Skonio semantikos hidronimai Latvijoje

LITEWSKIEJ JĘZYKOZNAWSTWA ZAGADNIENIA, XXXII (1993) BADANIA ONOMASTYKI BAŁTYCKIEJ LAIMUTĖ BALUODĖ SMAKU HYDRONIMY SEMANTYKI NA ŁOTWIE Jakość wody (smaku, barwy, temperatury itp.) ir hydronimy semantyki są charakterystyczne tylko dla ne języków bałtyckich*, ale ogólnie dla nazewnictwa ir indoeuropejskiego. Semantyka smaku jest jedną z najbardziej hydronimicznych, ponieważ wskazuje na jedną z najważniejszych właściwości wody (Vanagas 1981, Lt). Na Litwie iš ogółem znanych jest około 55 hydronimów o znaczeniu smaku wody. Na Łotwie zarejestrowano około takich hydronimów 30. Na Łotwie najbardziej rozpowszechnione są hydronimy o — semantyce smaku słonego; odnotowano ich 16. Są to potamonimy pochodzenia przymiotnikowego Saj-upa +up. Pėrk 1970, Saf? -upite +up., rst. Kalu (według opowieści — informatora pękła ir torba, wysypała się sól) 1958 : łac. sals "salzig (słony)" ME III 803. Si rdzeń zaobserwowair ny w nazwach rzek Salija® up. Kul E II 162, = ? Maz-sélija® rzeka Snép U IV 162 k (1963), ir w nazwie pochodząciš ej od późniejszej formy hydronimu Sali}? - sudmal®-dikis jezioro Snép 1963, Salėj*-puors* jezioro Aizp U IV 16 : łac. salijs, = tarm. forma salejs "słony; zawierający sól (słony; słonawy)" ME III 802. Su Z semantyką smaku słonego ściśle związane są takie hydronimy ir łotewskie pochodzenia rzeczownikowego jak Sals-avuots źr. J-laic 1963 ir +źr. Viesn (dawniej w zagłębieniu przy górze Gaiziny) p, Sals*-ęzęrs jez. L-str Konw. XII 24029 k (1972), Sals®-likums zakole rzeki Zebr 1958, Sals*-valks rzeka GrikE II 93 : łot.. sals "das Sól (sól)" ME III 802—803. Gal ir Sals-ace //Salace up. Skank, choć 1966, w tym przypadku jest to najprawdopodobniej tylko etymologia ludowa, šį łącząca potamonim su z solą. J. Endzelynas ir K. Būga šį uważa hydronim za fińsko-ugryjski mu — por. estoński osada Salatsi <*Salatsa (Būga RR III 648, Endzelina Rękopis słownika nazw miejscowych). W tym miejscu należy jeszcze ir wspomnieć łotewskie hydronimy iš utworzone od łot. rzeczowników salijums "1. das einmalige Salzen; 2. die Salzlake” ME III salims, 802, salims "die Solanka (sūrymas, sūrus mirkalas)" ME tamże — Salijuma dikis tv. Strut U V 509, = Salima dikis E II 142 k (1959), Šalijuma dikis tv. V-au U V 463, rzeka Salijuma Annen 1958, = rzeka Salima U V 455 k, rzeka Salijuma* Skriv E I 115. Zob. o 4>1 FBR XII 128. Si rdzeń dość szeroko rozpowsir zechniony w derywacji innych toponimów łotewskich, pa- * O łotewskich hydronimach pochodzenia przymiotnikowego zob. E n d z e 1 i n 1934, 124—126; - Balode 1983, 25-34; o hydronimach semantyki barwy w językach bałtyckich zob. Baluodeé L. Iš latvig—lietuviy—priisy hidroniminiy paralelių //Colloquium Pruthenicum. Warszawa, vyzdžiui: 1992. P. 157-172. Sala" lama gn. Dob (prie Berzės upės) 1959, Sdlif-tilts ti. Snep 1963, Salijas* sodyba Dign 1961, sodyba Snep E II 104, Salij-kalns kin. tamże 1963, „Salejas” pv. Dign U V 324, dom „Saleji” Dund E II 146, Sales? góra kin. “av U IV 77, kamień Sals-akmens Viesn p, 8 nazw górskich Sals-krins, Sals*-kūpa kopiec Anc (opowiada się, że tutaj zatonął statek z ładunkiem soli) 