakterze i jasno powiedzieć, dlaczego rzecz dotąd szeroko używana nie jest już właściwa; w przeciwnym ir razie indywidualny, nakazujący sposób może wyrządzić tej sprawie niemało szkody”. ir 74 ir Ši bardzo jasno ir J. Myśl wyrażona w duchu i stylu Jablonskisa musiała być bardzo ważna w warunkach rozpoczętej wówczas rewolucji językowej; obecni zwolennicy uznawania ją teikybos komendowej į powinni ją dobrze zapamiętać. ir Niektórych artykułów poświęconych teorii terminologii Pr. Skardžius nie pisał, nie zajmował nė się szerzej zagadnienitų ami teorii ani ich nie rozważał. Zdaje się, że nie zagłębiał się bardziej w swoistość į terminologii ani w wymagania stawiane terminom. Kwestie terminologii poruszał przede wszystkim, opierając się na ogólnym rozumieniu językoznawstwa i teikybos języka ogólnego, podobnie jak inne zagadnienia normalizacji t. y. języka. Jednakże, jak już ir wspomniano, w artykułach i artykulikach Pr. Skardžiusa rozsianych ir jest niemało trafnych uogólnień, złotych myśli i cennych rad, ważnych dla teorii terminologii. ir ir Te kwestie należałoby kiedyś dokładniej osobno zbadać. Po Podczas drugiej wojny światowej, przeżywszy trzydzieści lat dojrzałego życia za granicą, tutaj, w ojczyźnie, Pr. Skardžius nie miał takiego wpływu, jaki mógłby mieć w innych okolicznościach. Wprawdzie jo książki i artykuły były znane językowym kodyfikatorom ir i terminologom oraz ir wykorzystywano je, jednak podstawowe prace nad rozwojem i kształtowaniem litewskiej terminologii wykonywano bez jego bezpośredniego udziału; prace te odbywały się obok niego. Pozostała mu rola obserwatora tego, co działo się na Litwie — chwilami bardzo krytycznego, a może nawet surowego obserwatora. Jednak z upływem czasu ta krytyczność wyraźnie stygnęła; niektóre z — początku ostro iš krytykowane prace kodyfikacyjne litewskich językoznawców, na przykład „Słownik współczesnego języka litewskiego- ”, później były już wspominane całkiem przychylnie. Wprawdzie wydawane na Litwie od połowy szóstej dekady w dość dużej liczbie słowniki terminologiczne Pr. Skardžius puścił to ir mimo uszu i oczu. Jednak niemało pisał, starając się budzić i podnosić ir kulturę terminologiczną emigracji. Pod tym względem bardzo pouczające ir są nadal ne uwagi, które dziś mają znaczenie jedynie dla jo emigrantów, dotyczące P. Orintaitės 1958 m. myśli wyrażonych w „Gimtajame języku” na temat użycia terminów romanas, poema, novelė, zważywszy, że w języku angielskim słowa te oznaczają co innego, nie pomagając, ką a nawet ir utrudniając to ir kontaktowanie się „z obcą kulturą” (w to związku z propozySkardžius Pr. Pisma wybrane. T. 3. P 797-798. 75 ta zastępować czysto litewskimi terminami). Ta okazja Pr. Skardžius szerzej wypowiedział się na temat su relacji terminów w poszczegójų lnych innych językach oraz kwestii ich stałości. Pisał: „Jeżeli zaczniemy używać pewnych terminów tak, jak jesteśmy ne przyzwyczajeni i skłonni ich używać, lecz ar zupełnie inaczej używają ich np. Anglicy albo Amerykanie, to zerwiemy bezpośrednie relacje w naszym języku ogólnym i tym samym su wyraźnie utrudnimy nasze ir wzajemne porozumiewanie się, przez co znacznie utrudnimy przyswajano ie obcej kultury. ir Jeśli zaczniemy a używać słowa opowiadanie ar ką choć podobnego zamiast dotychczasowej powieści, to jednocześnie bardzo utrudnimy zrozumienie wszystkiego, co dotąd wszędzie u nas, w historii literatury albo podręcznikach, mówiono i