scieee Open visual document viewer

Boletín oficial del Centro Gallego, n. 39 (1906)

Full text

ANO IV A ellaneda (B uenos A i es ), O c ub e 10 de 1906 CENTRO G ALE C asa S ocial : A enida G al . M i e 782 NÜM. 39 DIRECTOR Abela do Al a ez Sale el 10 de cada mes ADMINISTRADOR José O e o El Socio Don ha sa is echo la can idad dien e al mes de la echa. E l V ice -P esjden e Núme oi ^ . -L o... £Z/ PESO moneda nacional, po sil cuo a co espon- Oc uh e l.° de 1906 ( -------------------- ' --------------- V NUESTRA PROXIMA VELADA Teso Te minada la cons ucción de la ob a, de albaüile ía y ca pin e ía de la p ime a pa  e ele nues o g an edi icio social 3^ ocando ya á su é mino la ob a de pin u a y deco a  ciones, la Comisión Di ec i a con ese celo y ac i idad que an o le ca ac e iza, aco dó la inaugu ación pa a el día sábado 17 de No iemb e p óximo, con una elada, cuyo p o  g ama publicamos á con inuación, el que no dudamos se á del ag ado de los asociados y nume osas amilias que concu en á nues  os es i ales. Con es a elada se conmemo a á la ez, el VII ani e sa io de la undación del C en  o G allego y el p ime ani e sa io de la colocación de la pied a undamen al del edi icio. Las múl iples elici aciones que la Comi- sión Di ec i a y especialmen e nues o dis  inguido P esiden e don José Lalín, ecibe con inuamen e de jmopios y es años po la ealización de an magna ob a, con as a no ablemen e con el silencio que al espec o gua dan las Re is as que se publican en la G an Me ópoli y que se i ulan ep esen an  es de la colonia gallega e c., e c., Jas que, á pesa de ene conocimien o exac o de nues  a ma cha p og esi a y del es ue zo de ca da uno de los asociados pa a hon a digna  men e el san o nomb e de nues a que ida pa ia ausen e, lo en odo con cie o in e de indi e encia, po que han c eído, al ez, que solo puede habe sociedad en los salones a is oc á icos, donde apa en emen e, la ma yo ía de las eces, b illa un sol a i icial que, como el uego a uo, desapa ece al más débil soplo. 2 B ole ín O icial del C en o G allego El C en o G allego de A ellaneda, y es o es á en la conciencia de odos, es esencial  men e democ á ico, pe o es o no implica, y po el con a io es muy hon oso, e la mano enguan ada es echándose con e usión y ca i  ño con la callosa del ob e o, con undiéndose en a mónico conso cio la le i a con la cha  que a y las icas elas de seda con la pe ca- lina. Solo así pudo es e Cen o, llega á la al u  a en que se encuen a y que debe se un o  gullo pa a odos los gallegos, po que no son solo los 23 opósi os del ec eo los que nos han mo ido á unda es a sociedad si ió la c ea  ción desús escuelas diu nas y noc u nas de ins ucción y musical, las que han enido uncionando, la p ime a du an e cinco años y la segunda sin in e upción y que hoy pue  de compe i con aquellas que se conside an con una o ganización pe ec a. lS T o hacemos un ep oche á nadie po que jamás ha en ado en nues os p opósi os pe ne a en el ue o in e no de cada uno, ni me  nos discu i las azones que el pe iodismo e  gional pueda ene en sus ap eciaciones es  pec o á sociedades; noso os, ob e os y aman  es ca iñosos de la pa ia que nos ió nace y de la que con an o ca iño nos acoje en su seno, segui emos la u a con an o acie o azada sin necesidad del enso decedo y ma  ean e uido del Bombo an usual en es os iempos. He aquí el p og ama: PRIMERA PARTE 1. ° Discu so de ape u a po nues o dis  inguido consocio D. Abela do Al a ez. Ma cha inaugu al del Maes o déla Socie  dad D. Humbe o Miguez Rúa. 2. ° La siemp e aplaudida za zuela en e so, o iginal de D. Fe nando Manzano, música del maes o Nie o, i ulada LOS TRASNOCHADORES R epa o : D oña R u a S a. E. Ga da C as i a S a. L. Ga cía P aco P epe S . A. No o » I. Pa edes D on R amón E l B a ón J uan C iado E l T abe ne o D on T adeo U n V ecino C o o de E s » F. Besada » P. Ma ínez s .]