1964, Sals*-lama pv. Eng 1959, Sals*-puėrs? rst. Aizp 1958, Salijum-birzs +brzezina Adul 1972, Salijum-kalns kin. Gras 1970, Sūlijumi? zagroda Rop E I 56, dom w Salumi Sark 1973, wieś Salimi*. Kris E II 168. Można tu wspomnieć także takie łotewskie nazwy zagród, jak Salavas Gram 1955, Salavi Durb 1964, Priekl E II 42. W dialektach języka łotewskiego dość szeroko znany jest również inny przymiotnik o semantyce smaku "1. słonego sūrs salzig" ME III jednak 1134, ten sam przymiotnik stirs w dialektach używany jest także w znaczeniu "2. bitter, herbe; sauer (gorzki; kwaśny)" ME tamże — rzeka Sūra. Lubn pir up. Rug (wymawiane sgyura?, niedaleko wsi Nagliai) 1974, rzeka Sūrupite. Kurma 1963. Ten rdzeń występuje również w łotewskich nazwach miejscowych o innej budowie: Sūrais zars obelis Poc 1958, Sūrcelš kl., Sūr-kallinš kln. ir Sūr-plava pv. Kurma 1963, tamże także karczma Sūr-kruogs U IV 131, ponadto karczma i Kul U IV 127, Sūras pv. Grik E II 93, pv. Plan E II 97, Sūra purvs rst. J-laic ("sūrs plaut, cieta zale” (kosić kwaśne siano, twarda trawa) 1963, Sūr*-tėrce dauba Priekl 1979, Sūrūju birzs beržynas Smil 1961. Jednak na tych obszarach, gdzie możliwy jest wpływ języków ugrofińskich, ten rdzeń należałoby czasami wiązać z liw. str „gross (didelis)” Kett. 388, est. sur „tas pats” Wied. 1096 — na przykład Surkangar-kalns kln. Dund E II 147. Za liblewskie należy bezpośrednio uznać takie nazwy miejscowości z okolic Dundagi, jak ” fuhrfuwawigga” rst. U IV 255, " fuhr-muzza” las U IV 258, ” f uhr-muzza-iarra” |. -U IV 259, w sąsiedniej gminie Ance odnotowano ugrofińską nazwę byłego gospodarstwa Sūrlag 1964 oraz nazwę pola Sūrlagda //Diž-klajums 1964, przy czym nazwa paralelna jest kalką nazwy ugrofińskiej. Na Litwie zarejestrowano mniej więcej tyle samo hydronimów o tej semantyce co na Łotwie. Jest to 15 nazw rzek i 1 jeziora, utworzonych od litewskiego przymiotnika sūrūs LKŽ XIV 220: Suré rz., Siris rz. — Sūrūsis rz., Sūrava rz., Sūrėlė rz., Surinis jez. i in. EZ 320. Ponadto istnieje także kilka nazw miejscowości: lit. Suriskiai w., Sur-upis w. Ladms. 295. Z semantyką słonego smaku wiążą się również takie hydronimy, jak Drūskinis, Drūskinė rz., Druskinė rz., Druskonis, Drūskis jez., Drūskupis rz. i in.: lit. druska LKŽ II 767 (EZ 92—93). W języku pruskim również występuje jeden potamonim S u r e 1385 oraz kilka toponimów —Suriken w.,Suriti,- Surik,Surke rst.(Apr. 177), które także wiąże się ze wspomnianymi litewskimi i łotewskimi przymiotnikami o semantyce słonego smaku (Apr. 177; Daubaras 1990, 105), choć w języku pruskim nie zachował się odpowiedni apelatyw (por. jednak pruski rzeczownik suris „ser” Mažiulis 1981, 314). Na Łotwie jest niemało hydronimów utworzonych od leksemów o semantyce słodkiego smaku — od łotewskich przymiotników salds „słodki” ME 111 669, saldens „to samo”, dial. formy saldans, saldins, saldains ME III 668 —Sald-dzijums głębia w jeziorze Engure Mėrs U IV 207, Sald-upe rzeka. Zau 1969, Saldanijs aliotens® (dial. forma) szlt. Dag 1962, Saldandis? lejs il. Akn (zatoka Radzupė1) UV 8 RE 277 k. Soldendis pūrinė (forma gwarowa) tv. Dign U V 326. Ten rdzeń można, jak