Ondřej Šefčík, Bohumil Vykypěl, Hrsg. „Grammaticus. Studia linguistica Adolfo Erharto quinque et septuagenario oblata“

196 | RECENZJE („poruszać się”) i iść II („mieć obowiązki”); wykręcić I („usunąć, obracając”) itd. i wykręcić II („zboczyć w bok”); wywołać I („odwołać”) i wywołać II („móc wykrzyczeć”). Wspomniane niekonsekwencje w przedstawianiu semantyki wyrazów oraz inne niedokładności nie umniejszają wartości słownika. Sam fakt, że autorzy słownika doprecyzowali już strukturę semantyczną niemałej grupy wyrazów, świadczy o ich determinacji, by dowieść, że opracowywanie słowników litewskich w oparciu o współczesną leksykografię nie jest pracą syzyfową: mając koncepcję semantyki leksykalnej i leksykografii oraz ogromny korpus tekstów — potrzeba tylko czasu i staranności. Omówione innowacje pierwszego słownika języka litewskiego i norweskiego pokazują, że nie poprzestaje się już na powtarzaniu doświadczeń leksykografii innych języków: słownik ten kładzie w litewskiej leksykografii podwaliny pod koncepcję nowoczesnej leksykografii. Na pierwszy rzut oka skromny słownik dwujęzyczny dzięki jakości przedstawionych informacji gramatycznych i semantycznych o wyrazach obu języków dołącza do grona najlepszych prac litewskiej leksykografii. Z teoretycznych idei leksykografii mogliby zaczerpnąć również autorzy Słownika współczesnego języka litewskiego, przygotowując nowe wydanie słownika, a także twórcy słowników języka litewskiego i innych języków obcych. Dalia Barauskaitė Mikkelsen Otrzymano 2002 07 03 Dommervaenget 26 C, 1.tv. 4000 Roskilde, Dania [email protected] ONDREJ SEVCIK, BOHUMIL VYKYPEL, RED., GRAMMATICUS. STUDIA LINGUISTICA ADOLFO ERHARTO QUINQUE ET SEPTUAGENARIO OBLATA. Brno: Uniwersytet Masaryka, 2001, 234 s. O przyczynie, dla której ukazuje się przeznaczony do omówienia tom pamiątkowy, wystarczająco informuje już jego tytuł. Wystarczającym powodem, by zrecenzować go w tym czasopiśmie, jest nie tylko fakt, że czcigodny Jubilat, prof. Adolf Erhart, były kierownik Katedry Językoznawstwa Porównawczego na Uniwersytecie w Brnie, zawsze poświęcał szczególną uwagę bałtystyce (świadczą o tym jego wprowadzenia do języka litewskiego i do porównawczego językoznawstwa bałtyckiego, por. Erhart 1956, 1984), lecz także wyjątkowo silna reprezentacja problematyki bałtystycznej w tym tomie zbiorowym. Na początku przedstawiony zostanie krótki przegląd treści książki. Silnie reprezentowana jest problematyka etymologiczna. Studia szczegółowe z tego zakresu wnieśli Eva Havlovä („Ie. kofen *ala germänsk& näzvy pro ‘v&k’“, s. 56-63), Helena Karlikovä („K staroslovénskému substantivu spod>“, s. 99-104), Boris Skalka (,„St[aro- ]sl[ovenskE&] serö/seri semper provocans“, s. 144-148) oraz Pavla Valčakova („Regarding P[roto-]- S[lavic] *ėde“, s. 201-205). W kilku artykułach poświęcono szczególną uwagę poszczególnym częściom leksyki indoeuropejskiej bądź leksyce jednego z indoeuropejskich odłamów językowych. Chodzi o studia Vaclava Blažka („Indo-European kinship terms in *->,ter“, s. 24-33) i Ilony JanySkovej („Etymologie näzvü tisu ve slovanskych jazicich- “, s. 91-98). Obok etymologii indoeuropejskiej reprezentowana jest także etymologia drawidyjska i ałtajska (Jaroslav Vacek, RECENZJE | 197 „Dravidian and Altaic ‘hot fire —heat’“, s. 175–200). Zagadnienia ogólniejsze dotyczące paralel indoeuropejskich pokazują, jak ważne etymologischen Methode befaßt sich Karl Horst Schmidt, der am Beispiel kartwelischjest przy etymologizowaniu uwzględnianie rekurencyjnych i uniwersalnych typów motywacji semantycznej („Etymologie und semantische Parallele“, s. 135-143). Do obszaru pogranicznego między gramatyką porównawczą a porównawczą historią religii należy przyczynek Vladimira N. Toporova „Dr.