Index grammaticvs del De institvtione virginvm de san Leandro de Sevilla
Abstract
Velázquez Arenas, Jaime
Full text
Fa en ia,
10 (1988), 81-102
INDEX GRAMMATICVS
DEL
DE INSTITVTIONE
VIRGINVM
DE SAN LEANDRO DE SEVILLA
Jaime Velazquez A enas
Los es udios en o no a la ob a DIV de san Leand o de Se illa,
e incluso 10s ela i os a su pe sona y p oyección en la sociedad i-
sigoda en que lo ece, u imos ocasión de cali ica los en nues a edi-
ción c i ica1 de injus amen e escasos. Es, pues, p opósi o de es e
abajo subsana , en la medida de nues as ue zas, pa e del ag a-
io, como 10 ue hace algun iempo el de nues a apo ación del
In-
dex Rhe o icus
del DIV en
Helman ica
xx~x, 1978, pp. 173-186.
Me mani ies o deudo con eso del abajo de mi maes o, el p o-
eso V. Beja ano Sánchez, en
Eme i a
XXVIII, asc. 1, pp. 49-73,
Mad id 1960, en la con ianza de aumen a en algo, que no de emu-
la , el ace o in o ma i o sob e la lengua del obispo hispalense.
La co ección g ama ical que, en lineas gene ales, puede de ec-
a se a
10
la go del DIV no es óbice pa a que, sin demasiada so -
p esa, obse emos una ex ensa gama de enómenos p opios de una
lengua a dia y ulga izan e, habi ual en au o es de la época, c is-
ianos o no; odo el10 en amigable con i encia con no o ias mues-
as de un cie o cul ismo li e a io, muy en especial de un e o icis-
mo que no dudo en cali ica de ele an e.
J.
VELAZQUEZ
ARENAS,
De ins i u ione ui ginum, Leand o de Se illa,
ol.
I
del
CPH
(Co pus Pa is icum Hispanum),
FUE (Fundación Uni e si a ia Española),
Mad id
1979.
P esen amos el
Zndex G amma icus
haciendo e e encia a nues-
a edición, con indicación de capi ulo
y
pa ág a o, p ecisando,
cuando asi con iene, si es In oducción o Ti ulo.
La bibliog a ia e e enciada hállase al inal.
ABLATIVVS
1.
Abla . cum p aeposi ionibus accusa iui2: Zn . 57:
p op e p o-
icien ibus loqua .
XZX, 2:
in e homicidiis e adul e iis uel o ni-
ca ionibus epu a u .
XXZI, 3:
disce neban in e se uis e iliis.
ZZI,
3:
in e pe ianuis oculo um.
ZZZ,3:
sub epi
.
. .
nisi pe sensibus co -
po is.
XXVI, 1:
pe cellulis demo an u .
Ti . XXVZZ:
De disc e io-
ne senio is e ga pe sonis singulis.
XXVZZ,
7:
de iuauimus o a io-
nem e ga s udiis plu ima um,
XVI,
4:
daban pe gladio.
XXVI, 2:
e ga no ma.
2.
Abla . sing. e iae declina ionis: compa a iui in -i desi nun ,
pa icipis
p aesen is in -e, his locis excep is:
V,
1:
u maio e uicissi-
udine diligas.
X, 2:
sum uosio e p e io em am.
Zn . 19:
in p ae-
sen i saeculo.
XXVZZZ, 3:
p aesen i sun iudicio damna i3.
3.
Abla . absolu us p o pa icipio coniunc o: Zn , 10:
am p ae-
cla a es ui gini as..
.
quae calca is e abdica is mundanis uolup a i-
bus..
.
Domini angelo um so i a es po ionem.
Zn . 19:
Quan o i a-
que p aue in elligi ui go, quae con em o em o e, me cem sequi u ,
e sanguine Ch is i pos posi o, mundum
...
amplexa u .
Zn . 46:
li-
be a em pe dun quando cap iuam ui gini a em, suscep a do e, ad-
dicun .
XZZZ, 5:
namque e ille mollis e dissolu us es qui, con em-
is p aesen is, p e iosis ac pe eg inis epulis delec a u .
XZZ, 3:
u am-
plius p o ician , iuuan e o a ione
. .
.ad bene uiuendum e aciendum
exci a.
XIZZ,
6:
Daniel, con em is dapibus egis, leguminibus uixi .
4.
Abla . p o da . pendens a NVBO: Zn . 18:
alius e edemi e
alio nube e cupis?
C .
SCHRIJNEN-MOHRMANN
(1936),
I,
p.
73,
donde se aducen ejemplos conp op-
e e in e .
Compa a . in
-i:
XN,
4;
XIX,
S;
XXIV,
4;
XXVII,
6.
ACCVSATIVVS
1.
Accusa . adue bialis: In .
11:
uide quan um p o ece is. XVIII,
2: an umque sumas quan um sa is su icia .
2.
Accusa , cum in ini iu0 pos FACERE: XXVII,
3:
sic agi
...
u supe bi e acia ex uili censu conue sas. XXXI, 3: pe eg ina io
me Deum eci agnosce e.
3.