się wydaje, dostrzec również w takich łotewskich hydronimach, jak jez. Saldus®¢- zers. Broc EI 99, rzeka Saldus". Sald 1953, które wiążą się z nazwą miasteczka Saldus? * ME III 670. Ponadto istnieje również więcej łotewskich toponimów wywodzących się od tego przymiotnika: Saldais? sodyba Ruc E II 45, Saldais purvs b. Bel 1956, Salda plava pv. Ezern 1979, Saldie k. Dag 1972, Saldanie k. Karsav E II 178 i in. ’ Ten rdzeń często występuje także w litewskich hydronimach —Saldus rzeka, Saldeikis rzeka, Sald-upis rzeka, Salduškis jezioro (EŽ 288), oraz w ojkonimach i mikrotoponimach —Salda pik., Sal-ū-dirvė dr., Saldė pv., Saldėnis b., Saldynė gn. i in. (EŽ 288), Saldėnė k., Saldūtiškis k. (Ladms. 270). ; —Należy dodać, że lit. gėlas vanduo = łot. saldidens "sūsses (nicht salziges) Wasser” ME III 670. Zatem pod względem semantycznym łotewskie hydronimy z sald można porównać także z litewskimi nazwami wodnymi Gélys jezioro, Géla rzeka, Gėlainis jezioro, Gėliškė rzeka, Gėluotas jezioro, Gėlūžis jezioro, Gėl-iupis rzeka, Gėl-upis rzeka, lit. gėlas, gėlas "bez soli, b~ kwasu, mdły, słodki“ LKŽ III 209 (EZ III; inaczej Savukynas 1966, 188). A zatem łotewskie hydronimy z rdzeniem seld można częściowo uznać za antonimy hydronimów z rdzeniem sąlir sūr. W języku pruskim nie zachowały się hydronimy saldgėl-, nie su odnotowano ar apelatywów o tej semantyce.] ir = Swoisty stosunek takich ir łotewskich i litewskich przymiotników semantyki smaku lit. : kwaśne = łac. skabs, lit. karlūs = łac. kwaśny. Iš łotewskiego przymiotnika skūbs "sauer (kwaśny)" ME III 878 wykonany tylko jeden Hydronim łotewski — Skdbais dikis tv. Sėl 1952. Jednakże należy tu wspomnieć o ir nazwach wodnych pochodzenia rzeczownikowego Skabj*-upe up. Aizp E II 163 : skabe "die Kwaśne (kwas) ” ME III 878, Kwaśna piłka tutaj. M-sal 1965 = Kwaśna biała koszula tutaj. M-sal 1952 : kwasowość "die Saure” ME III 878. Si rdzeń częsty w innych ir łotewskich nazwach miejscowości, na przykład : Skdaba’plava pv. Cir 1958, Skabais kalns kin. Bel 1960, Domek Skaba® Ziemn U IV 65, Siedziba Skabie Pals E I 81, Siedziba Skabji* Bėn E II 131 ir itd. Na Litwie zarejestrowano tylko jedną nazwę jeziora o tej semantyce Rūkštijs : lit. rūgštūs LKZ XI 903 (EZ oraz kilka 284) mikrotoponimów — Rūkštys np., Rūkšt-pjaunis np. (EZ 284) ir ojkonimów — Rūgšteliškis k. (Ladms. 267). * E. Blesė skłonny jest łączyć łotewskie su nazwy miejscowe z rdzeniem sald z norweskim su dialektem. sylt "niedriger, bei Hochwasser ūber schwemmter Meeresstrand, kleiner Salzsumpf" ir przedstawia hipotezę, że łot. “saldus kiedyś mógł oznaczać "niskie, podmokłe miejsce, nagi szary obszar" (Blese 1933, 111—113). Jednak A. Vanagas słusznie wskazuje, że taka rekonstrukcja pasowałaby do rdzenia sal-, ale może nie mieć nic wspólnego z toponimami mającymi rdzeń sald-. su Trudno powiedzieć, które litewskie ir i łotewskie nazwy su miejscowe sald mogły zachować dawne znaczenie tego rdzenia (ściślej: — rdzenia sal-), a które są nieco o późniejszymi, bałtyckimi tworami, które można su wiązać z lit. saldūs, łot. salds (EZ 288—289). Wydaje się, że większość lit. ir łot. toponimy mogą być wywodzone bezpośrednio z iš lit. słodki, łot. salds (Endzelins 1933, 157—158; EŽ 289). Do tej semantyki litewskich hydronimów zalicza się również takie nazwy wodne jak Spalis jez.: lit. spahis "kwaśny" (EZ 310) i Skob-upis rzeka.