scieee AI-readable full text Open interactive document viewer

Amanece

Sosa, Vania

Full text

25 24 EVOHÉ Nestes tempos nos que a cultura parece que está tan infravalorada, pensas que a xente xa non ten interese en ir ós teatros, cines ou calquera acto cultural, especialmente se teñen que pagar por el? Non é que pense que está infravalorada, que hai momentos en que si, penso que se está vendendo un tipo de cultura para as masas, e que o perigo é que se considere que soamente iso é cultura. Penso que moitas veces a xente tampouco asiste a actos por sobresaturación de cousas, contraprogramación, e si ós máis mediáticos e aqueles actos que venden máis ou que están máis de moda, que pode ser por exemplo Britney Spears, que vende moito máis que unha obra de teatro sobre Kant. Pero non se trata tampouco de homoxeneizar ó público. E pensar que non a todo o mundo lle ten por qué interesar Britney Spears, polo que hai que facer outro tipo de cousas. Que a xente non é parva e que hai que ter un pouco de fe na humanidade. Con respecto ó de pagar penso que pagar non é nada malo, todo o contrario. Igual que a xente vai ó supermercado e paga por un quilo de tomates, pois tamén debe de pagar por ver un concerto, por ver unha obra de teatro... porque é algo que leva moito traballo e hai esforzo detrás. Tamén hai un cultivo detrás, igual que o hai en calquera outra cousa. O tema da gratuidade da cultura é moi espiñento porque iso pode significar que queda tamén en mans públicas, e hai que ter moito coidado porque poden escoller unas cousas e non outras. Penso que a cultura tense que pagar igual que se pagan outros produtos. Que as persoas que nos adicamos a isto temos o defecto de comer todos os días e de pagar o aluguer e todo este tipo de cousas, entón tamén necesitamos cobrar. Pero que é a cultura para ti? A cultura é... non sabería encontrar un substantivo exacto, pero a cultura é aquelo imprescindible do ser humán. A cultura é aquelo que nos fai libres. A cultura é aquelo que promove e protexe os valores esenciais do ser humano e é aquelo sen o cal non poderíamos vivir. Somos esencialmente culturais, socialmente culturais e naturalmente culturais. E somos, eu creo, ante todo cultura, e polo tanto é algo ó que lle temos que dar a máxima importancia e protexer e coidar. Sobre todo iso, coidar. Por iso creo que para dedicarse a isto tes que estar moi convencida e tes que ter unha auténtica vocación de que realmente é algo que é imprescindible para a vida e que, ademais, é unha forma de política. Porque estás tratando co puramente humano, co esencial. E a pesar de esta vocación, sénteste realizada coa túa vida na actualidade ou hai días nos que pensas que estarías mellor cun posto de traballo e un soldo fixos? Por suposto. Si, hai moitas veces que teño moita envexa dos funcionarios. Iso tamén o digo en Fémina Sapiens. Hai moitas veces que quero deixar isto, que non lle atopo sentido ó teatro. Que vexo isto coma un sensentido, que non entendo moi ben por qué fago todo este esforzo e todo isto, por qué estou tan cansa por algo así, por qué, por qué, por qué... e abúrrome e cánsome. Cánsame moitísimo. Dentro do mundo das artes escénicas hai moitísima envexa, moitísimo ego, moitísimas faladurías e cousas negativas que ás veces dis “Deus, de verdade... que poucas ganas de continuar con todo isto” Pero logo ó final é coma unha especie de adición da que non son capaz de sacarme. Pero si, por suposto que moitas veces quero ter un posto fixo e morrería por telo. E por último, tes algún consello para nós, os futuros xestores e profesionais da cultura? Consellos é algo que... non sei. Eu