Accusa . cum p aeposi ionibus abla iui4: A, AB: In . 37:
Aue e, quaeso, oculos a mundi huius alsas insanias. XXIII, 11:
Ab exempla no mam seque e. CVM: In . 46: cum pudici iam XVII,
1: Ad amen in mon e cum Moysen e Eliam. XVII,
2:
cum mulie-
em. XXVII,
5:
si disc e e cum singulas se gesse i .
DE:
Ti .
V:
De
uicissi udinem dilec ionibus eddendam. XIV,
2:
de aliquam. Ti .
XVIII: De ieiunii modum. XVI, 3: e de his o iae ue i a em in e-
llige spi i alis sensum culpae. EX: XXVII, 4: ia humilis ex po en-
em. PRO: V,
1:
dilec ionem epende p o odium. XI, 1: p o mo -
alium condicionem ac us es humilis. XIX,
7:
p o medicinam de-
be u e e, non p o emulen iam. XX, l:
u a is p o emedia. XXIII,
10: p aesepe adsume e p o cunabula. XXVI, 1: p o ui ae subsidia
sa agun . XXVII, 6: consuli p o usum. XXXI,
9:
p o ma em es-
pice
. . .
p o magis am. XXXI, 12: exo a p o illum.
4.
Accusa . enume a ionis5: XVII, 1: Ad amen in mon e
. ..
co-
am ibus, Pe um, Iacobum e Ionannem, locu us es es ibus.
5.
Accusa . obiec . pendens a CAREO': In . 46: unc e pudo-
em ca ui e amisi p e ium. VIII, 1: ne pudo em, quem se ua ,
men e uel co po e ca ea uel se mone. XX, 2: ca es enim culpam,
si quod necesse es gesse is. XXXI,
7:
e a
...
mox u digni a em
pe didi , ca ui e ecundi a em.
6.
Accusa . obiec . pendens ab EGEO~: XVIII,
2:
melio em a-
men eam iudica quae salu is obo e in i mi a is non ege emedia.
XVIII, 3: quod..
.
non indige , quas ege in i mi as.
C . CIL,
IV,
698;
VAANANEN
(1937),
p.
204.
C .
BASSOLS
(1945),
I,
p.
197.
ERNOUT-THOMAS
(1953),
p.
19;
BASSOLS
(1945),
I,
p.
131-197;
NORBERG
(1943),
p.
31
SS.
y
108
SS.
'
ERNOUT-THOMAS
(1953),
p.
51.
7.
Accusa . obiec . pendens a
FRVOR*:
ZZZ)
9: uosque amplexus
uebi u .
8.
Accusa . obiec . pendens ab ZNDVO(R): X)
2:
Nam ues em in-
due e splendidam, nullam haben em ugam
.
..
ca nis cu a es g.
9.
Accusa . obiec . pendens a
MEMZNZ~~:
XXN,
5:
ne se ipse
quidem memine i , mul o minus e iam Deum.
10.
Accusa . obiec . pendens ab VTOR'~: X,
3:
Tu ue o, alem
u e e ues em quae
.
.
.
X,
5:
ali o aculo eam u e e ues em quae..
.
XIX,
7:
debe u e e uinum.
Ti . XX:
Qua enus ui go u e e de-
bea lauac a.
XX)
l:
Balnea non p o s udio uel ni o e u a is co po-
is.
XXZZZ) 10:
nec obs e icis nec ancillae u c e u sola ia.
XXN,
1:
quod si alia u i u ui go, qualia e saecula es u un u , da sen-
sum
...
XXVZZZ, 1:
e aliud publice cum omnibus u i u , aliud u -
iue abscondi u .
11.
Accusa . pe sonae pendens ab
ZMPERO'~:
XXZZZ) 2:
Dauid
ce e egnaba , e cum abunda e hesau is ac manu o i in ini os
populos inpe a e , humilem se cani .
12.
Accusa . pe sonae pendens a PRAECZPZO: Zn . 42:
Ve um
es quod Deus p aecepi nup ias.
13.
Accusa . p o nomin. subiec o: XZX,
7:
inualidam e inbeci-
llem
. .
.debe u e e uinum.
ADIECTIVVM
1.
Adiec iua de iua a p o gene iuo ~ubs an iui'~: Zn .
7:
quae
mundanis sub ac ae casibus.
Zn .
8:
quod o mundanis agi a u
*
HOFMANN-SZANTYR
(1965),
p.
123;
ERNOUT-THOMAS
(1953),
p.
20.
ERNOUT-THOMAS
(1953),
pp.
29
y
202.
'O
No mal nen e usa geni i o
(C .
XXXZ,
11).
l1
BASSOLS
(1945),
I.
pp.
378-379;
KUEHNER-STEGMANN
(1912),
I,
pp.
383;
LOEFS-
TEDT
(1942),
I,
p.
238
SS.;
SCHRIJNEN-MOHRMANN
(1936),
I,
p.
75
SS.;
BEIARANO
(1958),
p.
73.
''
ERNOUT-THOMAS
(1953),
p.
67.
l3
TOVAR
(1946),
p.
33;
LOEFSTEDT
(1942),
I,
p.
109;
BASSOLS
(1945),
I,
pp.
247-248;
HOFMANN
(1958),
pp.