. Pa edes •» M. C espo » E. Olalla » L. Va e a s y S e enos 3. ° En ega al undado del Cen o Galle  go y su p ime P esiden e nues o dis ingui  do consocio D. An onio Pa edes Rey, de un magní ico A lbum y una a ís ica M edalla de o o , como un ecue do de g a i ud de los asociados. 4. ° 0' Cosello d ’ o Vello, del maes o Ga  yóse, p emiado en los ce ámenes co ales de Mad id y Pon e ed a, ejecu ado á cua o oces po el O eón social. SEGUNDA PARTE 1. ° Sin onía po la o ques a. 2. ° Es eno en es a ciudad de la p eciosa za zuela cómica, en un ac o, en p osa} ’ e so o iginal de Ven u a de la Vega, música de los maes os Angel Rubio y José Masllo e que lle a po í ulo LA CHIQUILLA R epa o I nés D oña R osa E l B a ón L o enzo J ulio U no S a. L. Ga cía S a. E. Ga cía S . E. Olalla » A. No o » P. Ma ínez » L. Va e a C o o gene al y de C azado es 3. ° El Gaucho, ai e c iollo, del maes o L. Co ej ie , in e p e ado po el co o y o  ques a social. 4. ° Apo eosis, en la que oma á pa e el co o de niñas y niños, o eón y o ques a. TERCERA PARTE G an baile amilia NOTA — Las ob as se án eji esen adas ín e  g as de acue do con el o iginal. B ole ín O icial del C en ko G allego 3 OTRA — Opo unamen e se emi i á la ci  cula y p og ama á los asociados é in i ados ijando el día en que pueden e i a las localidades -------------- + --------------- HOMENAJE DE GRATITUD La es imación que los socios del C en o G allego ian demos ado siemp e liacia el en usias a con e áneo Don An onio Pa e  des Rey, al que ian econocido, á jus o í u  lo, el a ina de la loable idea de la undación de es a Sociedad y la pied a angula de su c ecien e p og eso, espe aban ansiosos el momen o opo uno de hace le una demos a  ción ca iñosa, signi icándole, que si en su la  bo incesan e y pa io ismo inqueb an able po el desa ollo de es a ins i ución ia podi  do expe imen a los ama gos sinsabo es de la ing a i ud po pa e de aquellos que no despe dician la opo unidad de c i ica Ja ac  ción noble y desin e esada de los demás, aquí es án en pié sus amigos y consocios que no le ol idan jamás, y que po el con a io le ecue dan con ca iño po sus ele an es con  diciones, y su bondad de ca ác e . El momen o ia llegado, y en al i ud una comisión especial es udió y lle ó á la p ác i  ca la o ma de hace le esa demos ación an deseada, in i ándolo á concu i á la ies a de inaugu ación de la casa social donde le se á en egado un a ís ico álbum e ado de piel de Rusia con inc us aciones de o o, i  mado po odos los asociados y una magní i  ca medalla del mismo me al con he mosa dedica o ia. A cuyo e ec o se cambia on las siguien es no as que nues os es imados con socios lee án con el mayo ag ado. S . D. A n onio P a edes R ey . P esen e Es imado consocio y amigo: Es olun ad sobe ana de odos noso os, los componen es del C en o G allego de A ellaneda, la de o ece os un humilde es  imonio de nues a g a i ud, humilde en su o ma, pe o g ande en su signi icado po la cons an e