do que vos podo falar é da miña experiencia e o que podo facer é animarvos, non? Que as cousas son posibles de facer, que só lle hai que poner empeño e ganas. E que iso que parece algo imposible porque son como moitas cousas logo vaise adquirindo e vaise aprendendo e vaise levando, e despois é moi satisfactorio. É algo que ves que ti conseguiches co teu esforzo. E o que podería dicir é iso, que simplemente é unha cuestión de gañas e de empeño, e de apostar pola cultura coma algo esencial. AMANECE - Vania Sosa - (México. Alumna do Campus de Lugo) He caminado más de tres calles, hace fresco, estoy agitado, camino tres calles más y nada. ¿Por qué el transporte público se demora cuando realmente lo necesitas? … ¡Bing!.. ¡Bing! … ¡Bing! … Un mensaje nuevo… un mensaje confuso… Debí haber estado allí antes… Debí haber acudido a verlos desde la mañana… ¿Por qué soñé eso? ¿Si lo cuento, sucederá? … En la Blanca Mérida hay un día nublado, no hace calor, las calles están vacías, aún no amanece, el sereno cae, siento frío. Llego a mi destino y los veo allí, sentados con las miradas perdidas abrazados unos con otros. Pregunto, nadie responde, solo miran hacia el horizonte. El monociclo, las clavas y demás juguetes descansan. Parece que hoy no serán utilizadas, el espectáculo tendrá que modificarse, ¿Quién amenizará la próxima función? Alguien sin duda lo intentará, pero no será como él. Llueve, aún no son ni las doce, parece que ha pasado una eternidad. Las personas llegan y se van, la cuidad parece no despertarse, todo parece igual, inerte, silencioso, lento. El tiempo corre y no hay marcha atrás, miro a mi alrededor; ellos siguen estando allí, llegan más, cientos más. Todos tienen la misma mirada baja y cansada. No han dormido, no han comido, están exhaustos. Suena una sirena, se escucha a lo lejos el tren, se rompe esta armonía al sonido del celular… ¡Ring!..¡Ring!... ¡Ring!.. ¿Vendrás?, Dime que vendrás, estamos todos, sólo faltas tú… ¡Ring!..¡Ring!... ¡Ring!.. Dile a mamá que no me espere hoy… sí, estoy bien. ¡Ring!..¡Ring!... ¡Ring!.. ¿La fiesta? No, hoy no creo ir… espera, retiro lo dicho, cuenta conmigo. ¡Ring!..¡Ring!... ¡Ring!.. ¿Juan? Ven rápido, sí, si quieres trae café… Nadie quiere moverse, nadie quiere bailar esta noche, sólo quieren que él regrese. Los minutos transcurren, el monociclo sigue intacto, las clavas comienzan a empolvarse… Se ha nublado todo, la noche no puede haber llegado, luces de colores me estremecen, la música suena a todo volumen, mezclas pop, mezclas tecno, un poco de todo. Un poco de distracción. Allí estamos todos, todos menos él. Bebemos y recordamos o ¿bebemos para olvidar? La dicha y el exceso caen sobre nosotros, el cielo nos vaticina nuestro más preciado deseo, el amanecer. Caminamos torpemente hasta la carpa. Todos pasamos a su lado pero nadie se detiene, todos pasan de largo, nadie lo saluda. Sin embargo allí esta él arriba del monociclo bravucón, ambicioso, con sus zapatos rotos, mallas azules y su particular coleta.- Ya casi amanece, venga, tenemos que practicar, Ya pronto podré comenzar a mostrarles mi acto mortal, Pronto… dice en voz alta, ¿ Acaso nadie le oye? Parecen no hacerle caso, nadie le mira, sólo susurran, susurran sus miedos y sus penas. Espero el amanecer, pero este no parece llegar. Me siento a su lado, parece no importarle, él solo los observa, nos observa. Me mira con sus ojos marrones, se pone de pie, deja su monociclo y camina fuera de la carpa, el amanecer no llega, aún no podemos ver el acto. Por fin ha amanecido y él se encuentra muy lejos de la carpa, lejos de nosotros, lejos de su monociclo, lejos de todo.