145-146;
MOHRMANN
(1958),
pp.
36-37.
Con odo,
la endencia al uso del adje i o de i ado po el geni i o del subs an i o es a an p e-
moles iis.
Zn .
9:
mole e enae cogi a ionis; e ena sus inen un-
damen a.
Zn .
10:
si ansi o iis e enisque di a e u mune ibus;
calca is e abdica is mundanis uolup a ibus.
Zn .
11:
nonne de ea
in ona in Psalmis hymni icus Dauid.
Zn .
21:
e haec o ensa hu-
mani gene is p ima.
Zn .
26:
coho s ipsa ui ginalis pe ueni ad
Ch is um; e..
.
co us ille expec a ui gineus.
Zn .
28:
co os illos ui -
gineos
.
.
.
oculo men is suspice.
Zn .
39:
e ad sponsi caeles is e-
e u iniu iam.
Zn .
40:
p imum, diuino ope i in oga u iniu iam.
Zn .
43:
si sui uc us caeles i ho eo eponan u .
Zn .
44:
ubi e
usus nup ialis pe i e uc us
...
e omnis illa pompa nup ialis mo -
is us a a e mino.
Zn .
47:
cu em men i u quae
. .
.
uineo adul-
e a igmen o aciem.
Zn .
49:
ui go, emineae agili a is obli a, i-
go e ui ili subsis i .
Zn .
50:
nec p essa iugali necessi a e cu uabe is
ad e am.
Zn .
53:
sanc a medi a ione diuinum spi i um capi .
Zn .
55:
ideo caeles e pe uene un ad egnum.
Zn .
56:
no10 mouea is
pompa icis nup ia um incessibus; ui ae caeles is bea i udinem hic in-
cipiun .
ZZ,
1:
ne ui ili iugi a e
...
in ame u .
ZZZ,
2:
ecens amen ui-
sio e co po alis inspec io.
VI,
1:
ui u um omnium ui ginalium ma-
e es ue ecundia.
X,
l:
unicus Pa is caeles is Filius delec e u ; e
quae e pulc am diuinis op u ibus p aebean .
XZ,
1:
co po is huma-
ni o mam suscipiens.
X,
3:
e ea e p ophe a, ui gines incau as
e incessu co po eo pompa icas eda guens.
X,
5:
quae pudo em
ui ginalem absconda .
XZZZ,
5:
bes iae, quae na u ali ui u e sun i-
gidae.
XN,
1:
ui ae alienae
.
. .
lace a o uel de ac o
. .
.
non ue-
is; e mo ibus de oga e alienis.
XV,
2:
pasca au es g a ia se mo-
nis diuini.
XV,
3:
quan o p ocliuis humanus animus ap a u ad ui-
ia.
XVZ,
4:
inleceb am e eni amo is insinua .
XXZ,
6:
nam exul-
ans caeles is sponsus e
. . .
ecipie .
XXllZ,
4:
nec de mundanis gau-
deas luc is.
XXZZZ
5:
u ad ins a caeles is sponsi hono a i in saecu-
10 uge.
XXZZZ,
7:
ne p o magno cupias luc a e ena; ducem se-
que e caeles em, ne
...
in caeles ibus egnis noli habe e conso -
em.
XXN,
5:
qui in agone e eno ce an u .
XXV,
3:
debes esse
pa iens p o caeles is glo iae dono.
XXW,
1:
domes ica opp essae
sollici udine.
XXVZZZ,
4:
u a caeles is ui ae conso io sepa e u .
XXXZ,
2:
nec e unquam eue i ad geni ale solum sollici e cogi a-
io.
XXXZ,
3:
sub diuina ob es a ione diceba .
XXXZ,
13:
lec a
p o nobis au es diuinas ua ui ginalis o a io.
sen e en la lengua la ina de cualquie época, que esul a un habi o mis que un asgo
so p esi o.
2.
Adiec iuum DVO, -AE,
-O
in accusa . neu o aduaw sc ibi :
XV,
1: sic al e nes pe pe im haec dua bona.
3.
Adiec . IMZTATOR p o ZMZTATRIX cum subs . emen.: IV,
2:
e go e u (Flo en ina), imi a o eius e ec a, po a conpa iendi
a ec um.
4.
Adiec iua neu . pl. conco dan ia cum duobus subs . gene is
anima i: Zn .
1:
undus e pa imonio um edi us uilia sun , ansi-
o ia sun . 11, 2: ignis e s upa, sibi u aque con a ia, in unum e-
dac a lammas enu iun 14.
5.
Adiec iua neu . pl. p o subs an iuis adhibi a: In . 26: p ope-
an em caelo um a dua uiden . ZZI,
3:
ad in e io a men is.
6.
Adiec iua p o adue biis15: Zn .
1:
aci us aiebam. 1,
4:
dissona
sibilaue i . XXVIZ,
2:
g a a e a si in monas e io nec algea nec esu-
ia . XXXI,
4:
malum quod illa ekpe a ugii , u p uden e eui a.
XXXZ, 6: ego amen expe us loquo .
7.
Adiec . cu n subs an iuo non conco dans: Zn . 16: muni icen-
io es do is p aemium.