<(?) * Skob-upis: łot. skabs "kwaśny" (EZ 333) (Vanagas 1981, 117). W języku pruskim odnotowano toponimy Ructiten, Roctiten, które być może zachowały rdzeń pr. przymiotnika ruktan "sauer" (Apr. 145—146). Hydronimy pr. tego rdzenia nie zachowały się. Rdzeń łotewskiego przymiotnika rūgts „bitter, herb (kartus)” ME III 568 został odnotowany tylko w nazwie jednego łotewskiego jeziora — Riglens Kras E II 168: łot. rūgtęns „etwas bitter, bitterlich (rūgštokas, apyrūgštis)” ME III 568. Rdzeń ten jest rzadki w toponimii Łotwy, występuje tylko w kilku nazwach miejscowych — wszystkie zarejestrowane w Łatgalii: Rūgtais kalns kin. Bel 1965, Rūgtęns pv. Kras 1957 i in. Temu polu semantycznemu na Łotwie (ściślej, w hydronimii Łotwy) odpowiada, jak się wydaje, drugie znaczenie wspomnianego już przymiotnika surs „bitter” (zob. s. v. surs). Na Litwie jest wiele toponimów o tej semantyce: Karé-tupis, Karé-iupys, Kdrt-upis, Kart-upis, Kartenalė i in.: lit. kartūs LKŽ V 347 (EZ 147, 148; Vanagas 1981, 117), jest też niemało oikonimów, z których większość ma pochodzenie hydronimiczne: Karé-iupis k., Karé-iupys k., Kdré-rudeé k. (Ladms. 123), Kart-upenai k., Kaftena mstl. i in. (Ladms. 125). Chociaż znany jest bałtyjski przymiotnik oznaczający smak, o znaczeniu semantycznym, pr. kartai „gorzki” (Mažiulis 1981, 278), nie zachowały się jednak pruskie nazwy miejscowe, które mogłyby być utworzone od tego leksemu. Oprócz analizowanych już przymiotników oznaczających smak saąlš, sūrs, salds, saldęns, skabs, rūgts, w języku łotewskim używane są także ass „ostry, cięty”, kuédigs „cięty”, pliekans „mdły, niesłony”, saj§ „mdły, bez smaku”, salkans „słonawy, lekko słodki”, sivs „ostry, cierpki; kartus", skūnš,"rūgštokas, apyrūgštis, gaizus”, skebigs "šleikštus, koktus", škėrms "gaižus, Aitrus". Jednakże w łotewskich hydronimach nie zarejestrowano rdzeni tych przymiotników (być może jedynie przymiotnik sivs ma niejasną budowę w potamonimie Siviekste Lubn p; por. inną łotewską nazwę rzeki —Aiviekste’E I 115). W hydronimii litewskiej, oprócz wspomnianych już przymiotników litewskich, zarejestrowano także derywaty od przymiotników oznaczających smak: gilūs, aitris, gailūs, gaižūs, gorūs, laiskis (Vanagas 1981, 117). Porównując pod względem ilościowym hydronimy poszczególnych podgrup semantyki jakości, widać, że zarówno w języku łotewskim, jak i litewskim hydronimy o semantyce barwy są liczniejsze niż hydronimy o semantyce smaku, jeszcze mniej jest hydronimów odnoszących się do przejrzystości, czystości, temperatury wody itd. ir semantyki nazw wodnych. SKRÓTY Skróty nazw miejscowości Adul —Aduliena (rej. Gulbene) Aiv' — Aiviekstė (rej. Jēkabpils) Aizp — Aizpute (rejon Lipawy) Akn — Aknysta (rejon Jēkabpils) Anc — Ance (rejon Windawy) 10 a ka NL MS et —— = = FEE Dag Dign Dund Durb Eng Ezern Gav Gram Gras Grik J-laic Kalu Kars Kul Kurma Lim L-str Lubn Lubez M-sal Pals Pérk Plan Ruc