-ind. prathama- -: k rekonstrukcii odnogo iz variantov indoevropejskoj koncepcii «pervogo- »“, s. 165-174. Z dziedziny iranistyki indyjskiej należy odnotować studia Vítа Bubenika („On the Remaking of the Middle Voice in Indo-Iranian“, s. 34-44) i Ondřeja Šefčíka („Word Borders in Old IndoAryan- “, 156-164). Składnię słowiańską reprezentują Radoslav Vecerka („Poznämky k disjunktivnimu/alternativnimu li v staroslov- &nstin&“, s. 206-210) oraz William R. Schmalstieg („A Common Mistranslation of a Few Lines in the /gor Tale“, 131-134). Ten ostatni, przytaczając liczne paralele, wykazuje, że wyrażenie przyimkowe ota nego w zdaniu z Pieśni o wyprawie Igora (vide tomoju vose svoé voé prikryty ‘ujrzał całe swoje wojsko okryte przez nią ciemnością’), oddawane w większości przekładów ablativalnie, należy właściwie rozumieć raczej jako konstrukcję agentową. Przyimek ots służy tutaj wzmocnieniu agentowego dopełniacza, zjawisku, któremu Schmalstieg poświęcił już obszerne analizy również w związku z danymi bałtyckimi (szczególnie litewskimi- ). Z zakresu składni synchronicznej należy wymienić studium Stanislava ZaZasa dotyczące użycia czasowników oznaczających ‘dawać’ w czeskich i rosyjskich konstrukcjach złożonych z czasownikiem funkcyjnym („K funkci slovesa dat dame v češtinė a rusting”, s. 226-232). Do żadnej większej grupy tematycznej nie dają się przyporządkować artykuły Ludmily Buzässyovä i Evy Pallasovä. Pierwsza omawia zagadnienia paradygmatyki łacińskiej (,,Parisylaba v latinčine“, s. 45-55), druga zaś wczesne dzieje slawistyki, a mianowicie ujęcie słowotwórstwa u Miklosicha (,„Iskoni be slovo —Pocätky slovanské slovotvorby“, s. 120-135). Interesujące zagadnienia indoeuropejskiej składni przypadków omawia Helena Kurzovä w swoim artykule „Zur Syntax und Semantik der indogermanischen Kasus“ (s. 106-119). Artykuł rozpoczyna rozważenie „przypadków podstawowych”, tj. Mianownik i biernik. W odniesieniu do systemu prajęzykowego autorka w semantyce tych przypadków podkreśla przede wszystkim aspekty kategorialne, tj. związane z cechami kategorialnymi grup nominalnych. Każdy rzeczownik miał być przede wszystkim oznaczony jako Animatum względnie Inanimatum, a dopiero z tego oznaczenia kategorialnego miały wynikać funkcje konfiguracyjne: „+++. przypadki [były] również używane semantycznie do wyrażania pozycji nominalnych uczestników w zdaniu. „Poprzez oznaczenie jako s-mianownik i m/n-biernik Animata zostały oznaczone ze względu na ich przeciwstawną pozycję w stanie rzeczy określonym przez wypowiedź zdaniową” (s. 107). Z tego miał wynikać „późniejszy funkcjonalny związek obojętnego przypadka neutrum (absolutywu’ bez przeciwstawnego ergatywu) z jednej strony z mianownikiem, a z drugiej z biernikiem” (s. 106). Znaczenia cech kategorialnych zapewne nikt nie będzie kwestionował, ale absolutyw bez przeciwstawnego ergatywu jest z funkcjonalnego i typologicznego punktu widzenia koncepcją dość osobliwą. Absolutiw jest już sam w sobie pojęciem przypadku konfiguracyjnego, ponieważ stanowi człon pozbawiony cech w każdej konfiguracji (przechodniej lub nieprzechodniej). Pozbawiony cech jest oczywiście jedyny aktant struktur nieprzechodnich, ale również w strukturach przechodnich zazwyczaj albo 198 | RECENZJE Agens, albo obiekt jest formalnie pozbawiony cech w tym sensie, że przypadek nieoznaczony pokrywa się z przypadkiem podmiotu nieprzechodniego. Ponieważ zarówno animaty, jak i inanimaty musiały mieć możliwość występowania w strukturach