8.
PLVRZBVS p o PLVS: Zn .
18:
u uideas plu ibus uale e qui
edemi quam id quod edemi .
9.
PA VPER (-VS), -A, -VM p o PAVPER, -IS:
XXW,
5: quae
ui paupe a uel ancilla.
10.
Adiec . uoce RES conco dan ia p o neu o pl. uel p o subs .:
I,
1:
has es uis insinuabun au ibus. XXIZ,
3:
quan um ad es e e-
nas e empo ales, disce neban . XXVZIZ,
1:
quia conscien iae bo-
nae in eg i a em usu pa ae ei p aui a e conmacula .
ADVERBIVM
Adue bium VNDE sensu ins umen ali16: In . 50: u unde illa ue-
i um p aesumendo cecidi , ibi u
...
conscende es. X,
1:
unde ca -
nalibus ca nales conplacean .
l4
ERNOUT-THOMAS
(1953),
p.
127.
l5
KUEHNER-STEGMANN (1912),
11,
p. 237. Pa ece a iesgado,
al
menos en 10s ejem-
plos p opues os, e ique a como simples p edica i os a 10s adje i os analizados.
"
CRANDGENT (1952), p. 393; BASTARDAS (1953), pp. 75-76; CAMPOS (1%1), p. 71.
COMPARATIVVS GRADVS
Compa a iuus g adus p o supe la iuo: In .
24:
in ea melio pa s
e pensio uos es is quae in eg i a em Ch is o dicas is.
In .
29:
si
u quae pa s melio mei es co po is.
IX,
2:
e ce e in homine pa s
melio anima es .
.
.
CONCORDANTIA
Conco dan ia ua iis causis ex e nis adhibi a: symme ia, homoeo-
eleu on, e c.: IX,
1:
Iniu iosam esse i aque ui ginem e supe bam,
magnum ne as es , u cuius co pus non con umpi ca o aliena, con-
umpa eius animum i acundia e si p os i u a daemonum, quae
non es subiec a ui o um.
XIII,
5:
dissolu us es qui con em is p ae-
sen is, p e iosis ac pe eg inis epulis delec a u .
XX,
2:
cu am ca nis
ueniens ex concupiscen ia habe u in ui io17.
GENETIVVS
a) Gene iuus de ini iuus: In .
54:
p imus pa us es ui gini as, ue-
ecundiae ui us.
VI,
1:
u ue ecundiae ui u e o ne u .
VI,
2:
u hu-
mili a is ui u em sequa u .
b) Gene iuus iden i a is: In .
16:
uulne is ic u e elo gladii.
VI,
2:
u pa simoniae mode a ionem ui go enea .
X,
1:
omni diligen-
iae cu a sollici es.
XIII,
2:
T iplex ce e es gulae in empe an ia.
c) Gene iuus pendens a posi iu0 g adu p o supe la iuo: XVIII,
3:
si ce e a um humilis.
d) Gene iuus p o da iuo18:
1.
Pendens a ue bis: In .
7:
ae umnis quoque e cumula em..
.
si
ea quae u au e e po e a ..
.
uae ge mani a is con e enda esse pu-
a em.
In .
33:
ego eius unde displicio non g auabo .
In .
46:
quid
mise ae illius emane quae pudo em uendi a ?
Ti .
N:
V ui ginis
ui go ob empe e u .
X,
5:
eam u e e ues em quae co pus ob ega ..
.
non quae semina ium e incen iuum concupiscen iae mouea ca nis.
l7
C . NORBERG (1944), p. 36. C .
ADIECTIWM,
4
y
7,
si bien en el segundo
cabe pensa en un uso sinc k ico de -io po
-im.
'*
C . SVENNUNG (1935), p. 220 SS.; LOEFSTEDT (1942),
I,
p. 214 SS.; NORBERG
(1944), p. 34 SS.; HOFMANN (1958), p.
88.
XII, 2: si salus illius me cedis addi u uae. XVI, 4: sed necem quam
illi ca nis daban pe gladium, nos ca nalium ui io um inponimus
pe paeni en iae usum. XIX, 6: Lo h, uino c apula us, inces um in-
uli ilia um. XX, 2: quae salu is epa andae conueniun XXIII, 6:
cuius caeles ia se uiun . XXIV, 5: his epa anda um ui ium ap us
es usus ca nis. XXVII, 6: ac u a es senio p ou uide i , e qua-
um consuli p o usum delica ae ui ae uel co po is agili a e, non
eas p aebe e hono es senio um.
2.
Pendens ab OPVS
EST:
XM, 3: e dis ibueban p ou
uniuscuiusque opus e a . XXVII, 1: sic enim diuidendum es , p ou
uniuscuiusque opus es . XXVII, 3: nam si p ou uniuscuiusque opus
es non diuidi u , i supe ba in monas e io quae ui uilis in mun-
do. XXVII, 4: nulla es unde mu mu e , quoniam disc e io senio is
diuide uniuscuiusque p ou opus es . XXVII, 5: laudanda amen se-
nio , si disc e e cum singulas se gesse i , e uniuscuiusque p ou
opus es diuise i 19.
3.