opowiadano o powieściach; postępując w ten sposób, całkowicie pomieszalibyśmy zupełnie różne rzeczy, w tym przypadku be opowiadanie, powieść albo nowelę. be du ir ir Ir mimo wszystko, idąc tą drogą, obca kultura nie przybliżyłaby się nam bardziej: Amerykanie i Anglicy szli zupełnie su innymi, odmiennymi drogami niż my, dlatego nie sposób należycie dostosować naszych obranych ir dróg do anglosaskich. ma Np. młodzi/dawniej Na Litwie był i dotąd używany jest wyraz dirigentas „dyrygent, kierownik chóru lub ar orkiestry”, angielski o jo odpowiednik con ductor - „dirigentas” jest równoważny naszemu konduktorowi „konduktorowi kolejowemu”. Albo oto znów: w naszym języku od dawna twórcę dzieł muzycznych nazywa się kompozitorium, angielski odpowiednik compositor o jo (akcentowana sylaba -po-) jest tylko „zecerem” <...> Nie, nie możemy już wyrzec się ani dyrygenta, ani kompozytora, ani romansu, ani noweli, ani poematu, ani pamfletu, ani innych podobnych międzynarodowych wyrazów obcych tylko dlatego, że w języku angielskim czy jakimkolwiek innym języku obcym mają one inne znaczenie niż w naszym języku. ar Wszystkie one już się w naszym języku zadomowiły, mają określone tradycje, dlatego musimy nadal ich używać, ir ponieważ doskonale nadają się do bezpośredniego celu naszego wzajemnego, powszechnego porozumiewania się”! !, W tym miejscu umyślnie — zamieszczono dość długi ir Pr. fragment artykułu Skardžiusa „Czy to przestarzały złom?” ponieważ obecnie, po upływie czterech po dziesięcioleci, już w samej ir Litwie pojawia się coraz więcej rewolucjonistów językowych, a ściślej — rewolucjonistów w zakresie użycia słów, "" Tamże. S. 285–286. 76 ślepo podążających za samą ta Por. Skardžiaus wspomnianym językiem ir angielskim całkowicie ignorujących fakt, że tylko utrudnia to lepsze wzajemne rozumienie się Litwinów. Por. Skardžius bardzo wyraźnie pokazał, że jest to droga ne rozwoju języka, ślepy zaułek o albo, mówiąc jeszcze dokładniej, manowce. Mieszkając w Ameryce, znacznie trzeźwiej niż wielu obecnie z podniosłym zapałem szybko anglicyzowanej Litwy oceniał stosunki między ir językiem litewskim a angielskim. ir Por. Dziedzictwo Skardžiusa jest znaczące i ir nierozerwalnie związane z działalnością w zakresie kształtowania, wychowania i rozwoju ir ogólnego języka litewskiego. O ponieważ terminy są bardzo ważnym i zyskującym na ir znaczeniu składnikiem tego języka, nietrudno zrozumieć, dlaczego zagadnieniom terminologii poświęca się rzeczywiście wiele uwagi. jo Otrzymano 1999 09 20 THE TERMINOLOGICAL ACTIVITIES OF PR. SKARDŽIUS AND ICH ZNACZENIE Streszczenie Artykuł ten omawia główne prace organizacyjne i praktyczne of językoznawca litewski Pranas Skardžius (1899-1975) in terminologia dziedzinowa, of wykonana in Litwa i Ameryka po drugiej wojnie światowej. Z przedwojennych prac filozofa wyróżnia się jego udział i przygotowin anie of Św. słownika Salkauskisa „Ogólna terminologia filozofii”. of Pr. Książka Skardziusa „Litewskie odpowiedniki of Wyrazy międzynarodowe” wydana in w USA in 1973 is omówiono oraz przeanalizowano zbiór of terminów bibliotekoznof awstwa. is Uwagę is zwrócono to na niektóre aktualne myśli dotyczące Artykuły Pr. Skardžiusa dotyczące poszczególnych terminów, np. ]}_cot 񟿿ҟам? on 菲律宾申博 хитайға?- ырха. 大发极速. уйғурларға. Li? nå ))) zh. u. 0. End? nope. “Pr.” maybe znaczenia uzasadniania of wprowadzania terminów, zachowania of zasad stałości to i tradycji. to of 77