przechodnich i nieprzechodnich, można chyba przyjąć nominativus jako przypadek ożywionego podmiotu nieprzechodniego, a absolutivus jako przypadek nieożywionego obiektu w strukturach przechodnich. W ten sposób otrzymujemy w gruncie rzeczy system z nominatywnym oznaczaniem dla animatów i ergatywnym oznaczaniem dla inanimatów. Autorka chyba zbyt łatwo przechodzi nad kwestią typologicznej plausybilności takiego systemu. Ponadto w jej artykule znajdujemy rozważania dotyczące konstrukcji z wymianą uczestników (circumdare urbem muro: circumdare murum urbi), odmiennego syntaktycznego traktowania neutrum (chodzi o brak zróżnicowania przypadkowego przy neutrach, który ujawnia się np. w opozycji id gaudeo vs. gaudeo de aliqua re), relacji między socjatywem a dualem, podwójnego accusativu itd. Autorka reprezentuje pogląd, prawdopodobnie sięgający Meilleta, że język praojczysty nie miał rekcji czasownikowej we właściwym sensie, lecz przypadki były „... samodzielnie oznaczonymi dla referencyjnej struktury stanu rzeczy formami” (s. 117). Również wśród historycznie poświadczonych form ie. Autorka rozróżnia języki o mniej lub bardziej „zaawansowanej formalizacji zdań”. Czy jednak „języki prajęzykowe” podlegają innym prawom niż języki poświadczone historycznie? Oczywiście można rozróżnić przypadki nacechowane semantycznie i czysto konfiguracyjne: tak na przykład biernik jako przypadek czysto konfiguracyjny może przeciwstawiać się partytywnemu dopełniaczowi (nacechowanemu pod względem kwantyfikacji, por. np. lit. gerti vandenį: atsigerti vandens) lub celownikowi (nacechowanemu pod względem niewielkiego stopnia lub czasowego ograniczenia doznawania afekcji, por. łot. sist suni ‘uderzyć psa’ : iesist sunim ‘zadać psu cios’). W wielu przypadkach jednak języki potomne wprowadziły nowe rozróżnienia tego rodzaju. Dotyczy to w szczególności takich języków archaicznych z bogato rozwiniętymi systemami przypadków, jak języki bałtyckie i słowiańskie. Jeśli system przypadków ulega redukcji, istnieje również mniej możliwości różnicowania semantycznego w obrębie kategorii syntaktycznej (podmiot, dopełnienie itd.), co właśnie wywołuje wrażenie „zaawansowanej formalizacji zdania”. To, że funkcje przypadków gramatycznych (mianownika, biernika, dopełniacza, celownika) w jakimkolwiek języku dałoby się zdefiniować całkowicie asyntaktycznie, nie jest zbyt prawdopodobne, a założenie, że prajęzyk różnił się pod tym względem od języków przekazanych historycznie, stoi w sprzeczności z zasadą jednolitości praw rozwoju językowego (tak zwaną „zasadą uniformitaryzmu”), uznawaną implicite od czasów młodogramatyków. W swoim artykule „Pfemysleni (nejen) o litevském kondicionälu” (s. 64–90) Tomaš Hoskovec krytykuje tradycyjną teorię powstania litewsko-łotewskiego trybu łączącego, przy czym, nawiasem mówiąc, powstrzymuje się od przedstawienia własnej próby wyjaśnienia. Wniosek autora brzmi następująco (dla wygody cytuję z francuskiego streszczenia- ): „Dans le systėme panchronique du verbe lituanien, il n'y a rien sur quoi puisse s’appuyer la théorie, qui fait pourtant grande tradition en linguistique comparée, selon laquelle le conditionnel lituanien serait issu d’une soudure du supin (présumé lituanien) avec une forme ancienne (présumée indo-européenne) du verbe čėtre“ (s. 89). Otóż istnienie takiego „systeme panchronique” jest nader wątpliwe. Zmiana składniowa opiera się na mechanizmie reinterpretacji strukturalnej (reanality): pewna konstrukcja A otrzymuje nową interpretację strukturalną, przy czym w jej substancji nic się RECENZIJOS | 199 nie zmienia. Reinterpretacja ta prowadzi do sformułowania