Pendens ab alio pa icipi0
:
IX, 1
:
quac non es subiec a ui o-
um. XIX, 4: quam e iam e ibili e p ophe a inc epe uini dedi os
uide.
GERVNDIVM ET GERVNDIVVM
A/
Ge undium p o pa ic. p aesen is:
A.
1.
Ge undium in abla . ins umen ali cum accusa . obiec o;
In . 50: u unde illa ue i um p aesumendo cecidi , ibi u lici a con-
emnendo conscende es. In .
52:
i aque ui gines sensus, quos me-
di ando gignun , p o iliis epu an u . Quid e go quae i , quos pa-
iendo dolea , quae pios habe sensus, quos medi ando congaudea ?
111,
2:
ecens amens uisio e co po alis inspec io exhibe memo iae
o mas, quas uidendo didici . XII,
2:
ac si salus illius me cedis ad-
di u uae, quam ole ando pa ien e e sus inendo humili e , pa-
ien em e humilem ece is. XXV,
l:
mul a um enim socie a e p o-
icies e ui u es alia um uidendo e is ui go ui u um.
A.
2.
Ge undium in abla . ins umen i uel empo is: In . 27: bea-
a illa ecundi as quae pa iendo inpleui mundum, he edi aui cae-
lY
En
10s ejemplos
XXVII,
4
y
XXVII,
5
no
debe desca a se el posible in lujo
de
DIVIDERE.
-
88
-
10s nec amisi uelamen ui gini a is.
III, 5:
quia de e a coenicula
sum um es eo um co pus, e u sum, eue endo in e am, oeda-
bi u .
III, 6:
pos iduum quam sepul a ue i equi endo uideas
qualis iacea in sepulc o aeda, quae ni eba deco e in saeculo.
XV,
3:
lec io e docea quid o ando pe as; pos quam ue o o aue is, u -
sum legendo, inqui e quid pos ules.
XXXI, 11:
quaeso u mei o an-
do memine is.
B/
Gene iuus ge undiui sensu inali20: In . 41:
Omnia ges a ues-
a po andae ui gini a is danda sun .
II, 1:
decide enim a ca i a e
Dei, quae pe pe andi mali ope is occasionem p aebue i .
N,
3:
quae eleuandae in i mi a is ca o posci ..
.
sollici a p aebe.
XVI, 2:
ne pe i e , cunc is pe missae sun nup iae, causa p olis p opagan-
dae.
XX, 2:
non ea quae salu is epa andae conueniun .
C/
Da iuus ge undii p o accusa iuo: XI, 3:
ne paueas illum imi-
a e, quia Deus es , sed magis imi ando exis ima, quia hom0 es .
GRAECAE VOCES INSOLITAE
In .
5
y
44:
pompa.
In . 11:
hymni icus.
In . 21:
p o oplaus us.
In . 24:
massa.
In . 34:
chi og aphus.
In . 56 y X, 3:
pompa icus.
I, 3:
o ganum.
XII, 3:
zelus.
XVII, 2:
a chisynagogus.
XXIV,
5:
agonZ1.
INFINITIVVS
1.
~inalis~~:
XVII,
2
nisi illi abiissen cibos eme e, non loque e-
u ci a eos solus Ch is us.
XXIII, 6:
uene a doce e.
2.
Pos IDONEVS: In .
19:
non sum idoneus eloqui, so o
aman issima, p aemium ui gini a is.
ERNOUT-RIOMAS
(1953), p. 267;
LOEFSTEDT
(1942), p. 169
SS.;
HOFMANN-
SZANTYR
(1965), p. 402;
TOVAR
(1946), p. 151.
Usa san Leand o un ge undi o en
abla i o:
XXII,
2:
sed in dis ibuenda ide.
BEJARANO
(1973),
PP.
287
SS.
22
HOFMANN-SZANTYR
(1965), p. 580;
TOVAR
(1946), p. 144;
KUEHNER-STEGMANN
(1912),
11,
1, p. 680;
ERNOUT-THOMAS
(1953), p. 219.
epulis delec a u .
XXZ,
6:
lugeba ille se esse pe eg inum in hac
ui a, qui moe ens diceba .
XXZZ, 2:
nec sic uos p ouocamus ad hu-
mili a em u illas supe bia e igamus, quas dum u accipis u so o es
. . .
XXVII, 5:
u nec illa in le u , quae de elinqui po en iam, nec
illa anga u , quae ui paupe a uel ancilla.
4.
CVZ, da . pl., p o
QVZBVS~~:
XXZZZ, 12:
has a se spon e au-
e un cui in Deo deuo us animus es .
5.
NVLLVS p o NEMO: XVIZ, 1:
nullus e singula em adloqua-
u . XXVII,
7:
nulli amen iugum inponimus, sed quod hones um
es suadi nus.
6.
QVI, sing. e pl., p o QVAE: Zn . 22:
uos (ui gines) qui ales
pe seue as is.
Zn . 26:
e (Flo en ina), qui non adquieuis i.
In . 27:
ecundi as..
.
qui pa iendo inpleui mundum.
Zn . 48:
qui..
.
medi-
a a es audem.
1,
2:
illa
...
qui ui um diligi .
XXZZZ,
9:
ad e (Flo-
en ina) qui habes.