Rug Sald Sark Sal Aneniekai (rej. dobelėski) Bėnė (rej. dobelėski) Bruocenai (rej. salduski) Cyrava (rej. lipawski) Dagda (rej. krasławski) Dobele Dignaja (rejon Jēkabpils) (rej. dobelėski) Dundaga (rej. talsski) Gramzda Durbė (rejon Lipawy) Engurė (rejon Tukums) Ezerniekai (rejon Dagdy) Gaviezė (rejon Lipawy) (rej. lipawski) Grikiai Grašiai (rejon Madony) (rej. kuldyški) Jaunlaicenė (rej. alūksneński) Kalupė (rej. dyneburški) Karsava (rejon Karsava) Kraslava (rej. krasławski) . Kuldyga (rej. kuldyški) Kurmalė (rejon Kuldīga) Limbažiai (rej. limbaski) Lielstraupe (rej. cesyski) Lubana (rej. madonski) Lubezerė (rej. talsski) Mersragas (rej. talsski) Mazsalaca (rej. walmirski) Palsmanė (rej. walseński) Perkuonė (rej. lipawski) Planyca (rej. kuldyški) Puociemas (rej. limbaski) Priekulė (rej. lipawski) Priekuliai (rej. cesyski) Ruopažiai (rej. ryski) Rucava (rej. lipawski) Rugajai (rej. balwski) Saldus (rej. salduski) Sarkanmuiža (rej. windawski) Sėliai (rej. walmirski) 11 Skay —Skankalnė (rej. walmirski) Skriv —Skryveriai (rej. ogreski) Smil —Smiltenė (rej. walseński) Snép + Snėpelė (rej. kuldyški) Str —Straupe (rej. cesyski) | Strut —Strutelė (rej. tukumski) | V-au —Vecaucė (rej. dobelėski) Viesn —Viesiena (rej. madonski): Zau —Zaube (rej. cesyski) | Zebr —Zebrenė (rej. duobelijski) | Ziemu —Ziemupė (rej. lipawski) Pozostałe skróty dr. —gleba mstl. —miasteczko est. —esto p —materiał dodatkowy ež. —jezioro pav. —nazwisko gn. —pastwisko plg. —porównaj il. —zatoka pr. —pruski k —skorygowana, uściślona pv. —łąka k. —wieś rst. —torfowisko kl. —droga s. v. —sub verbo kin. —góra slt. —źródło L —pole tarm. —tarmybė łot. —łotewskie ti. —tiltas liw. —lybiy tv. —tvenkinys | lit. —litewska up. —rzeka | Zr. —žiūrek. upl. —strumyk | + © —przed nazwą rodzaju obiektu (4eZ.) wskazuje, że obiektu już nie ma | | 1956...1978 —lata umieszczone po hydronimie wskazują czas ekspedycji AZ, \¢ —zbieżność intonacji SKRÓTY LITERATUROWE | Apr. —Gerullis G. Die altpreussischen Ortsnamen. Berlin—Leipzig, Balode 1983 —Balode L. Ipasibas vards Latvijas PRS ezeru nosaukum darinššanš. //LPSR ZA Vestis, 1983. Nr. 1. 25.—34. s. 1922. : 12 Blese 1933 Būga RR Daubaras 1990 Endzelin 1934 E I-II Endzelins Endzelins 1933 EŽ žodynas. V., FBR XII Kett Konv. I—XXII Ladms. LKŽ Mažiulis 1981 ME I-IV Savukynas 1966 UŲ IV-V Vanagas 1981 Wied. Blese E. Kilka uwag o nazwie Lipawy i Saldusa.—- Filologu biedribas raksti. Ryga, 1933. S. 13. 108.—113. s. Būga K. Rinktiniai raštai. Wilno, 1958—1961. T. 1—3. Лаутбарас Э. Прусские гидронимы. Дисс. Ha coucr. yu. cTen. xaHn. OmIon. H. Busrsroc, 1990, Endzelin J. Łotewskie nazwy wód. Zeitschrift fur slavische Philologie. Wiesbaden, 1934. Bd. II. H. 12. S. 112.—150. J. Latvijas vietu vardi. lp. : Vidzemes vardi. Ryga, 1922; 2. cz.: Nazwy Kurlandii i Łatgalii. Ryga, 1925. Uwagi o nazwie Liepāja i Saldus //Pisma Towarzystwa Filologów. Ryga, 1933. S. 13. 157.—158: s. Vanagas A. Lietuvių hidronimų etimologinis 1981. Hauzenberga E. Co nazwy miejscowości dają fonetyce języka łotewskiego? //Pisma Towarzystwa Filologów. Ryga, 1932. S. 12. 115.