buena olun ad y g ande coope a ción que en odo iempo habéis p es ado al Cen o. Y hay que inclina se bajo la ox-pójpuli. Ella ha esuel o po unanimidad, con a ian  do ues a econocida modes ia, que esa de  mos ación enga epe cusión: que sea hecha an e p opios y ex años, el diade la inaugu  ación de nues a casa social po cuya eali  zación an o habéis b egado, soñado y su  ido. Po an o, nos hacemos unhono , in e p e  ando los deseos de odos, de pone os es o en ues o conocimien o, júdiendoos que, con el mismo buen deseo que nos asis e, engáis á bien acompaña nos al ac o de e e encia pa a el cual nos di igimos álaH. O. Di ec i  a del Cen o pidiéndole un si io en el p o  g ama del p óximo es i al de inaugu ación que end á luga el 17 de No iemb e p ó  ximo. En ep esen ación de oda la masa social de nues o que ido Cen o, os saludan ues  os consocios y amigos Abela do Al a ez, José O e o, Feliciano M. Oulle . A ellaneda, Oc ub e 9/906. S es. Abela do Al a ez, José O e o y Fe  liciano M. Oulle . Mis que idos consocios y amigos: Con la mayo so p esa, ála ez que con sa  is acción ie leído la no a que Vdes. me han di igido in i ándome á concu i al p óxi  mo es i al que nues o que ido Cen o cele b a á el 17 de No iemb e p óximo con mo  i o de la inaugu ación de nues a casa so  cial á in de o ece me en ese ac o una de  mos ación de g a i ud. Ag adezco ín imamen e el al o hono que se me o ece, y los bené olos concep os que B ole ín O icial del Cen o O allego ‘ 4 se me di igen en la esp esada no a que con  es o; pe o, me pe mi i án esp ese sin modes  ia que jamás me lie c eído me ecedo á an hon osa dis inción y pueden ene segu o que odo el pa io ismo y buena olun ad que quie en econoce me es á su icien emen  e ecompensado con el ca iño indi idual y colec i o que siemp e me han demos ado mis que idos amigos y consocios. Sin emba go, me es muy g a o mani es a  les mi acep ación, ocupando gus oso el jiues- o que se me designe en el es i al á eali  za se. Mien as an o uégoles hagan p esen e á odos los es imados consocios, mi e e na g a  i ud po la dis inción que se me dispensa. JJ^Les saluda y ei e a el es imonio de su conside ación más dis inguida y mayo ap e  cio. A. P a edes R ey . GOÜSAS D' A TERRA A mi amigo J osé B alín . ,(Véase el núme o an e io ) III Se : .s años habían pasado. La maldi a ea de la disco dia había sido encendida, po quién enía in e és en ello, en el pedazo más é il y codiciado del mun  do; en el más ap eciado lo on de la co ona hispana; en la pe la de las An illas. La polí ica sajona, siemp e in e esada y as e a, es aba dando sus u os; ios de do- lla s ame icanos y o en es de gene osa sang e la ina, dispu ábanse á po ía el p edo  minio del úl imo balua e español en suelo ame icano. La bella Cuba a día po sus cua o cos  ados. España, la siemp e hidalga; la siemp e ge  ne osa; la siemp e alien e; la siemp e con iada y po ende la siemp e imp e iso a, mos aba en es a eme jencia, una ez más al mundo, de lo que son capaces sus hijos cuan  do á su hono le ocan, — y el mundo es aba asomb ado del co aje español, desa iando á mue e al coloso á quién emían las llamadas pode osas naciones. ¡Y allí, en aquel e eno de lucha, en e aquella enma añada y aicione a manigua, es aban ambién nues os iu ál ables é in a  igables gallegos; y, hay que deci lo bien al o pa a hon a nues a: — nues os in al a- bles gallegos, en su mayo ía olun a ios, lle  gados