XXXZ,
1:
so o
...
qui de e a ua eg essa es.
7. Rela . a ac us ab an eceden e3? Zn . 28:
a dea co uum, so-
o , igne i110 quo Ch is us misi in e a.
8.
Rela . inalis: Zn . 23:
o icam e paliam p oduca
...
is a quae
u a , illa quae lace e .
9.
SE e lex. p o SWS: In . 31:
non e con is abi qui e sibi
copulaui socie a i.
10.
VTERQVE in nume o pl. conco da cum duobus subs .
~in~.~': 11, 2:
ignis e s upa sibi u aque con a ia in unum edac a
lammas enu iun
.
11.
Voca iuus sing. em. MI p o MEA inse ui : Zn . 58:
mi so-
o .
I, 3:
mi so o .
X,
l:
ca issima mi Flo en ina.
TEMPORA VERBORVM
1.
Fu u us simplex e iae coniuga ionis in -bo: Zn . 35:
e igebi
.
ZZZ,
2:
occu ebi .
ZZZ,
9:
uebi u .
''
C .
BOURCIEZ (1956),
n.
104.
ERNOUT-THOMAS
(1953),
p.
137; TOVAR (1946),
p.
228; THOMAS (1956),
p.
317
SS.
39
SCHMALZ-HOFMANN (1928),
p.
486; ERNOUT-THOMAS (1953),
p.
198; SVENNUNG
(1935),
p.
321.
2.
Te ia pe s. pl. p aesen is indica iui TREMO in -en desini :
In . 14:
an e quem emen angeli.
3.
Te ia pe s. sing. p aesen is indica iui ue bo um e iae coniug.
in -i desini , his locis excep is40: In . 38:
conpone .
In . 51:
nube .
XXN, 4:
ob unde .
XXN, 6:
coge .
XXVII, 5:
pe ahe .
4.
Vsus p aesen is indic. p o p ae . pe ec o: VII,
2:
epelli ad-
se ione adul e os, sed
. .
.
conmendaba .
VZIZ,
2:
sus inui Ioseph..
.
c imen adul e ae dominae, non epelli adse ione.
XZZZ, 6:
bibe e
nolui , quam pe iculum alieni sanguinis in elligi .
XXVII, 5:
nec illa
in le u , quae de elinqui po en iam, nec illa anga u , quae ui
paupe a uel ancilla.
5.
Vsus p aesen is p o u u o4l: In . 33-34:
Dum ibi indulge ,
mihi pa ce
...
dum e Ch is us oue ca i a e, me non puni p o c i-
mine.
In . 43:
u quoque conmunium pa en um cumulabis me i a;
uis u e que pa ens hono ibus nume abi u ; e p ole, Ch is o ad-
hae en e, ipsi ecipiun in uc u, quod in cespi e pe dide un .
6.
P ima pe s. pl. p aesen is indica iui ue bi SVADEO ccsuadi-
mus)) sc ipsi : XXVII,
7:
nulli amen iuguni inponimus, sed quod ho-
nes um es suadimus4'.
7.
P ima pe s. sing. p aesen is indica iui DISPLICEO in -io, e se-
cunda sing. p aes. subiun . in -ias desinun : In . 33:
ego eius unde
displicio non g auabo .
III,
7:
ne dum Dei opus diligis, mul um Deo
displicias.
X, 1:
u unde ca nalibus ca nales conplacean , u ca na-
lium oculos inde magis displicias.
VSVS VERBORVM
1.
Ve ba ac iua cum lexione deponen i43: XXI, 5:
le e non de-
sina u .
XXN, 5:
qui in agone e eno ce an u .
C .
GRANDGENT (1952),
p.
162; BAT~ISTI (1949),
p.
111; CARNOY (1906),
p.
47; MARINER 1952,
p.
19
SS.;
D~AZ
Y
D nz (1957),
p.
370.
41
SCHRIJNEN-MOHRMANN (1936),
11,
p.
14
SS.;
HOFMANN-SZANTYR (1965),
pp.
307-308.
42
Fo ma a es iguada en
Regula Magis i,
61, 34
y
62,7.
43
CERTOR,
deponen e
in ansi i a,
se halla a es iguado en la
Vulga a
y
en la
I ala
(C . HOFMANN-SZANTYR (1965),
p.
292).
En o os casos usa san Leand o 10s
2.
Ve ba deponen ia cum ac iua le~ione~~: VIII, 3:
P o icies e e-
nim, ui go,.
. .
si imi a e uolue is.
X, 2:
ues em indue e splendi-
dam
...
cu a ca nis es .
XI, 3:
ne paueas illum imi a e.
XIX,
6:
de
quo inces iuo concubi u nascun Moabi ae e Ammoni ae.
XIX,
7:
inualidam ue o e inbecillem p o medicinam debe u e e uinum.
Ti .
XX:
Qua enus ui go u e e debea lauac a.
XXIV, 2:
po e i ca o..
.
debacha e?
XXV, 2:
imi a e ue o spi i ales spei es maximae.
XXVI, 1:
nec uelis imi a e eas ui gines.
XXVI,
2:
pe mise un
. .
.p op iisque ebus u e e.
3.
Ve ba mo u cum in
+
abla .: In . 1:
in e a eue i u .
In .
28:
misi in e a.
In . 50:
in sublimi e ec a.
111, 5:
eue endo in
e a.
V, 2:
quae mala es ..
.
in bono um ansea nume o..
.
u an-
seas in malo um conso io.
XXXI, 8:
nemo mi ens manum suam
in a a ~~~.
4.
Ve ba quiescendi cum in
+
accus.: In . 11:
u mul o um g a-
iam bene icio um in unum eundemque inuene is Ch is um.
In .
41:
omnia i aque ges a ues a po andae ui gini a is danda sun in
esu ec ionem.
111,
9:
equiesce in cubile uum.
111, 10:
equies-
ca in cubile ~uum~~.
XXXI,
7:
ne e se pens p ae ipia a pa adiso
e in eam pona e am, quae spinas e ibulos ge mina 47.
5.
Ve ba in uocepassiua impe sonali cum obiec . in acc~s.~~: In .
40:
p imum, diuino ope i in oga u iniu iam.
XII, 1:
u o em enim
so o is iniu iosae ua magis sede u pa ien ia.
XIV, 3:
u in i mam
pa em quae as quomodo cu e u , non quomodo abscida u .
XX,
2:
cu am ca nis ueniens ex concupiscen ia, habe u in ui io.
XXIV,
4:
quidquid enim accipi u nimis, hoc adg aua u animam.
XXVII,
4:
e si su ici unde omnibus ibua u aequali a em.
XXXI, 13:
e
exho an i Leand o p aes abi u ueniam.
deponen es de acue do con la adición g ama ical, Vg.
XII,
3:
p o icien es imi a e
e ..
.
ad bene uiuendum..
.
exci a. Hemos egis ado un uso ac i o de VIDEO con el
alo usual pasi o:
In .
15:
emisse po ius quam duxisse uidean uxo es.
44
C .
HOFMANN (1965), p. 292.
45
LUC.,
IX, 62.
46
Is.,
LVII, 2.
47
C .
ERNOUT-THOMAS (1953), p. 112 SS.
48
BASSOLS (1945), 11, p. 129 SS.; HOFMANN-SZANTYR (1965), p. 631; LOEFSTEDT
1936, p. 291; SVENNUNG
(1922), p. 81,
y
(1935), p. 473
SS.
Usa pasi a pe sonal con
suje o en nom. (In . 34; XXXI, 13). Si el subs an i o es neu o, puede se nomi-
na i o suje o o acusa i o obje o (In . 34).
C .
BEJARANO (1960), p. 63.
6.
Ve bum ABSTZNEO sensu medio
in ansi iu^^^:
XXZV,
1:
cui
amen subpe i ui us a ca nibus abs inea .
VOCES NOVAE, INSOLITAE VEL MUTATAE
In .
35:
conui gines.
111,
5:
coenicula.
X,
2:
ulliculose.
XXV,
3:
mu mu ia ( em. sing.).
49
USO a 0 en p ec is ianos e incluso en és os; aun cuando PLAVTVS,
Aul.,
345,
VERG.,
Aen.
11,
534
y
CELS.,
11,
12.
Bibliog a ia
BASSOLS (1945) M. BASSOLS,
Sin axis his ó ica de la lengua la ina
I.
In oducción, Géne o, Nume o, Casos.
Ba celona
1945. 11.
Las o mas pe sonales del e bo.
Ba celo-
na 1948.
BASTARDAS (1953)
J.
BASTARDAS,
Pa icula idades sin ác icas del la in
medie al (Ca ula ios españoles de 10s
SS.
VIII
al
XI),
Ba celona 1953.
BASTARDAS (1960)
J.
BASTARDAS, <<El la in medie al hispánico>> en
En-
ciclopedia Lingüís ica Hispánica
I, pp. 251-290, Ma-
d id 1960.
BATTISTI (1949) C. B~msn,
A iamen o alio s udio del la ino olga-
e,
Ba i 1949.
BEJARANO (1958) V. BEJARANO, <<Algunas no as g ama icales
y
c i icas
al "De hae esibus libe " isido iano,, en
Eme i a,
. XXVI, asc. 1, pp. 65-76, Mad id 1958.
BEJARANO (1960) V. BEJARANO, c<Obse aciones sob e el la ín de san
Leand e,,,
en
Eme i a,
. XXVIII, asc. 1, pp. 49-73,
Mad id 1960.
BEJARANO (1973) V. BEJARANO, <<Un aspec o del ocabula io de san
Leand o: las palab as g iegasu, en
Du ius,
I, asc.
2,
pp. 287-300, Valladolid 1973.
BLAISE (1955) A. BLAISE,
Manuel du la in ch é ien,
Es asbu -
go 1955.
BONNET (1890) M. BONNET,
Le la in de G égoi e de Tou s,
Pa-
is 1890.
BOURCIEZ (1956) E. BOURCIEZ,
klémen s de linguis ique omane,
Pa-
is 1956~.
CAMPOS (1961)
J.
CAMPOS, <<La
Regula Monacho um
de san Isido o
y
su lenguan en
Helman ica,
. XII, pp. 61-101, Sa-
lamanca 1961.