nowej reguły gramatycznej, która, podobnie jak pierwotna, jest w stanie generować strukturę wyjściową A, a ponadto jest w stanie generować strukturę B, dla której pierwotna reguła strukturalna nie jest już wystarczająca. Pierwotna reguła strukturalna, na której opierała się A, nie jest już rozpoznawalna dla użytkowników języka. Gramatyka każdego pokolenia różni się tym przynajmniej w pewnych obszarach od gramatyki wcześniejszych pokoleń, a pierwotny system jest co najwyżej jeszcze możliwy do uchwycenia dla językoznawcy. Pojęcie panchronicznego systemu językowego wydaje się sprzeczne z pojęciem zmiany językowej. Autor formułuje swoje podejście metodologiczne następująco: „śledzimy, według jakich zasad poszczególne języki indoeuropejskie jako systemy aktualizowały się z pewnej wspólnej potencji środków wyrazowych, pytamy, jak w obrębie jednego języka scharakteryzować indywidualne obchodzenie się z materiałem morfologicznym, który ma odpowiednik także w innych językach” (s. 72). Pod wieloma względami podejście to może być słuszne, ale nikt nie jest w stanie określić, gdzie kończy się system prajęzykowy, a zaczynają systemy poszczególnych języków. Wszak początek pisemnego przekazu poszczególnych języków z punktu widzenia rozwoju systemu językowego jest czysto arbitralną granicą podziału. Ponadto wydaje się, że nie pozostaje tu miejsca na tak ważne w morfologii i składni historycznej mechanizmy reinterpretacji i resegmentacji. Zresztą Hoskovec ma rację, gdy podkreśla, że w rekonstrukcji powstania kondycjonalu litewsko- -łotewskiego istnieją jeszcze różne nierozstrzygnięte kwestie. Stang zaproponował jednak niezwykle cenną próbę wyjaśnienia najważniejszych elementów tej rekonstrukcji i nieco dziwi, gdy autor zachowuje się tak, jakby nikt dotąd nie próbował uczynić powstania kondycjonalu na podstawie supinum wiarygodnym semantycznie i syntaktycznie („O co by se vůbec opřela sémantika supinového syntagmatu?”, s. 86). Niektóre z kwestii poruszonych w artykule zasługują jednak na poważne rozpatrzenie. Autor pyta (s. 86), jak wyjaśnić, że zachował się pierwotny supinum, zamiast całkowicie zlać się z nowym trybem warunkowym. Na to pytanie można chyba najlepiej odpowiedzieć w następujący sposób. Zgodnie z błyskotliwą hipotezą Stanga supinum, dokładnie tak jak stało się to w językach słowiańskich z bezokolicznikiem, w konstrukcjach zdaniowych z koreferencjalnymi podmiotami zajęło miejsce pierwotnego imiesłowu, podczas gdy odpowiednia forma czasownika posiłkowego būti była dołączona do koniunkcji: por. lit. *jei-b(i) valgyty zamiast *jeib(i) valges oraz staroruskie čto-by ėsto zamiast čto-by éls (Stang 1966: 429-431). Konstrukcja ta musiała początkowo być bezokolicznikowa, ponieważ sens tej substytucji mógł polegać właśnie tylko na wyposażeniu zdań podrzędnych celowych w bezokolicznikowy odpowiednik. Uderza przy tym, że bałtyckie formy trybu warunkowego nie mogą już być używane bezokolicznikowo (konstrukcja taka jak *Reikia dirbti, kad valgyty ‘trzeba pracować, żeby jeść’ nie jest możliwa we współczesnym języku litewskim), podczas gdy odpowiednie zdania słowiańskie (rosyjskie i polskie) z bezokolicznikiem nadal mają charakter bezokolicznikowy (ros. Nado rabotat’, &toby est’). Najbardziej prawdopodobne jest więc, że supinum w tej konstrukcji zostało przeinterpretowane jako forma osobowa 3. osoby, po czym forma ta stała się podstawą nowego paradygmatu. Po dokonaniu się tego procesu pierwotny związek z wciąż bezokolicznikowym supinum (wbrew rzekomo pankronicznemu systemowi językowemu) stał się nierozpoznawalny i obecnie mamy do czynienia jedynie z przypadkiem homonimii, która zdecydowanie nie jest uciążliwa. Gdyby do tej finitywizacji nie doszło, powstanie nowego trybu warunkowego musiałoby oczywiście doprowadzić do zaniku dawnego supinum. Inny zarzut autora, mianowicie że niemożliwe jest uznanie jednosylabowych sekwencji bei, bim(e), bit(e) za formy czasownika būti, nie jest całkiem poważny, ponieważ skrócenie w pozycji enklitycznej jest oczywiste. 