Los fundamentos de la teoría de Chomsky. Revisión crítica de Jesús Gerardo Martínez del Castillo; Madrid: Biblioteca Nueva, 2006 [Reseña]

454 REVISTA DE LIBROS C 1 (2002)· "El motor de la economía lingüística: de la ley del mínimo Moreno Cabrera, Juan ar os · . esfuerzo al principio de automatización retroactiva", RSEL, 32(1), pp. 1_-32.. , . , l. ··' · n e ·spectzva h1storzca y metodoloM T ( 1996). La alternativa no-discreta en zngu1stzca. una p 1 . . oure, eresa . gica. Santiago de Compostela: Universidad. . _ (200 ¡ ): La lingüística en el conjunto del conocimiento:_ un~ mimd~ críti~a. Lugo: Tns~ram. , _ b J. , A to io (1995)· "Español coloquial y vanac10n lmgwst1ca en Lms Cortes Rodn Nar ona unenez, n n · 'l" -d ¡ d. -¡ Almería ( d) El español coloquial. Actas del I Simposio sobre ana zszs e. zscurso DI a , ' ;;~;5 ~e- ~oviembre de 1994. Universidad de Almería: Servicio de Pubhcac10nes, pp. 31-42. d · l d l " ática generatzvo-transforF d .· k J (l 980[1982]): El primer cuarto e szg o e a gi am · · Newmeyer re e11c · · · 1 · l' d 1980] t' . Mad1·1·d· Al1·anza (Alianza Universidad). [Trad. esp. del ongma mg es e . maorta. · · c 1w· Oeste1Te1c er, u . :r · h w lf ( 1979). Snrachtheorie und Theorie der Sprachwissenschaft. Heidelberg: ar mter-Universitat Verlag. P ·Th s A (1979)· Evidence and Argumentation in Linguistics. Berlín: De Gruyter. erry, orna . . _ _ ¡- . Quesada, J. Daniel (1974): La lingüística generativo-transformacwnal: supuestos e zmp icacwnes. Madrid: Alianza (Alianza Universidad). . , Sánchez de Zavala, Víctor (1982): Funcionalismo estructural y grnerativismo: aportacwnes a un capz- . · d ¡ 1· ·· · t · Madrid· Alianza Ed1tonal (Alianza U111vers1dad, 317). tufo de /a hzstona e a znguzs zca. · .. Wunderlich, Dieter (ed.) (1976): Wissenschafistheorie der Linguistik. Kronberg: Afüenaum Verlag. ARACELI LüPEZ SERENA ffl Xulián Maure Rivas (2006): Para unha escripto~oxía do Ca/ego. Edi~ ción e estudo escriptolóxico do Tombo do Hosf!~tal dos Pobres de Tw (1436-1490). A Coruña: Fundación Pedro Barne de la Maza, 408 pp. A fi · do verán de 2006 a Fundación Pedro Barrié de la Maza sacaba do prelo a obra de nais . l , . d Ti bo Xulián Maure Para unha escriptoloxía do Galega. Edición e estudo ~s_c:zpto oxzco o om ·¡ d p b d -r, . (1436-1490\ O texto que é unha rev1s10n da tese de doutorado Hospzta os o res e ,uz J· ' . . . . , d"- mento do historiador, aparece estruturado en oito partes ben d1ferenciad_as. Introd~c10n, E 1 ción do Tombo do Hospital dos Pobres de Tui, a lectura do texto prop1a~en~e d1to, Estudo escritptolóxico, Conclusións, Apéndice léxico, Bibliografía fundamental e Indice de palabras incluídas nas táboas. . , ( Despois dunha nota de agradecementos (p. 9), o volume com~za c~a I~~roduc10n PP~ 11-19) na cal o autor recolle os obxectivos e o motivo que o levou a reahzac10n <leste traba llo: a ,:busca un mellor coñecemento da lingua galega medieval e, sobre todo, ache~ar datos históricos para reforzar a racionalidade que debería presidir as propostas ort~gr~fic~s/o 1 go actual". Nas seguintes páxinas vai debullando a relación da escnptolox1a, d1s~1p i_na ga e . . - . · · tu 1 filolox1a lmque lle dá título ao traballo, coas distintas c1~ncias _da lmguaxe. cnt1ca tex a , , güística, dialectoloxía, sociolingüística e lex1colox1a. 1 VERBA, 2007, vol. 34: 393459 I REVISTA DE LIBROS 455 A seguir, recóllese a Edición do Tombo do Hospital dos Pobres de Tui (1436-1490) (pp. 