p esu osos de odos los ámbi os del mundo — al llamado de su sang e, y al lla  mado de su bande a. Seguía, como es na u al, con ma cado in e  és, las pe ipecias de aquél duelo — y eco  iendo, un día los pe iódicos yanquis (que pa a mi na ación ienen doble mé i o), na  ando el au o uno de los cien os de aquellos co os pe o sang ien os comba es, decía lo que ielmen e aduzco: «Y pese al es úpido in e és que nos indu- »ce y pese ambién al egoísmo y pedan e ía » de nues a acomoda icia doc ina de Mon- » oe, debemos deci la e dad; debemos in- » dinamos an e la alien e nación que acep- » ó nues o e o sin ene en cuen a quienes »y cuan os e amos, ni con cuan o ni con » quién con ábamos. »E1 mayo Robson, Panc ie y yo, hemos «sido es igos de la he oicidad y es oicismo «sin igual, obse ada po un puñado de pe- «ninsula es, escien os á lo sumo, con a una «a alancha de es mil quinien os de nues a «mejo opa comandada po el co o- «nel X. X. «Se a aba de posesiona nos piel pue- «blo X. X. ce ca de Cie uegos. Ros sepa a- »ba de él an sólo el pequeño ío de X. X. el «cual ácilmen e podía adea se. «Conside ábamos ácil la emp esa, aún «cuando sabíamos de an emano que el ci ado B ole ín O icial del C en o G allego '5 «pueblo es aba de endido po una exigua co- »lumna española. «Con ábamos, pues, con llega , e y en- »ce ; odo se educi ía aun i o eo de media «ho a. «Pe o aquella exigua gua nición no pen- «saba como noso os. Tenían ambién de an  sí emano conocimien o de nues a llegada «de nues os p opósi os. «No encuen o palab as con que exp esa « ielmen e el ela o de aquella lucha; del a- «lo sin igual de aquel educido puñado de « alien es; mal alimen ados (luego supe que «hacían 32 ho as que no habían p obado bo- » cáelo) con el agua has a la cin u a, en mi ad «del a oyo y desplegados en gue illa, mul- « iplicándose en los si ios en donde noso os «c eíamos ab i paso. «Hacían ya es ho as que nos enían »en jaque, sin pe mi i nos sali de la «o illa. Aquellos hé oes cuyo alo nos e- »nía en usiasmados me maban de una mane  a a isible á cos a de nues a me alla, y á «cos a ambién de in inidad de íc imas «ame icanas. «Y seguíamos la lucha con ando solamen- » e con el núme o aplas ado que eníamos «sob e ellos. El alo quedaba descon ado, «en es e í em, sien o el deci lo, nos a en aja- «ban en mucho; jamás había, mejo dicho, «jamás habíamos is o cosa igual sino en la «hispana his o ia. «¡Podía es a o gullosa la península de e- «ne allí de enso es como los que eníamos «en en e! «Ve güenza nos daba que una an pequeña «gua nición nos obs aculizase con an o e- «són y con an a galla día, y lo que es peo , «sin deja nos a anza un paso. «A las once de la mañana aquellos alien- « es, aquellos ie os leones, quedaban edu- «cidos apenas á unos cincuen a. «Noso os cansados, jadean es, al epa o «de una upida a boleda nos dimos un pe- «queño descanso. Teníamos ue a de comba s e en e mue os y he idos á unos ochocien- » os homb es. «El mayo Jackson, los enien es Mac- «Ca hie y Ribbon y el alien e abande ado «C oidon, de 17 años,y muchos o os, habían «mue o. «En is a de nues a ac i ud, cualquie a «c ee ía que los de enso es del pueblo am- »bién ap o echa ían la egua pa a descan- «sa . ¡No ue asi! «¡Aquél puñado de leones, aquellos cin- » cuen a homb es, epi o, c uza on el ío, sin «el meno emo ,T y como si ue a la cosa «más na u al del mundo nos a aca on en «nues as p opias posiciones, á