—148. s. : Kettunen L. Słownik liwski ze wstępem gramatycznym. Helsinki, 1938. Łotewski Słownik konwersacyjny. Ryga, 1927—1940. S. 1.— 22. Litewski Informator o podziale administracyjno-terytorialnym Litewskiej SRR. Wilno, 1976. T. 2. Słownik języka litewskiego. Wilno, 1968—1988. T. 1—14. Mažiulis V. Zabytki języka pruskiego. Wilno, 1981. T. 2. Mūlenbach K. Słownik języka łotewskiego // Zredagował, uzupełnił, kontynuował J. Endzelins. Ryga, 1923—1932, S. 1.—4. Savukynas B. Nazwy jezior. // Zagadnienia językoznawstwa litewskiego T. 8 : Rozwój leksyki języka litewskiego. Wilno, 1966. P. 183—194, P1akis J. Latvijas vietu vardi un latviešu pavardi. D. 1: Słowa Kurlandii. // Łotewskiego Uniwersytetu zapisy. Seria un filologiczno-filozoficzna. Ryga, 1936. S. 4; D. 2: Słowa Semigalii. // Łotewskiego Uniwersytetu zapisy. Seria un filozofii filologii. Ryga, 1937. S. 5. 213.—528. s. Vanagas A. Semantyka litewskich hydronimów // Zagadnienia językoznawstwa litewskiego. T. 21: Badania litewskiej onomastyki. Wilno, 1981. P. 4—154. Wiedemann F. J. Estońsko-niemiecki Słownik. Petersburg, 1869 (Tallinn, 1973). 13. THE HYDRONYMS OF TASTE SEMANTICS IN ŁOTWA Streszczenie Hydronimy o słonym of znaczeniu są najbardziej rozpowszechnionymi hydronimaof mi tego typu in Łotwa: o nazwach, 16 wywodzących się od łot. przymiotnik sali „słony”, łot. rzeczowniki sals „sól”, sūlijums, salims „solanka” W przybliżeniu taka sama liczba takich hydronimów of is “ao in Litwa także. Inny Łot. przymiotnik "1. porusza is słone” dobrze znane in dialekty łotewskie (z. potamonimy Sura, Sūrupite), ale ma it również znaczenie a „gorzki; kwaśny”. In obszar wpływów of ugrofińskich, takie toponimy mogły wywodzić be się od Liv. sur, Est. sur „duży, wielki”. Jeden hydronim z tym rdzeniem — Sure — została zarejestrowana in Pruski również. Tam is a dość duża liczba hydronimof ów o of słodkim smaku in Łotwa. Te hydronimy można porównać be z hydronimami tego of samego Lit. rdzeń Saldand inny rdzeń Gék: lit. przym. gelas [vandud]=łac. saldidens "świeża woda”. Można wspomnieć o dziwnych relacjach be między lit. rūgštūs = łot. skąpy „sour”, lit. gorzkawy = łot. rūgts „bitter”. łot. przymiotnik skūbs is wspomniany tylko w in jednym hydronimie — Skūbais dikis, ale istnieją jeszcze inne hydronimy pochodzenia rzeczownikof owego — Skūbj"-upe, Skabuma balla itd.. Istnieje is tylko jeden limnonim Riikstgs in Litwa również. łot. rdzeń rigis „gorzki” is wspomniany tylko w in jednej nazwie jeziora: Rūgtęns: przym. rūgtęns „raczej gorzki”. To pole semantyczne in Hydronimia łotewska najwyraźniis ej przejęła up by drugie znaczenie of łot. wspomniany "2. powyżej — przymiotnik surs „gorzki” . Inne łot. przymiotnof iki smakowe (takie jak as s, kuddigs, plickans, sajš, salkans, sivs, skūnš, ikebigs, §kérms) nie wspominają o derywacji in of Hydronimy łotewskie. Być może semantyka hydronimów związana ze of smakiem jest bardzo archaiczna, a ich semantyka należy do najbardziej is hydronimicznof ych. Ale /f we Porównując tę grupę z inną grupą hydronimów o of semantyce jakości wody, należy zauważyć, że grupa o semantyce smaku jest of liczniejsza niż na is przykład grupa o semantyce barwy. of 14 ll Sill LL