200 | RECENZJE Porównaniu z łot. biju (por. ostatnio Smoczynski 1999) nic zatem nie stoi na przeszkodzie. To, że forma 1. os. ]} Yikes invalid JSON? Need exact array strings. We need final valid. Last strings preserve split. Sg. że -Cia, -Ciau wymaga szczególnego wyjaśnienia, nie neguje nikt, także Stang. Niejasne pozostaje, czy autor przypisuje jakiekolwiek znaczenie starolitewskim poświadczeniom, gdyż osobliwości starolit. pisowni, na przykład -iin (giwen)tumbim wobec nowolit. (gyven)tumeme, uznaje się za nieistotne, jeśli „panchroniczne” ujęcie systemu językowego i tak prowadzi do zadowalającej z punktu widzenia autora analizy strukturalnej. Również litewskim trybem łączącym, a mianowicie z zasygnalizowaną już wyżej kwestią pochodzenia zagadkowej formy 1. os. zajmuje się Zigmas Zinkevičius („Pastabos lietuvių kalbos 1. sing. cond. formų istorijai“, s. 224–225). Z dialektów litewskich przytacza nowe fakty, które wskazują, że -čia jako forma starsza występuje naprzeciw analogicznych innowacji -čiau i (rzadziej) -Ciu. Przemawia to przeciwko poglądowi reprezentowanemu przez różnych badaczy, jakoby -Ciau powstało w wyniku (uwarunkowanego frekwencją) nieregularnego skrócenia formy -tumbiau. W swoim artykule „Argument laryngalistyczny w etymologii bałto-słowiańskiej” (s. 149-155) Wojciech Smoczyński zajmuje się kilkoma rdzeniami zakończonymi laryngalą, które w języku bałto-słowiańskim wskutek przesunięcia granicy morfemów wchłonęły pierwotny formans, i to w tak odległym czasie, że na pierwszy rzut oka można by skłaniać się ku myśli, iż ma się do czynienia z odziedziczonymi stosunkami apofonicznymi. Tak np. lit. sietas ‘sito’ (łot. siets) zakłada wtórnie rozszerzony rdzeń *seh i, który został wyodrębniony wskutek przesunięcia granicy morfemów w pierwotnym czasie teraźniejszym na -ie *sé-io- (rdzeń *seh -, por. se-ti). Podobnie słowiańskie zöjati (obok młodszego zijati) można uzgodnić z czasownikiem Pris. zéjp tylko wtedy, gdy przyjmie się, że *g”eh,in w pierwotnym czasie teraźniejszym na -ie został rozszerzony do *g”eh i-, z odnowionym stopniem zanikowym *g”ih,- (zamiast *g”h i-); założenie to prowadzi następnie do dalszego wniosku, że lit. žioti jest młodą formacją powstałą wskutek synkopy z *Zijoti (por. niök-oti < *nijok-oti, od nijöks ‘nie jeden’). Rekonstrukcja laryngalistyczna podsuwa również nową interpretację dla lit. siuvu (obok scs. sijo): *siuu nie należy wyjaśniać (jak przyjmował Trautmann) przez rozłożenie formy antekonsonantycznej *siūzu, lecz regularnie wywodzić z *siuH-ė, przy czym u zostało wstawione po zaniku laryngali jako element usuwający hiatus. Zatem poprzez uogólnienie postaci antekonsonantycznej można wyjaśnić jedynie scs. šijo, por. zachowane *sovim Part. praet. pass. šbv-ena. Alternacje bałtycko-słowiańskie ūC: uuV, iC: iiV należy zatem ujmować jako bezpośredni skutek zaniku interwokalicznych laryngalnych. Na zakończenie swoich wywodów laryngalistycznych Smoczyński proponuje ostatecznie odrzucić bałtycko-słowiańską podstawę Trautmanna *satuals zarówno dla lit. sotus, jak i słow. syt8. Z tym ostatnim autor porównuje teraz hetyckie sunnai wypełnia" < *sunh -, por. ie. *seuh - „być pełnym”, którego stopień zaniku