cincuen a «me os de dis ancia! «Quedamos asomb ados de an o alo ! «Nues o co onel les en ió un pa lamen a- « io, haciéndoles e su insensa ez; disponía- «mos de más de dos mil quinien os homb es «con ue e a ille ía. «El pa lamen a io, ol ió con es a es- » pues a, que queda á g abada siemp e en mi «memo ia. »¡EI español jamas se inde cuando c ee ^de ende su hono , ni calcula, cuan os ni quie- ■»nes son sus enemigos. «Dígaleus ed á su je e que mien as enga » alien o el cabo Ped o Ga ido end á el pue- »hlo de X. X. un de enso ! «La decisión de los hispanos nos ponía en «el dilema de. ó conclui con ellos, ó deaban- » dona nues a emp esa. «T is e es deci lo, op a-mos po lo p ime o. »Y empezó nue amen e la lucha y la ca - «nice ía, y empeza on á me ma nues os i  ales. «Quedaba educido su núme o á una ein- « ena, cuando apela on al más is e á la ez que al más he oico de los casos. «¡Fo ma on el cuad o; no que ían en- «di se! «¡Y e a de e el he moso cuad o que o e- «cía aquél o denado cuad o, c uzando nue- » amen e aquel ío, in o en sang e. «En el p ecioso momen o que c eíamos 6 B ole ín O icial del C en o G allego «conclui con la jo nada, pe siguiéndolos, »nos a isan u gen emen e que una ue e «columna enemiga, enida á ma chas o za- »das en auxilio de aquellos de enso es, es a- »baya sob e nues a e aguua dia. »En esumen, u imos que abandona la «emp esa de posesiona se del pueblo de X. X. «y lo que es peo , no u imos iempo de da - «les sepul u a á los nues os caídos. «También hemos enido que .abandona «in inidad de he idos, comple amen e pe - «suadidos que la nobleza hispana, en la que «hoy c eo más que nunca, sab ía a en- «de los. «Los hechos meló con i ma on más a de. »;Son homb es, en oda la ex ensión de la «palab a!» ¡Ped o Ga ido! Es e nomb e no me e a desconocido ¿En donde y .cuando había oído yo el nomb e de es e cabo alien e, que así había de endido el pueblo de X. X. de las ga as de La Unión, dejando al mismo iempo bien plan ado el nomb e gallego en aquella lucha de azas? A. A l a ez . (Con inua á) Un lobo obligado á eenipeía ya ios o icios CONTO E a un lobo: nacé alh en ‘ o pelo d { a ca  beza unha pluma e, an an asioso se puxo co-aquéla o iginal (1) no edá, que non cabía en sí, coidando que logo lie sai ían mais e em  peza ía á oá . Ilusionado co-es a c eenza, de e minou da un g an con i e os seus ami  gos, saeu á caza e, a opanclo un a ogan e mulo díjolle: — Es ás collido; ou ‘ a ma a . — Aga da, lió, con es ón o mulo. Ja sei que, se que es, má asme: p ó á ida éche moi ( ) I-a j y el ge gi se p onuncian como en ancés ( 2 ) 1.a h, en s ecaso. es aspi ada, ó suena como la j en cas ellano. es imada e eu quixe a conse a-l-a has a mo e de ello. — Non pode se . Es ou de no abóa e eño de e minado un con i e en Fo nos; í non en ende ás es o de Fo nos: en endo-o eu; á í nada cl impo a e as o nando ó caso, e  pi oche que no pode se , po que o mei p o- póse o de da ese con i e, mandei s ‘ anuncia  se n ‘ os pe ódicos e í, se non sob as, chégas- me bén p a él. — Vei o que ás. A miña ca ne é du a, desabo ida; ademáis, es ouche cojo e sin o que odo o co po se me al in icionando co-a delo que su o; de só e que se me ma as, á miña ca ne, en és d ! apo ei a os eus con  idados a álle mal. — ¡Olióla! (2) Non e eñas con disculpas. Tí sí esme e quén non e quei a que e dei- je; eu non e deijo. e í non e n escapas. Dispon e qu ‘ ago a mismo e ou ma a . — Con encido es ou, lobo; non que o e- p ica che e solo unha cousa che pedi ei, qu ‘ espe o non me nega ás. — Pideé pide ajiña, po qu ‘ o empo oje e í de esme. —Quixe a mo e co-a menos delo posi ble. A miña cojei a consís eche n ‘ un ga  ancho que se me cla on n £ un pe e an a delo me da, que son duas mo es e, p a non su i mais d ‘ unha, pídoche que me saques p imei o ese ga ancho e logo dempois má  ame. — Fa ei-n-o; ma ca o si io en qu £ es á ó ga  ancho e dime como e as ápó . — O si io eche n £ o pé de ei o; eu po eime dei ado é í sácasme c ‘ os den es ó ga  ancho. —A la ja. — Dei ous' o mulo e, pos o o lobo a ojie- ación, ais ‘ aquel e sacúdelle ca o couces an ben chan ados i a molei a, que umba  do deijo i ó lobo i o chau e sin sen ido p a un pouco, como que u o luga o mulo de le  an a se e co e á cuad a. O lobo, apenas ol eu en si, oise amen e guendo e, aquí cayo, alá me sen ó, is e B ole ín O icial del C en o G- alleg 7 chasqueado, mais sin esquece se d' o sen con i e, qu- a anidá 11 ! aconsella le a achan e, má chase pouoo á pouco á e se caza algo e. a opándose i un p ado con dous ca nei os me inos, dilles: — Ooll'idos es a les e ides á mo e . — Lobo, pe dóna-nos. ¿Que mal che i  jemos nos pob es ca nei os, p a qu' así sin mais nin mais nos enas á ma a ? ¿Non e ás ¡mesa mello en que ceba e? — Hay necesidá de os: po que p oyec a  do eño un con i e e a osa ca ne ai ó caso. --Vis o eso non-os pe donas; p o, an es que nos ma es, o ó ganos unlia g acia. — Dici-l-a ajina, que n' es ou p a con os o empo aise. — Dicimos. Lobo, que, con o enca go se nos dése de medi es e p ado, non quixé a- mos mo e sin an es cumpli-l-o enca go. — E ¿qué? — Que, si í quixe as ajuda nos á medi-l-o, midiámo-l-o i un is an e e logo dempois ma- ábasnos. — ¿En que nada en endo de pe i o? — ¡Sí, lobo. Tí apenas és que ace ; po« - ahí n ‘ o medio d ‘ o p ado: nosou os pómon-os nás es eñías; d ‘ ahí salmos co en  do escon a í qu' es ás no medio. He chegá- mo-l-os dous á unha, en onces é p oba de qu 1 o p ado quedou ben medido e má asnos en seguida. — Coidei qu' e a ou a cousa; eso n' é di- icile; o o go á g acia e ála ja. Púxose n' o medio el' o p ado o lobo e, pos os n' as ex emas os ca nei os, un ó me  diodía, o ou o ó no e, bó anse coma lós e- gos de ei o ó lobo; cólleno ambos á un em  po en í as as as e, sepa ándos' inmedia a  men e, deijan-o cai n' o chau; i o, sí; mais, an mal pa ado que case non esollaba, nin daba á man ninpe na. Os ca nei os, namen- es, uji on e sal á onse. Co-a escu a d' o p ado e o allo de 230-1-a noi e, o lobo empezou á eju di ; a  en de le an a se e, anque con aballo moi- o e ambaleando, púxose po in en pé; qui- xo es a ica se e, non podendo, don un lai  do; mais encap ichado c' o sen p oyeu o, e e qi e e en que o había de le a á cabo, ijo o zas de laqueza e bo ou á anda , po s' a opaba caza. A poneos pasos, a opou jun ' a un muiño unha cocha con no e illos, an lis os ó an papoi os, que daba genio e-l-os. Reani- mous' o lobo e odo engoumado oise ache- gando á nai p a in ima !le qu' iba á ma a- la e amén ós illos. In imOull- o e dijo á cocha: — Aga da d' aquí á un mes, ou quince días sique a: déijame c ia-los illos, e, cando j' os ejas g andes e á min mais go da, p a í se  emos. — Non, non. Naceum' unha pluma en ' o pelo: espe o me nazan ou as e, como deseo oa , de e minei da un con i e Os amigos en celeb idá d ‘ o nacemen o d' a