21-41 ), en que o autor explica o porqué do título do libro, fai unha descrición e indica a historia do manuscrito, dá unhas breves referencias dos escribáns e dos cinco notarios, que estamparon os seus sinais, e finalmente, enumera os criterios de edición que seguiu, produto dunha síntese de diferentes propostas para a transcrición de textos antigos portugueses, galegos e, en menor medida, franceses. O autor fai mención a unha breve nota redactada en galego no 1553, da autoría de Jácome Rodrígues. Así mesmo, é de agradecer a reprodución gráfica da escrita e dos sinais debuxados polos notarios, pois así o lector pode ser partícipe das peculiaridades propias da escritura de cada un e analizar os diferentes trazos. Tamén hai que destacar a claridade expositiva que se percibe na presentación dos criterios seguidos na edición dos textos, xa que se engaden algunhas imaxes das palabras abreviadas e coméntase a súa solución, indicacións que son de relevancia para facermos un estudo da paleografía medieval galega. As páxinas seguintes recollen a sección que constitúe a fonte do traballo, a lectura <leste conxunto de 45 orixinais do século xv, coñecido como Tombo do Hospital dos Pobres de Tui, e encadrado na baliza cronolóxica que vai dende 1436 ata 1490 (pp. 43-133). Resulta curioso que a lectura dos textos sexa recollida nun apartado independente e non baixo o apartado anterior, como sería de esperar. No que respecta á tipoloxía textual, o libro ofrece unha mostra representativa, xa que ne! atopamos cartas de foro, doazóns, vendas e sentenzas. Cando afondarmos na edición comprobamos que a lectura está feita con exhaustividade e rigor, mantendo a fidelidade coa lingua do texto, pero restituíndo aquelas formas omitidas no manuscrito, marcando en cursiva as abreviaturas, achegando notas críticas que nos permiten imaxinar o documento orixinal coas súas manchas, cambios de folio, entreliñados, etc. a pesar de que non o teñamos nas mans. O Estudo escriptolóxico (pp. 133-338) é o seguinte apartado que incorpora o autor; ne] fai un percorrido pola ciencia escriptolóxica dende as súas orixes, para despois centrarse na escriptoloxía da lingua galega, abordando os diversos problemas que presenta e retollendo os distintos obxectivos que buscaron os estudosos que se achegaron con anterioridade ao estudo da scripta. Logo centra a análise nos diferentes grafemas que aparecen nos textos, recolléndoos en cadros e indicando, cando é pertinente, o contexto en que se sitúan as distintas representacións que poden adoptar -como exemplo: o ese final, ese alto e ese sigmáticoe así, noutros moitos casos, desenvolve un traballo detallado que poderiamos cualificar de artesanal. A continuación proporciónanos unha descrición do uso dos grafemas, recollendo en táboas as variacións que existen entre os diferentes notarios e escribáns e, de ser o caso, as vacilacións que se rexistran dentro dun mesmo documento. Esta alínea é especialmente interesante porque, como indica o historiador, esta información sobre a variación no uso dos grafemas servirá de base para: "elaborar atlas de variacións fonéticas, morfolóxicas e de sintaxe, e así poderanse establecer relacións entre as variantes diacrónicas e diatópicas da lingua galega". Ademais, cómpre deixar constancia da claridade expositiva coa que se escribiu este capítulo, xa que Xulián Maure vai alternando as explicacións con anacos do texto manus- ' VERBA, 2007, vol. 34: 393-459 1