powinien występować w derywacie werbalnym *suh -tö- „pełny, nasycony”. W pierwszej części swojego artykułu „Dwie uwagi lettonistyczne” (s. 211–223) Bohumil Vykyp&l próbuje sprecyzować semantyczne podstawy gramatykalizacji, która zaszła w języku łotewskim, formacji przymiotnikowych typu lit. ilgokas „dość długi” jako komparatywów. W drugiej części zajmuje się łotewską konstrukcją posesywną man ir „mihi est” i jej relacją chronologiczną do litewskiego i staropruskiego turėti wzgl. RECENZIJOS | 201 turrit(wei) „habere”. Zdaniem autora konstrukcja łotewska jest starsza, a litewski i staropruski przeszły często obserwowane przejście konstrukcji posesywnej typu mihi est do typu habeo. Wskazują na to reliktowo zachowana konstrukcja litewska man yra (w północnolitewskich dialektach graniczących z Łotwą) oraz liczne ślady użycia lit. turėti w pierwotnym znaczeniu „trzymać”. Wywody autora są niezwykle przekonujące i coraz wyraźniej widać, że pogląd wyrażany przez różnych badaczy (Veenker, Rüke-Dravina), jakoby łotewskie man ir było innowacją powstałą pod wpływem wschodniofińskim, musi zostać odrzucony. Odzwierciedla ona bardzo rozpowszechnioną w bałtystyce tendencję do interpretowania każdej różnicy między litewskim a łotewskim jako innowacji po stronie łotewskiego, bez dokładniejszych badań. Substytucja man ir za pierwotne turėt ‘mieć’ jest niewiarygodna z trzech powodów: (1) typologicznie dobrze poświadczone jest jedynie przejście od ‘mihi est’ do ‘habeo’; (2) ponieważ proces gramatykalizacji jest zasadniczo nieodwracalny, usunięcie pierwotnej konstrukcji posesywnej z turėt ‘mieć’ najpewniej nie doprowadziłoby do ponownego wprowadzenia tego czasownika w jego pierwotnym znaczeniu ‘trzymać’; oraz (3) poświadczone tu i ówdzie starołotewskie turėt ‘mieć’ jest zapewne przykładem tego, co Harris i Campbell (1995: 55) określają mianem „exploratory expressions“. Pewna konstrukcja może początkowo albo ulec gramatykalizacji, albo pozostać doraźnym tworem. Starołotewskie turet ‘mieć’ jest zapewne próbą gramatykalizacji, która się nie probeweise zum Ausdruck irgendeiner grammatischer Bedeutung verwendet werden und nachher utrwaliła. Oczywiście należy również liczyć się z możliwością, że turėt ‘mieć’ w starołotewskim zostało stworzone jako tekstowy ekwiwalent tłumaczeniowy niemieckiej konstrukcji posesywnej: Jak zauważa autor (s. 220), dokładne oddanie niemieckiej konstrukcji w Teuw nebues wairak Dewes turret wymagało użycia czasownika osobowego, ponieważ būt + celownik występowało już w zdaniu jako czasownik modalny. Jak jasno wynika z powyższego przeglądu, ten bogaty i wartościowy tom zbiorowy, z którego zarówno jubilatowi, jak i redaktorom wolno nam pogratulować, zawiera w dziedzinie bałtystyki wiele nowego i godnego lektury.``}]} 天天中彩票足彩 horr? Wait format issue. Need valid JSON. Translate punctuation. Last malformed. Must output only. Tool says format object. Need fix. Original German first fragment. created as ... in texts LITERATUR ERHART, A. 1956: Litevstina. Praha: Stätni Pedagogické Nakladatelstvi. ERHART, A. 1984. Baltské jazyky. Praha: Stätni Pedagogické Nakladatelstvi. HARRIS, A. C., CAMPBELL, L. 1995: Historical syntax in cross-linguistic perspective. Cambridge: University Press. (Cambridge Studies in Linguistics, 74.) SMOCZYNSKI, W. 1999: Geneza starolitewskiego conditionalis na -biau, -bei, -bi-, Acta Baltico-Slavica 24, 13-18. STANG, Chr. S. 1966. Vergleichende Grammatik der baltischen Sprachen. Oslo-Bergen-Tromsö: Universitetsforlaget. Axel Holvoet Gauta 2002 04 26 Lietuvių kalbos institutas Vileišio g. 6, 2055 Vilnius, Lietuva [email protected]