miña p i- mei a pluma. Con qu' así non me i con sé- colas, que mo e endes que mo e . — J' o sei, lobo; non m ‘ escaseo cando sea empo: p o ago a ¿qué gus o nos habés d' hacha ? — Es ades de bó ano, odos me se idos, o día d- o con i e acé case e én que se á o za. — ¿Con que non-os pe donas? — ¿Vásnos á ma a ? — Sí, que eño p esa e cansado es ou d'an  da á caza. — Pois en onces ou o a o , ja qu' o p i- mei o non ale. — Lé ia, lé ia: — Non ' en ades, lobo; eu son quén se de  bía en ada con igo e ja es que non m' en  ado. — Cada un sabe o que lie pasa. A e , á e ¿que pidís? — Os meus illos es án odos sin bau iza e non quixe a á esponsabilidá de que, po culpa miña mo esen sin bau ismo. Bau icé- mo-l-os aquí ago a í e mais eu e, dempois deba izados, má anos. — ¿Qu' en endo eu d' esas ci imónias? 8 B ole ín O icial del C en o O allego — En ch' as di ei. Tí sen as e no odicio d ‘ es e muiño, qu ‘ es á pa ado; eu ago i-l-a anga o pe d ‘ o odicio, en egoch < os meus illos un á un, í aga a-l-os, mólla-l-os n ‘ a auga e logo, un á un amén ásm £ os cle ol- endo. Eche cousa d ! un c edo. — Ajina ja. E, sen ado á cocha o lobo sob as penas d ‘ o odicio, dalh unha uciñada ó a i idoi o, co e po-l-a canle oda a auga e, eomo n ‘ a moega n ‘ había g an, ó odicio esbu uja qu ‘ esbu uja * a auga c £ o lobo en iba d £ as penas, non solo o deijou ei o unha sopa, za  pa eado, ma eado e medio mo o, senon qne, cal moble inu le, guindou-n-o con eolenza alí 6 pé d £ o sa én. A cocha en onces, a  ando ele jun a-l-os seus illiños e limpa - s ‘ an es de qu £ o lobo ol es £ en sí, dilles: «co é-co é-co é-co é-co-co-co é moi o.» Co e on can o pude on e, chegados jun £ á nai de con ado p egun á onlle: ¿Qué é? ¿Qué é, qué é?» . A nai empujou-n-os p a dian e c £ o uciño, epi índolles «co-co co e moi o, non ol a o lobo» e, embando odos eles co-as o elliñas baijas, exclama on: ¡Vi! ¡ i! ¡ i: — ¡Ai! ¡ai! ¡ai!, sin pa a has a que se i ón en sal o. O lobo, en o za ch es a ó ai e e ó sol bas  an es ho as, cob ou algún alen ó e, anqu ‘ ánimos p osegui de'caza non sen ía, an o a idea d - o sen con i e, o p eocupaba, qu £ ó in e gueus £ e. pasillo á paso bo ou á anda . E a ja bén de oi ee, com £ olese p e o unha masada de cab i .s e cabi os, mé ese n - ela sin que naide s £ ape cibise, nin 11 £ o es o ba  se; pois pas o es e cans es aban no p imei o sono. As cab as ó e se alí c £ o lobo, asus á  onse de manei a qne ja se con aban mo as, men as c £ o lobo, aleg ándose, con aba se  gu a á caza. En ei ou-nas, con an a ona impo ancia, d £ o seu p oyeu o e, in imán- dolle a endición, dijo: —Sodes moi as, algunhas con cabi os e cabi as, odas go das, d ‘ edades di e en es e podo ala ga-l-a és a, p esen ando a ios pla os. Conq ‘ así, n £ hai escapa o ia. A mo- e . — Es á bén, lobo: es á bén: alas con un lib o, p o, an es de ma a nos, ajúdanos á cau a-l-o nóso en ei o pois e gonza se ía mo e sin él. — ¿Qi en endo eu de salmos, nin de é- quies, p £ ajuda os? Eso non en aza. Mo  e e nada mais. — T aza en-a e. con pouco que nos ajude á ua os, mais sono a e nnllo qi a nósa, ja e ás como u luces e se can an os uñe as. La ada así á ca a ó lobo e dándolle po-l-o laco d £ a anidá, con es ón él ó golpe. — Ajiña ja; empecemos. — Non aínda. Fai e bén de ca go p imei o. Nos can amos dian e, í ásnos seguindo, sol as ó cho o odo d £ a ua os e, como mi-- llo can an e, encub es calqué a al a que nos