CARNOY (1906) A. CARNOY,
Le la in d'Espagne d'ap 6s les insc ip-
ions,
B uselas 1906~.
D~AZ
Y
D~AZ (1957) M.C. D nz
Y
D az, ccMo imien os oné icos en el la-
in isigodou, en
Eme i a,
. XXV, pp. 369-386, Ma-
d id 1957.
D~AZY D~AZ (1958) M.C. D ~z
Y
D ~z, <<El la in medie al españob en
Ac as P ime
C.
Español Es . Clás.,
pp. 559-579,
Mad id 1958.
D~AZ
Y
D~AZ (1960) M.C. D nz
Y
D ~z, <<El la in de la península ib ica.
Rasgos lingiiis icosn, en
Encicl. lingüís . hispáni-
ca
I, pp. 153-197, Mad id 1960.
-
100
-
D~AZY D~AZ (1962) M.C. D ~z
Y
D ~z,
An ologia del la in ulga ,
ol.
IV
de la Biblio eca Románica Hispánica, Ma-
d id 1962.
ENOUT (1953) A. ERNOUT,
Mo phologie his o ique du la in,
Pa-
ís 1953~.
ERNOUT-THOMAS (1953)A. ERNOUT
&
F.
THOMAS,
Syn axe la ine,
Pa ís 1953'.
GRANDGENT (1952) C.H. GRANDGENT,
In oducción al la in ulga ,
Ma-
d id 1952.
HAADSMA (1963) R.A. HAADSMA
&
J. NUCHELMANS,
P écis du la in ul-
gai e,
G oningen 1963.
HOFMANN (1950) J.B. HOFMANN,
La einische Umgangssp ache,
Hei-
delbe g 19503.
HOFMANN (1958) J.B. HOFMANN,
El la ín amilia ,
Mad id 1958.
HOFMANN-SZANTYR J.B. HOFMANN
&
A. SZANTYR,
La einische G amma-
(1965)
ik,
Múnich 1965.
KUEHNER-STEGMANN R. KUEHNER
&
C. STEGMANN,
Aus iih liche G amma-
(1912)
ik de la einischen Sp ache,
I1
ol., Hanno-
e 1912-1914.
LEUMANN-HOFMANN M. LEUMANN
&
J.B. HOFMANN,
La einische G amma-
(1926)
ik,
Múnich 1926-1928.
LOEF~TEDT (1936) E. LOEFSTEDT,
Philologische Kommen a zu Pe e-
g ina io Ae he iae,
Uppsala 1936
(=
1911).
LOEF~TEDT (1942) E. LOEFSTEDT,
Syn ac ica, S udien und Bei üge zu
his o ischen Syn ax des La eins,
ol
I.
Lund 1942',
ol.
11,
Lund 1933.
MARINER (1952) S. MARINER,
Insc ipciones hispanas en e so,
Ba ce-
lona 1952.
MAYEN (1889) G. MAYEN,
De pa iculis QVOD, QVIA, QVO-
NIAM, QVANDO, VT p o acc. c. in . pos ue ba
sen iendi e decla andi,
Kiel 1889.
MOHRMANN (1955) CH. MOHRMANN,
La in ulgai e, la in des ch é iens,
la in médié al,
Pa ís 1955.
MOHRMANN (1958) CH. MOHRMANN,
& udes su le la in des ch é iens,
Roma 1958.
NORBERG (1943) D. NORBERG,
Syn ak ische Fo schungen au dem Ge-
bie e des Spa la eins und des iihen Mi ella eins,
Uppsala 1943.
NORBERG (1944) D. NORBERG,
Bei üge zu Spa la einischen Syn ax,
Uppsala 1944.
PEROCHAT (1932) P. PEROCHAT,
Reche ches su la aleu e I'emploi de
I'in ini i subo donné en la in,
Pa is 1932.
SALONIUS (1920)
A.H.
SALONIUS,
Vi ae Pa um. K i ische Un e su-
chungen iibe Tex , Syn ax und Wo scha z de Spa -
la einischen Vi ae Pa um,
Lund 1920.
SCHMALZ (1910)
J.
SCHMALZ
&
F.
STOLZ,
La einische G amma ik
( e-
undida po LEUMANN-HOEMANN en 1926-1928), Mú-
nich 1910.
SCHRIJNEN-MOHRMANN
(1936)
J.
SCHRIJNEN
&
CH. MOHRMANN,
S udien zu Syn ax
de B ie e des hl. Cyp ian,
I.
Nimega 1936-1937.
SVENNUNG (1922)
J.
SVENNUNG,
O osiana,
Uppsala 1922.
SVENNUNG (1935)
J.
SVENNUNG,
Un e suchungen zu Palladim,
Uppsa-
la 1935.
TOVAR (1946)
A.
TOVAR,
G amci ica his ó ica la ina. Sin axis,
Ma-
d id 1946.
VAANANEN (1937) V. VAANANEN,
Le la in ulgai e des insc ip ions pom-
péiennes,
Helsing o s 1937.
VAANANEN (1968) V. VAANANEN,
Zn oducción al la in ulga ,
Ma-
d id 1968.