eñamos. — Ala, pois. E. es o di o, empezan as cab as á can a , os cabi os e cabi as á he a , sigue o lobo- oubéa que : oubéa ás d £ as unhas e d l os ou os; alába-n-o as p imei as, es íza-n-o os segundos, b úa él en onces o e que e o e has a cub i-l-as oces d £ os demais can an  es; á mas-en in al alga abía qu ‘ espe an  do os cans e os pas o es, conocen es es a os d £ o lobo, ánse con ga o es ju í - a él. dis  aído co-a a iedá d £ as oces e sin sospe  cha áquela engañi a; acu úcha-n-o de p on o os cans e le a soman a an sobe ana, qu £ en concen o ch' os pas o es quedou po mo o n* o si io. Mais, como lie es as - al- gunha ida e noi e ainda p a la ga se d £ a masada, ois £ escu indo, sin se no ado, has  a que se couside ou segu o. O ompe-lo día. comp enden que d ‘ es a úl ima non li b aba, en ón á con as consigo mismo e, chéo de emo demen os, las imándose de que sua ambición de glo ia de que e oá , po qu £ unha pluma en o pelo lie saí a, n £ e a se  non anidá que an as eces o espuxe a á pe de-l-a ida, esclamou: B ole ín : O icial del C en o G- allego 9 - ¿Quén me me en á min á zu ujano, p a poñe m ‘ a cu á-l-a pa a á un mulo! ¿Quén á ag imenso , p a midi un p ado! ¿Quén á c égo, p a bau iza ! ¿Quén á sal mis a p a equenea ! Bén empleado in £ es á can o me suceden, can o padezco ago a. E, loi ando co-as agonías d : a mó e, unin- do ‘ ós seus laidos onos qu' espan aban, aña  den desespe ado: — Rayo d ‘ o céo baije e pa an en mil anacos. Un cazado , qu ‘ es o escol aba, mé ell 4 es  onces n { o co po cinco balo es e mo o dei- jou ó lobo d ‘ a pluma, sin log a és e o sen .con i e, nin caza p a celeb a-l-o. M a cial Y allada es . DECLARACION Seño i a: es iempo no e que sin su amo , yo me ma o; soy un jo en o malo e, que siemp e gas o buen o e.... Digo.... no; gas o buen a o. En mis a anes p olijos lo digo, aunque como enojos, que son sus labios muy ojos, y que iene us é unos hijos!.... ¡Cana io!... digo, unos ojos! Y si us é me quie e á mí como á us ed la quie o yo, hoy espe o bella hu í, queme diga p on o, só.... ¡Po Ba abás!.... digo si. Que yo la engañe no piense, pues nunca supe men i . Hoy oy su mina á pedi .... ¡Ho o !.... Seño a, dispense; su mano quise deci . Mi o una ien o en popa, jamás mi caudal disipa. Siemp e gas o buena opa, Y soy capi án de ipa.... (¡Vo o al demonio!).... de epa. Con que ya lo sabe he mosa: mi si uación no es dudosa; ni mi o una es escasa. ¡Tengo yo más de una cosa!.... (¡Rayo de Dios!).... digo casa. Su os o, mi calma oba con pasión an exp esi a que mi co azón a oba: no sea us ed una escoba.... quie o deci una esqui a. Ya sabe us ed que la ado o. Lo que ha emos es bien cla o; siendo us ed odo un eso o.... Yo engo mucho desca o. .. ¡Mil uenos!.... digo deco o. Aquí e mina con pena, mi humildísima pe sona; consé ese us ed an buena, Su admi ado —Juan de Mona.... ¡Vi e Dios!.... digo, de Mena, J a ie V alca ce O campo . O eón Gallego — Es a impo an e Socie  dad de la Capi al de la República, celeb a á el 13 del ac ual una g an elada ex ao di  na ia en los elegan es salones del O eón Español, Pied as 584, á bene icio del dis  inguido a en ajado jo en don An onio No  o, di ec o del Cuad o Cómico-lí ico quién la dedica en hono de la Comisión Di ec i a del «O eón Gallego» y del C en o Galle  go de A ellaneda. Po el núme o de in i aciones solici adas p ome e un g an éxi o. He aquí el a ayen e p og ama de la un  ción: